sesibuzusesice arşivleri - SESIBUZUSESİCE

x,(y.z+6,4348738386992-4y,h+2)

sesibuzusesice — Sat, 12 Mar 2022 00:51:58 +0000

İnsan bizatihi rasyoneldir. Tepkileriyle, düşünceleriyle… En rasyonel olan da diyebiliriz. Yetileri virgülün sağına yazılır sanki. Her yetisi, tecrübesi bir bölen olur. z,(10’da x)’ken z,(100’de xy). Sözel biri için fazla sayısal olabilir. Halbuki hesaplara gelmez bir varlık. Hesaplanamaz. Ele alınamaz ve zapt edilemez. Biricik.

Kazanmak yahut kaybetmek bu varlık için geçerli terimler değildir o yüzden. Sınava hazırlanmadan girenler bilinmez formüllerinde bilinmez farklar yaratır. Bilmek isteyen matematiğin yönettiği bir sistemle, çalışmamış. Halbuki bununla da bi’ ilgisi yok. Ruhun özgürlüğünü matematiğin çözemediği denklemlere değer vermesine neden uysun.

Sonuçta canım istedi/istemedi ve böyle. Yargılamaların bir değer vermek olduğunu düşününce, değerim ne kadar küçük olsa da benim. Öyle işte ve bitti. Bu kadar basit. Yazmak istedim. Bi’ ara okunmasını umursamadığımı, umursadığımı düşünmüştüm. Belli bölenlerle karşılaştım, formülüm kirlendi, değer vermeye kalkanlar oldu.

Para kazanmıyorum dostum. Hayır Gazapizm’le de arkadaş olamadık. Bi’ kitap yazmayı düşündüm evet. Ama pardon, yani afedersin ama neden sebep aramanıza gerek duyuyorsunuz? Ne hakla kodlarımı beğenmeye, beğenmemeye kendini muktedir buluyorsun?

Savunma mekanizmamın bir dişlisi mi çalışıyor bilmiyorum ama özgür hissedebildiğim tek yeri de şikayetlere ayıramam. Çok fazla rakamım yok virgülün sonrasında ve kaybetmişimdir belki gerçekten ipin ucunu. Yörüngemde savrulmam için bir rotaya ihtiyacım yok, pekala kaybolan bir yıldız olabilirim yani.

İyi geceler.

The post x,(y.z+6,4348738386992-4y,h+2) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Noyan Majestik – Feat Tape (Albüm İnceleme)

sesibuzusesice — Fri, 03 Apr 2020 00:07:32 +0000

Selam, ben Osman AYAS. İçinde bulunduğunuz (kişisel) blogta dikkatimi çeken, müptelası olduğum konular ve kişiler hakkında yazıyorum. Böyle bir girizgahı daha önce yapmamıştım ama tanıtım için yararlı olabilir dendi. Olabilir, fark etmez demiştim ki etmedi de sanırım. Bu sayfada ise sanki başlıkta okumamışsın gibi belirtmeliyim ki; Noyan Majestik’in bugün için son yayınlanmış albümüne bakacağız beraber. Daha doğrusu ben bakınca ne gördüğümü okuyacaksınız.

Noyan’ı buraya kadar zahmet edip gelen kitle zaten biliyordur ama bilmeyen birileri varsa onları da haber dar etmek için biraz kim hakkında konuştuğumuzdan bahsetmek istiyorum.

Antakyalı bir mc olan Noyan… Şaka bir yana Noyan Antakya için sayılı isimlerden biridir. Yapılan organizasyonlardaki rolü ile olsun, şehrin dinleyicilerini organize edebilmesi ile olsun Antakya hiphop’ı için büyük bir isimdir. Antakya da boş bir şehir değildir hani. İskenderun’da okumuş olmamdan mütevellit Antakya’ya gitmişliğim hatta hiphop buluşmalarına katılmışlığım var. Oradan biliyorum ki bu buluşmaların benzerleri Konya’da da oluyordu. Bunun öncülüğünü “İzmir için hiphop vakti” gibi organizasyonlar yapmıştı ama Konya’da daha başladığı yıllarda bitti. Antakya’da hiphop severlerin hala sokaklarda buluşup kültürlerini konuşuyor olmaları çok hoşuma gitmişti. Orada buluştuğumda da mecliste görevli yaşını almış bir hiphop sever ağabeyle organizasyonlar konuşuluyordu. Ekonomi yaratılmıştı yani. Ki zaten şunu söyleyebilirim ekonomisi olmayan iş hayır işine dönüşür ve yok olmaya mahkumdur. O yüzden bu ekonomiden alacağını alan organizasyoncular eğer aldığı paranın hakkını verirse böyle olur. Az önce Noyan’ın profillerine baktım ki halen çalışıyorlar. Boo Yaka’ların sonu gelmeyecek gibi duruyor ki inşallah da gelmez. Kulaklık dışında bir yerlerden de bu müziği duymak, hakkında kalabalık bir kitlenin konuştuğunu görmek bizi önere eder. Yeri gelmişken bu saydığım şeyler için şükran duyuyorum, Antakya’nın hiphop emekçilerine!

