Kitap arşivleri - SESIBUZUSESİCE

Tiamat (İhsan Oktay Anar)

sesibuzusesice — Wed, 04 Jan 2023 23:29:21 +0000

Uzun zaman sonra yeniden birşeyler paylaşmak için buradayım. Hayatımda pek çok şeyin değişmesi bi’ yana, öte yandan bu tip işlere meyilim hiç değişmemiş. Belimde düzene isyan eden bi’ kaç disk sayesinde işimden aldığım raporla “her şerde bir hayır” deyimini yaşadığımı umarak okumaya ve araştırmaya yöneldim tekrar. Tabi bu özel ilgi alanlarına zaman ayırmak basit değil, istikrarlı bi’ diziye girişmek de zor oluyor haliyle. Ama hayat bi’ günse o da bugün, öyle mi?

Ha tabi istediğin kadar boş vaktin olsun, hayat seni bi’ yere itmeden o yere gitmek neredeyse imkansız. Hedeflerine güdümlü insanlar değiliz çok şükür. Ne yazılıysa o elhamdülillah. E bize de bunu yazmışlar, Tiamat.

Peşinen söyleyeyim, “aman Ya Rabbi!, kim yazmış bu kitabı, nasıl bi’ şeymiş böyle!” demedim. Ama kitapların şahsi kimliklerinde varoluşlarına saygısızlık etmek de huyum değil. Kendi atmosferiyle, toprağıyla hatta daha doğrusu bol tuzlu deniziyle tutarlı bi’ dünyası var. Kahramanlar, kötü canavarlar ve finalde size “kötüler mi iyiydi iyiler mi kötüydü?” diye sorduran olay örgüleriyle kendini zoraki okutan bir eser. Günümüzde yazılan kitaplara, çok satan ama bu satışlarının da sebebini sorgulatan kitaplara muhalefeten bi’ şey anlattı bu kitap bana. Kazancın somut olması elzem değildir nihayetinde. Evet yaşamını idame ettirirken gereksinimlerini somut bir peynir yahut kağıtla sağlarsın ama mevzu bahis bir kitapken soyut da olsa kazanımın olması gerekir. Okuduk bitti, tuğla gibi kitaptı, anlaşılması zordu ve sen de laf olsun ya işte, kaptın bir iki anafor; iş mi? Tutunamayanları okuyamadığını itiraf edenler, çakma Olric edebiyatını her zaman tokatlar. Bunu Mevlana başka kelimelerle, Yunus Emre başka kelimelerle, Edebiyat dünyası ise topyekün bu amaca yazdıkları roman ve şiirlerle dile getirmiş. İhsan Abi de şeytanla ve melekle.
Okuyun. Bulunsun kitaplığınızda. Baş ucunuzu işgal etsin bir süre ki o baş ucunuzu hatta başınızın içini meşgul etmek isteyecek bi kamyon melun mahlukat var. Hepsi içinizde, sanmayın ki bi’ sandıktan çıkıyor kötülük, iyilik…

Sayfa sayfa irdelemek, matematiğini özetini anlatmak gelmiyor içimden. Zaten saçma gelmiştir tüm özetlemeler. Ben okumuş biri olarak farkına vardıklarımı paylaşayım sen de değer görürsen, buradan yola çıkıp eline bu kitabı alırsan paylaş; tanışalım bu dünyada yalnız kalan tüm yalnızlarla. Selametle.

The post Tiamat (İhsan Oktay Anar) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

2019 Yılında Okuduğum En Güzel 10 Kitap!

sesibuzusesice — Mon, 06 Jan 2020 16:37:32 +0000

2019 yılı sistematik ve düzenli olarak kitap okumaya başladığım 2018’den sonra, kitap okumadığım dönemi bulunmayan bir yıl oldu. 24 kitapla süslediğimiz bu bitik yıldan size 10 güzel kitap tavsiyesi çıkarabileceğimi düşündüm ve iş bu metin belgesini doldurmaya başladım. Muhakkak bu kitaplardan daha güzelini okumuş olanlar olacaktır. Yahut şu kitap nasıl bu listede olmaz, bu kitap nasıl bu kitaptan daha güzel bulunur, tarzı düşünceler de olacaktır. Bunun için bilgisayarınızı açıp masaüstünde sağ tık yaparak yeni metin belgesi oluşturabilirsiniz. 3. sınıf internet gazetelerinin ara başlıklarıyla devam edelim o zaman.

