Bir hikâye kitabı, bir roman da olsaydı mesela “ne kadar iyi olabilir ki” diye düşünüyor insan. O insan benim. Büyük bir klasik okumayacaksam şayet, yani okuyacağım kitap farklı farklı toplumlarda ve yaş gruplarında yankı bulmamış bir kitapsa yahut kısacası yeni çıkmış bir eserse; “ne kadar iyi olabilir ki”ler ve “al bi’ edebiyatçı edebiyat düşmanı pezevenk daha” arasında gidip geliyorum. İlla ki o klasikler de bir zamanlar yeni çıkmıştı ama içerisindeki mizahı tasdik eden bir toplum bulabildiğimiz için birer klasik oldular. Bu kitabın ve şu an okumakta olduğum “Kız Çocuğu” romanının tanıtıcı, klasik gösterici, aslında daha doğrusu tasdik edicisi benim. Yazara karşı ön yargımı kıran “Leyla ile Mecnun” olmasa ben de tasdik edicisi olmazdım aslında ama sonuç olarak şunu söyleyebilirim ki bu kitabı okuyup da kötü olmuş deme olasılığın neredeyse yok. Birkaç hikâyeyi sevmeyebilirsin ki zaten kitaba öyle bir açıdan bakarsan muhtemelen herkesin 2-3 belki 10 tane beğenmediği hikâye-öykü çıkabilir ama insan ister istemez en beğendiklerine odaklanıyor. Yayınevi bunu pazarlama stratejisi olarak hesaplamış mıdır diyeceğim ama o da yazarla aynı kişi. Bu bakımdan Burak Aksak; okunmanın, sevilerek okunmanın anahtarını bulmuş diyebilir miyiz? Demesek ne yazar desek ne? Akıl okumanın alemi yok deyip devam edebilirdi öykülerden birinin kahramanı ve tabi yazar da. Çünkü bütün hikayeler bir adamın ışınları. O adam ise içinizde olduğunu bildiğiniz ama bastırılmış ışık kaynağı.