Bu son çıkan albüm ise Noyan’ın daha önce yayınlanmış fakat araya kaynadığı düşünülmüş olsa gerek ki tekrar gündeme getirilmiş parçalardan oluşan bir mixtape. 1-8 yıla kadar eski parçaları da bulunduruyor ve özenle seçildiği bariz. Çünkü 2020 etiketli bir albümde Psikopat Yazar’ı dinlemek için öyle olması gerekiyor. Mart 20’de yayınlanan albümde Sansar, No.1, Orchi, Firar, Mackberk, Power, Asdecx, E.M.G. ve Güfta’nın bulunduğu 7 underground, eski underground parça var. Sound anlamında bir bütünlük yahut güncellik beklentiniz olmasın, buram buram rap var başka da bir şey yok. Zamanının en iyi tarzları burada, geeaael! Parçalar ise şöyle efenim:

1 - Yarını Dinle (ft. Sansar Salvo & Firar)

Bu parçayı yanlış hatırlamıyorsam Sansar’ı dinlediğim yıllarda dinliyordum zaten. Noyan’ın parçalarını özellikle arayıp, bulup indirmiyordum ne yalan söyleyim. Ama sevmediğimi falan da çıkarmayın. Fırlatılmış ok gibi şarkılar. Çok atak bir beat’i yada farklı olmak için saçmalanmış vokal stilleri yok ama şimdikilerde olmayan baba gibi duruşu var parçanın. Sansar’ın yeni stilini eski stiline değişmeyen biri olarak, gizli gizli hala “180 km” parçasını dinleyen biri olarak keşke eski ve yayınlanmamış birkaç parçayı daha ekleseydiniz diye geçirdim içimden. Firar’ınsa sanırım tam azaltarak bıraktığı yıllardandı. Ne yıllardı ama?

2 - Sor (ft. No.1)

kıltıllek eribi sittek oww!

3 - Sokak Şiiri (ft. Orchi & Power)

Yine Hatay’ın bereketli topraklarında hâye’ler ile devam ediyoruz. Noyan gibi Antakya’da yaşayan Power ve İskenderun’un apoletleri parlayan Ağabey’i Orchi var parçada. Biraz iddialı bi’ tanıtım olabilir ama öyle. Rap’çiler için şu kesin ki vasfının hiçbir önemi yok. Vasıfsız olduklarından falan bahsetmiyorum, kimin kime sıkıp içeriye girdiğiyle ya da neler satarak geçimini sağladığıyla ilgilenmediğim gibi. Yazar öğrenci olabilir, işsiz olabilir, garson parçası ya da vardiyalı işçi de olabilir ama rap yapıyorsa apoletleri parlayan bir ağabey de olabilir. Sahneye nasıl çıkarsanız öyle tanınacaksınızdır ama bunun karmaşasına düşen birçok mc kendini milyarder tanıtıp öyle olmadığı anlaşılınca çaptan düşüyor. Oysa buradaki insanların dinleyici kitlesiyle arasındaki bağ anlattıklarının yalan olmamasıyla ilgili. Tanrı’nın kafese tıktığı kalbinden bahseden Power’a kim yalancısın diyebilir? Kitabın ortasından konuşan Orchi’ye kim ne diyebilir? Sahte mi, saçma mı, boş mu? Onların hepsini ah param, ah kadınlarım diyen arkadaşlara saklayın. Çok istedim Orchi’nin yeni albümünü yazayım buraya ama nasip Noyan’ın albümüneymiş. Albümün başrolü ise her temada gösterdiği başarıyla devam ediyor bu parçada da bu yılda da (2019 model olması gerek). Parçaya görsel olarak eklenen klip de fazlasıyla başarılı. Klibin görüntüleri gibi argümanları kullanmak her zaman yasaklanamaz, eğer orijinalinden iyi kullanıyorsan anne sütü gibi helaldir, tıpkı sample’lar gibi. Güzel klip, parça, fikir… Respect!