İşte O Kitaplar!

1. Beyaz Zambaklar Ülkesinde – Grigoriy Petrov

Benim için en iyi kitaplar bizi bilinç altıyla değil, direkt olarak bir adım atmaya sevk eden kitaplar olmuştur. Bu sebeple bir ülkeyi ayağa nasıl kaldırırız sorusuna cevap olabilecek bu kitap da dolayısıyla birinci sırada yer alıyor.

2. Bir Ömür Nasıl Yaşanır? – İlber Ortaylı

Birinci kitabın birinci olma sebebiyle bu kitabın ikinci olma sebebi aynı. Yalnızca bu kitap bir tarihçi tarafından birtarihçi üslubuyla yazılmış olmasıyla geride kalıyor. Bu sübjektif bir ayrım noktası çünkü “Beyaz Zambaklar Ükesinde” kitabı edebi bir tat da verip insanı belli noktalarda gaza getirirken İlber Hoca burada daha realist ve somut bir dille ortaya çıkıyor. Yine de verilen tavsiyelerden her insanın ve hatta bir çocuğun bile yararlanabilecek olması belki 10’ların en iyi kitapları arasında olmasını sağlayacak bir özellik.

3. Martin Eden – Jack London

Sınıf ayrımı, kast sistemi, kültür ayrımı gibi çok noktada bir aydınlanma aracı. Küçükken ben de çok kez bazı detaylar için zengin olmak istemiştim. Bu kitapta bahsedilen şatafat ve bilginliğin insanın içerisinden başka yerde olmadığı bilgisi kuverinde 8 parça çatal kaşık takımı ve bir servis tabağı olmadan da düşünmeye devam edebildiğim, doğru yargılar üretebildiğim zamanlardan hediyeymiş aslında. Bunu bana söyleyen de inanmazsınız ama Jack London’un bizzat kendisiydi. Satır aralarına yazdığı mektubun arka sayfasının sağ altında evimin adresini bile gördüm.

4. Körlük – Jose Saramago

Yozlaşma hakkında yazılabilecek doğru kombinasyonlu kaç kelime varsa hepsini bulabileceğiniz bir kitap.

5. Kürk Mantolu Madonna – Sebahattin Ali

Hepiniz okudunuz zaten. Bana bu sene kısmet oldu.

6. Kız Çocuğu – Onur Ünlü

“Onur Ünlü kafası abi” diye ortalıkta dolanan gebeşlere ne kadar sinir olsam da Onur Ünlü geçekten farklı bir üretici. Türkiye’de bu kadar kelime haznesi ve yaşam alanı geniş, gözleri iyi gören, burnuna diyecek olmayan, tilki gibi kulakları dikilmiş bir yazarla yaşamak bile gurur verici. İçerisinde ders çıkarılacak çok konu ve bir intikam hikayesi var. Okuyun!

7. Bereketli Topraklar Üzerinde – Orhan Kemal

Bu kitabı okuyunca da direkt dedem gelmişti aklıma. Oradaki kahramanlarla hemen hemen aynı yaştaymış ve Çukurova hikayeleri gibi olmasa da bir yokluk hikayesine sahipmiş tüm yaşıtları gibi ama bu daha da ağır bir hikaye. İnsanın böyle bir şeyi yazabilmesi zihni gücünü yansıtsa keşke. Ama gözlem gücünü göstermiş. Bu kitaptan sonra kesinlikle listenin birincisini ve ikincisini sırayla okumalısınız.

