Önümde koca bi’ şehir (var), bu çocuk asi bi’ nehir (yah),
Elinde bi’ silah, panik atak; diyo’lar “önümde eğil!” (kalk).
Öldürür bi’ kilo demir (kan), sızarken ağzımda zehir (var),
Tükürdüm direkman üstünüze; bana “boyun eğ” demeyin.

Görürsün dik başımı moruk, yarsan da jopunla sol kaşımı.
Kavgadan kaçanı sikeyim, sorun etmedim ben hiç yaşımı.
Kelepçe alerji, boynumda zincir, ye biber gazı bi de onlarca kinci var.
Başımın ucunda kitap “Da Vinci”, pusuda dinliyorum Çağrı Sinci.

Her günüm bi’ şeyle mücadele, yansıyo’ çirkin yüz ifademe.
Yargıyla bakarlar gözlerime, çekinme sabrımı bi’ daha dene!
Yaşamak sıktıysa seni, bekletmeyim artık ölmüşlerini.
Diri tut ateşim sönmüşse, bir poşete koyarken görmüşse beni!

Cesetleri mallar gibi, paketledik onlar gibi (aynen),
Sokaklarım anlar beni çünkü tanır beni baştan beri.
Kaçamazdım korkak gibi. Dolaşır çetem hortlak gibi
Siyah silahlı bi’ kontak timi, harmony ama Bone Thugs gibi.

Caddede onlarca çılgın var, elinde çalgıyla dolaşıyorlar.
İhtiyar dedi ki; “korkma, önünde uzun bi yol var”. 
Maskemi takıp, kapşonu çektim, pusatım hazır, suratım buz gibi,
İhtiyar ölü, virüsler bekliyor can pazarını, (…).

(4x)  Kaplıyor her yeri karantina, bulutlar çöküyor üstümüze.
         (Stres, stres. Bulutlar çöküyor üstümüze.)

Kaplıyor her yeri karantina,  dünyada koca bi tarantula var,
İnsanı bekliyo’ yemek için. Bi’ tek benim panik dolu içim.
Beni bilmem ama tehlike hazır, kafamda bir sürü ses skalası.
Düşündüm her gece bi’ çaresini ama yok bunun eksik olası.

Geziyor herkes talibanlar gibi, ölürken sadece garibanlar.
İlaç yok, sinir çok var, babam yok, anam yok,
Bi’ ses yok, evim çok dar, ölen çok, sokaklar dar.
Gezen çok, bakanlar var, “evinde kal” diyorlar da,

Evin yok, n’apıcaksın, ölünce mi anlı’caksın?
Sokaklar zor, sorarlarsa, görenler anlatırlar.
E’ çok geç n’apıcaksın, görünce mi kalkıcaktın?
Sokaklar pis, ölürlerse, gömenler anlasınlar.

(4x)  Kaplıyor her yeri karantina, bulutlar çöküyor üstümüze.
         (Stres, stres. Bulutlar çöküyor üstümüze.)