çığlıklarla uyanırsın,kabusla eş zamanlısın.
bir hiç oldugunu unutamayan yek zavallısın.
eski televizyonlar gibisin; renksiz ve tek kanallısın.
kararsızlıgında pek kararlısın.
fakat vakit doldu dügün ve cenazelere davetlisin.
büyüdün demektir bu; iki kat lanetlisin.
gördüklerine ragmen nasıl hep metanetlisin? 
kırık teybinde gizli bu garip mabed bizim.
fırlatılan anayasalar,yazar kasa. yaşar mıydı
Ahmet Kaya eline saz almasa?
yine boynumuz bükük büyür müydük;
şu malum yarı final maçını o gün Brezilya kazanmasa?
neden hep telaşlanmalı?
hocan ne oturmanı ister ne yaslanmanı;
ve anlarsın,varolan her hayat dolu çocuk
bi gün ögrenmeli ve yaşlanmalı.
mesela dayımın beyaz Kartal’ı.

beni,kendimden bile koruyamıyorsun. neden?
sor kendine.
yakalar beni derdimden yine,
hapseder yine kendine.

çocuklugumun benle derdi ne?
ne zaman yastıga başımı koysam uyutmayan şey ne derim.
ve anlamsızlıgın anlamında bir hiçlige meylederim.
zamanın sevdigim herşeyi nasıl acımasızca yok ettigini
kirli dikiz aynasından seyrederim.
çalınan bisikletim,kaybolan bilyelerim.
her gün bi mücadele bin yenilir bir yenerim.
geriye dönsem bişeyleri daha az irdelerim.
temiz kalamıyoruz bari mutlu kirlenelim.
büyümek içine hapsoldugum nezaret mi?
hatırlamak da unutmak da ne zahmetli.
verdigini alır tanrı kabalık mı,nezaket mi?
bi demet tiyatro’daki şişman abi vefat etti.
yarına ne yazsam kalır?
ne gözyaşı ne kahkaha,ne kışlar ne yazlar kalır?
annemin simsiyah saçlarından geriye yalnız beyazlar kalır.
ve zihnimin bi yerlerinde hep dayımın beyaz kartalı.

beni,kendimden bile koruyamıyorsun. neden?
sor kendine.
yakalar beni derdimden yine,
hapseder yine kendine.
çocuklugumun benle derdi ne?