8. Aşk-ı Memnu – Halid Ziya Uşaklıgil

Dizisini hiç izlemedim. Çünkü kitabının daha güzel olacağını biliyordum. Korkumdan 1 sene kadar kitaplıkta tozlandı. Dil ve anlatım dersi öğretmeni falan olsam, sınıfa zorla aldırıp okuturum. Hatta en günceliyle bir kez 70-80’ler günümüz Türkçesiyle bir kez, orijinal hali ile bir kez olmak üzere 3 senede birer kez okuturdum.

9. Ben Orada Değildim Üstelik Sizde Yoktunuz – Burak Aksak

Gülerek kitap okuma zevkini her kitap vermiyor. Oysa gülmek bir drama işidir. Olmayacak şeyler olunca komik ve dramatik olur. Olmayacak şeyler olduktan sonra, ne oldu diye soran birine verilen cevap gibi. Hayatın ortasından 10larca hikaye. Atıştırmalık dersem hakaret etmiş olmam bence. Sürekli yemek isteyeceğiniz bir atıştırmalık zira.

10. Yabancı – Albert Camus

Toplumla arasında uçurum olan bir karakter olmasına karşın o kadar çok noktada toplumdan ayrılmış ki toplum bu kitabı okuyunca “aslında bazen ben de…” diyerek hak veriyor ana karaktere. Siz de hak vereceksiniz ama siz de en az o yargıç kadar toplumdan bir bireysiniz.

The post 2019 Yılında Okuduğum En Güzel 10 Kitap! appeared first on SESIBUZUSESİCE.

65. Kitap – Martin Eden

sesibuzusesice — Sun, 01 Dec 2019 11:55:29 +0000

Kitap hakkında ikinci kez yazıyorum. Birini okumayı bitirmeden önce ‘Son Kalem’ isimli bir yazar grubu için yazmıştım ve finali görmeden yazmak, Jack London’un sadece sınıf ayrımı gibi avam bir konuyu (herkes tarafından ele alınan bir konuyu) ele alıp kitabı öylece bitireceğini sanmakla büyük, büsbüyük bir hata yapmışım meğer. Biraz konu bölümü hakkında spoiler verdim ama bunun temize alınmış, yeni baştan yazılmış ve dikkatle incelenmiş bir inceleme yazısı olduğunu bilmelisin. Ötekiler öyle değil miydi? Baştan savma mı yazılmıştı o kitap incelemeleri, işte bunu sorgulama. O bana kalmış. Bundan sonra böyle. Ben bi’ şeyler ortaya koymak için çabalayıp, kendimce güzel işler ortaya koyarken senin gibi alt sınıf, hatta üst sınıf olsa ne fark eder, sınıfına sadık biri bunu sorgulayamaz! Sorgularsanız ya da yetersiz görürseniz ya da sizle aynı paydada buluşamayacak kadar tüm sınıfları reddedip yalnız başıma kalırsam, 64’e binip Sille’ye gider Erhan Müdür’den tekneyle bi’ turu atmayı rica eder az ilerde intihar ediveririm.

Kitabı okumadan-yarısını okuyup bir kere; okuduktan sonra bir kere daha yazıyorsam, sen de en az iki kere okuyacaksın. Adil olanı bu. Bu yüzden kitabı okumayanların muhtemelen “ne diyo lan bu” deyip kapatacağı yazım, kitabı okuyanlarda bir gülümseme yaratacaktır.

Yazıyorum. Yani, Eden gibi değil. Büyük ihtimalle PTT bana 5 cent’lik bir çek bile getirmeyecek, banka hesabımı yazılarımla kazandıklarımla dolduramayacağım ama insan bir ortak payda buluyor işte okuduğu şeyle. Hele ki iş arkadaşı “ayna nöron fazlalığı var sende” (Ayna nöron empati kuran bölümde bulunan nöronlar ve araştırılması gereken bi’ mevzu imiş) teşhisi koymuş bir Osman için hiç de zor değil bir ortak payda yaratmak. Hemen bir amatör yazar olduğum aklıma geldi ve hop! Artık ben amansız bir Martin Eden’dim. Bahsettiğim yazar grubunda da bi’ arkadaş “benim gibi biri” diyerek tanıtmıştı. Diyemedim ki “hala nefes alıyorsun?” keza ben de az nefes almıyorum hani. Yine de intihar etmemiş olmamam beni Martin Eden’cilik maceramdan alıkoyamazdı.