4 - No More Pain (ft. Asdecx & E.M.G. & Güfta)

Küçük görmek, saygısızlık gibi olmasın ama sanırım featuring’deki isimler daha underground isimler. Daha önce denk gelmemiştim ilk kez dinledim ve gelecekleri olacağına eminim. Rap’in anlam ve sound dengesini koruyarak yükseklere çıkarmak böyle bir iştir. Dünyada bunun örneğini Eminem yapıyor ve yapabildiği için Eminem olmuş o adam da. Bu yolu seviyorum. Çok saç telini döktüreceğine eminim, zor ama yapılabilirse kesin sonucu olan bir yol. Ceza, Hidra ve Joker gibi isimler de buna örnektir. Flowlar da lirikler de güzel, güzel bir enerji. Bi de sanırım bu parça diğerleri gibi eski değil yeni bir çalışma. En azından diğerlerine göre daha taze görünüyor.

5 - Deveyi Öldür (ft. No.1)

Sonra diyorlar ki yazdığın albümlere kötü bir şey yazmıyorsun hiç. Eleştiri diyorsun ama hep pohpohluyorsun, diyorlar. Ya birader bu parçalar kesinlikle cımbızla seçilmiş. Herhangi bir hiphop severin en fazla 1 parçada eksisini alabilir o da olur ya zevk farkıdır falan hani. Belki biraz prodüksiyon diyebilirsiniz ama ben lirik ve duruş kısmında bulunduğum için umursamıyorum bile. Bu parçayı canlı kayıt yapıp paylaşsalar da aynı şeyi yazardım. Belki sonuna bi not düşerdim, daha fazla özen gösterilebilir diye ama bu kadar yani. No.1’in daha Trip dalgasına karışmamış zamanlarından… Köprü bu hatta direkt, geçmişle dinleyici arasında. Sigara içerek poz kestiğimiz yıllarda ne işler dinlemişiz, kendi ruhumuzu anlamadığımız yıllarda… Güzel.

6 - Dert Hanesi (ft. E.M.G. & Macberk)

Yazan herkesin hayatıyla yüzleştiği, soru sorduğu bir parça. Bir önceki parçada bahsettiğim zevk meselesi diye eksi alabilecek parçalardan biri bu. Tamamen kişisel bi’ görüş bu ama hani bu “darbe almış” felsefesinin dozu kaçınca tadı tuzu da kaçıyor temanın. Yani genel önermeye bakınca bi “dik durdum, sen de dur” dediğini hissetmek istiyorum. Öyle bi’ his bekliyorum.

7 - B.O.I.

Bir önceki parçanın yapısını anımsatıyor bu parça da ama biraz daha söyleyecekleri olan, şikayetçi bir parça gibi geldi. Noyan’ın son iki parçadaki dönemleri sanırım bu tarz üzerineydi yanlış hatırlamıyorsam. Yine de beat’i ele alma şekliyle, bir şeylerden bahsediyor olmasıyla yeni isimlere tercih edebileceğim bir parça. Yahut kendi dönemindeki diğer hisli şarkı yazanlara karşın savunulabilir bir parça. Yine de ben de böyle olsun istemezdim, şimdi daha farklı tabi tarzı ama yapılan her kahpeliğe kurşuni bir flow borcumuz olsun hâye!

Albüm iyi, albüm güzel. Geçmişte bir tur attırıyor dinleyiciye. Ve biraz sağduyu ile yaklaşırsanız dinozor yaftanızı bir kenarı bırakıp; eskiden de çok güzel işler çıkıyordu. Sadece popüler kültüre yaltaklanmak için çiftçi gibi yılın tutan mahsulü ertesi yıl en çok ekilen mahsul olmuyordu. Noyan da kendi mahsullerini güzel yetiştiriyormuş misal, farklı ama geçen yılların kattığı tadı da alıyorsunuz. Keşke albümde bulunan bütün isimler de geçmişte kalan underground parçaları mixtape olarak paylaşsa. Eskiyi bilmeyen insanların da ufku açılır, eminim.

Saygı, sevgi, barış!

