Adam savaşmış, hatta inandığı ve halkına hediye ettiği bu davasını oğlunun kanıyla sulamış. Yaşlı biri ama bürokrasi kadar değil. İnsanlıkla alakası olmayan devlet aklının bunamışlığı kadar da değil. Yine de öyle bir yaşta olsam depresyonlardan depresyon seçeceğim bir hale, hiç müdahale edemeden, hayat tarafından getirilmiş. Tüm zorbaların haklı olduğunu ispatlayabileceği, bahaneleri rahatça üretebileceği bir ortamda haksızlık oluşmuş. Yani ‘öylesine yazılmış’ gözüyle bakılamayacak kadar olası. Yalnızlık olası, açlık, bitiviye umutlarla yaşamak, hayatla tek bağının gözünün önünde erimesi olası. Çünkü bu zorbalıkları yapanların bir sebebe sarılıp trambolinmişsiniz gibi üzerinizde tepinmesi olası. Ve ‘ben olsam’ dediğinizde izleyebileceğiniz en mantıklı yolla Albay’ın seçtiği yol bire bir aynı. Belki biraz umarsız biri, aç oldukları ve ocaklarında yemek olmadığı gerçeğini saklamak için taş kaynatmama yolunu seçebilirlerdi diyebilirsiniz. İsyankâr bir ruhla “yeter lan” diye ayağa kalkabilirsiniz siz olsanız. Yine de postacıya umutla bakmaktan kendinizi alamazsınız. Beslediğiniz umut boşa çıkınca korku ve kinden ve biraz da boş vermişlikten başka ne kalır kalbinizde?