Yazıyorum işte sen de biliyorsun ama “yazar mıyım?” diye sorsam cevabı ben bile veremem. Bu adam veriyor. İlk alınacak ders de bu zaten. “Amatör” kelimesinin kendisi bir amatörlük sebebi. Yani düşün ki ben bir otelde yiyecek içecek departmanında çalışmak istiyorum(!) o zaman evde tabak taşıyıp kariyer beklentisine giremezsin ve ben amatör bir garsonum da diyemezsin. Gidip bi’ kaç yere başvurur, işe girer, gerekirse asgari ücret gibi -“asgari”nin kelime anlamını bilmeyenlerin verdiği- bir miktar parayla çalışır, izler, öğrenir ve garson olursun. Alınacak ders bu aslında. Ben zaten amatörüm deyip kalemle kağıtla uğraşmıyor Martin. Gidip bir daktilo kiralıyor, babalar gibi okuyup öğrenip yazıyor. Demiyor ki “bilmem, iyi olmuş mudur acaba?” diye, ilk yazılarını bile bir dergiye gönderecek cesareti var çünkü inanmış. Hatta inancın insanın dışardan bir mevhuma verdiği açık senettir, bu adam biliyor. Biliyor ki Martin Eden bir yazar ismidir ve çok yakında pek çok kişi bu ismi saygıyla anacak. Aidiyet ve sevilen işin peşinden gitmek budur. Başlarda karı kız için edebiyat mı yapıyor algısı var ama bu bir yanılsama. Yani tabi ki Ruth için yazıyor ama yazdıkça Ruth’un bir değeri kalmıyor. İlla ki o delik kara olunca içine çeker diye bir şey yok. Aydınlık içine çekiyor Martin’i. Ve bi’ yerden sonra, o aydınlıkların içinde kalıyor. Ayna nöronlarım çok şükür o kadar safları sık tutmuyor da yırttım.

Jack London’un okuduğum 5. kitabıydı bu. Ve yavaş yavaş tanıyorum artık onu. Sorun neyse çat diye ortada. İnsanın bi’ durumda aklından geçirebileceği her şeyi ve erdem sahibi insanın ne yapacağını gösteriyor. Gösteriyor ki sen olsan aynı sonuca varmazsın. Sen bir yazar olsan o gemiye hiç binmezsin mesela, mesela garanti bir rahatlık varsa önünde, çekeceğin istediğini yapamama derdini sırtlanıp o istekleri ertelmişsindir çoktan. Ruhunu tatmin edip yüceltecek kararları genellikle salaklık olarak görürsün bir de. Halbuki insanlık o salaklıkları yaparak medeniyet kurabilir. Zaten yontma taşıyla av yapabilen insan, duvara resim çizmeye çalışanı, kağıdı bulduğuna sevinen insanı, tekerleğini döndüren insanı salaklıkla itham eder. Bugün o bulunamayan ve isteklerinizin üzerini eşip çıkaracağınız şeyi size fısıldayamam ama herkesin içinde o fısıltının zaten var olduğunu söyleyebilirim. Salak olun canım biraz da. Paraya önem vermeden son paranızı bir kafede yemek yemeye harcayın, en sevdiğiniz sigara malbora ise onu için, bıktıysanız bırakın, toplumun yaftalarına bakmadan bir yol tutturun ve ıslığınızla bastırın o güruhun uğultusunu. Mutluluk bu da değil ama mutsuzluğun sebebi bu saydıklarımın tam aksini hesaplamak. Bir roman kahramanı değiliz, Ruth sizi görse suratınıza tükürmez belki, kaslı kollarınız ve yaptım diyebileceğiniz hiçbir şeyiniz de yok işte o zaman hüsran yakındır. Birer roman kahramanı olmalıyız.

Yine de gerçekçiliği üzerinde kafa karıştırıcı bir kitap. London bu kitabı yazdığından bu yana o yıkıp geçtiği putlar yeniden inşa edilmiş ya da o birkaç putu devirmeyi unutmuş ki o putların torunlarıyla bugün biz haşır neşiriz. Çünkü bizim gerçeklik algımız bu putlara dayanıyor. Devleti tanımam, ben bireyselciyim diyebilen yoksa, youtuberlara boş insan gözüyle bakılıyorsa, ben market açmak istiyorum diyen gence önce bir işletme okuman gerek deniliyorsa bu böyle. Sınıf ayrımının temeline koyulan parayı kaldırmadıkça ve eğitimi -okuldan bahsetmiyorum- tek gerçek olarak ele almadıkça değil demokrasi, komünizm bile eşitliği sağlayamaz ve gerçek yargılara ulaşamayız. O sebeple de gerçekliği kafa karıştırır tabi bu kitabın. Çünkü gerçekle tanıştırıyor.

He bi de sınıf ayrımı, sınıfların üzerinde de bir Martin Eden var. Zengin zengin olduğu için iki üç kitap okuyup fiyakalı elbisesiyle elit olduğunu zannederken, altını çiziyorum zannederken; fakir zaten zenginlere has bu entel dantel işler zannediyor. Martin’e göre ise deneyimlenmemiş her şey muallak. Okumayı deniyor sadece ve o ışık içine çekiyor. Burada asıl konu aşk olmaktan da çıkıyor sonra. Sınıfları altta kalanın canı çıkıyor diye reddetmiyor çünkü. İnsan her yerde insan. Onu meşhur olduktan sonra yemeğe çağıran, arasının normalde bozuk olduğu eniştesi de suratına hakaret ettiği ve sonra yine ondan da yemek daveti alan Savcı kadar insan. Asıl insanlık ise Eniştesine para verip artık ablasını çalıştırmamasını istemesi. Eline geçen ilk ve devamının geleceği muallak olan toplu parayla Maria’nın çocuklarına ayakkabı alması. O ışık ilk içine çektiğinde okuyor, okumayı emrediyor ışık. Sonra vermeyi, güzeli görmeyi ve en sevdiği şey bile olsa çirkini reddetmeyi emrediyor. Bu her şart ve ahvalde iyi insan olmak diye de açıklanabilirken işin içine sınıf falan girmiş ki yazılan dönemdeki çatışmaların magazin değerini gözetmiş olabilir yazar. O da işin olay örgüsü. “İyi insandı Martin Eden” diye tek cümlelik bir kitap yazılamayacağına göre mazur görürüz tabi. Yine de bulunmayan bir tarafta, bireyci yaklaşımda bulunması ile toparlanmış.

Başrolde bir yazarın olması ilgimi fazlasıyla celbetti. Kitabın “nasıl özgür olunur” ve “hedefe giden yol” hakkındaki verdiği örnekler de iç açıcı, ümit verici doğrusu. Sonuçları pek içinizi açmayacaktır ama sahte bir hissiyat uyandırmıyor aksine kendinizi, kendinizi suçlarken buluyorsunuz. Kaç Martin’i öldürdük bilmiyorum ama toplumumuz hala aynı putlara takılıp ancak menfaate dayanan ilişkilerle birlik olabiliyor. Ve üzgünüm ki sınıfınızı geliştirmediğiniz sürece, bir çöpçü doktor kadar maaş alıp en az onun kadar iyi bir iş çıkarmadığı sürece, ele geçen her kuruşa tapıldığı sürece; sınıflar, cehalet ve ölü Martin Eden’lar olacak.

The post 65. Kitap – Martin Eden appeared first on SESIBUZUSESİCE.