The post Noyan Majestik – Feat Tape (Albüm İnceleme) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

PMC – Legacy Vol. 2 (Albüm İnceleme)

sesibuzusesice — Thu, 02 Apr 2020 13:10:18 +0000

Bayadır yazmak ve yazmamak arasındaydım ki korona virüs sağ olsun fazlasıyla vaktimin olması ve albümün de kulağıma artık oturmuş olmasıyla yazmaya karar verdim. Zaten bu rap dinleyicisinin genelde yaşadığı bir sorundur. Önümüze gelen ürüne ilk dinlemede notunu verirsek pişman olacağımızı biliriz. Bu ürün değil de yeni bir tarz olarak geldiğinde de böyle hissettiriyor. Geç kalmış bir eleştiri o yüzden.

Evet, trap dalgasına her yeni kapılan mc’ye bakıp üzüldüğüm doğru. Çünkü benim rap’i ve bu mc’leri benimsediğim dönemlerde bu iş böyle değildi, eskisi gibiydi yani. Boom bap beat’ler ve “battle” adı verilen o tarz hatta funky gibiydi ama işler değişti. Bu değişim kitleleri tabiri caizse avladı ve ünü doğurdu. Şöhretin insanları ve tavırlarını değiştirdiği bir gerçekken ve bir rap’çinin en önemli olayının duruşu, tavrı olduğunu düşünecek olursak, korktuk. Kendi adıma ödüm bokuma karıştı hatta içten içe. Sebebi saçma bir kıskançlık değil. Korkum dinlediğim insanların duruşlarını değiştirip artık hedefini para, şöhret, kadın ve esrar olarak güncellemesindendi. Korktuğum başıma geldi ama tesellimiz de yok değil. Çok iyi teselliler var, dinlediğiniz kişi duruşunu oryantal dansçıya çevirmedikçe. İşin içinde olup bunu okuyan varsa, moruk bu açık bir uyarıdır ki siz gün gelir para uğruna popüler kültüre köle işler çıkarır da sokaktan koparsanız suratınıza tükürmeyiz emin olun. O raddeye geldiğinizde biliyorum ki sizin de umurunuzda olmayacaktır. Ben dinleyiciyim, hiphop’a aitim ve aynı gemideyiz.

Dünya müziği güncelleme üzerine güncelleme alırken, her 10 yılda bir yaşanan evrim artık internet sayesinde dakikada bire kadar indi. Müzikle haşır neşir olmakla dünya standardında iş yapmak doğru orantılı oldu. Türkiye bu ülkelerden sadece biri. Ülkemizi övmek için kıçımdan bir şey üretmeme gerek yok zira Türkiye’nin müziğe ilgisi ile hiçbir ülkeyi kıyaslayamazsınız. Bu yeni çağda dünya arenasına çıkacak olmamız da bu sebeple çok şaşırtıcı değil. Peki bu vizeyi, pasaportu ilk kim alacak dersiniz? Hande Yener değil, emin olabilirsiniz.

Pmc ve Patron cephesinde ise bu yıllar ne kadar sanatçılar arasında çalkantılı geçse de üretim durmadı. Diss’lerle de olsa, taşlamalı parçalarla da olsa devam edildi ve her yeni parçada bir adım değişim yaşandı. Bu değişimi ileri, geri, iyileşerek ya da kötüleşerek gibi tanımlayamayız ama değişti. Türkçe sözlü rap müziğin her icracısı yoluna belli ayrımlardan dönerek devam etti. Bu esnada “rapper” sıfatıyla yeni yollardan katılan wack mc’ler de oldu. Çok farklı şekilde devam edenler de oldu. Hatta tam bir wack mc diye niteleyeceğim bazı insanlar rapper da oldu. Farklı farklı şirketler kuruldu ve icracılar arasındaki kaos sanırım Patron’a saygısızlık olarak döndü. Patron ise en iyi bildiği işi yaparak kendini savunduğu bir parça ve “SosyoPat” ile kaos bulutunu gerisinde bıraktı. Yeni stilini sevmek ya da sevmemekten bahsetmiyorum ki gayet rahatlıkla Patron’un iyi bir rapper olduğunu söyleyebiliyorsak ve Patron da böyle bir başarıyı yakalamışsa; bu rap adına başarıdır arkadaşlar.

Bu icracılar arasındaki kaos ve şirketleşmede kullanılan noname isimler furyasına Patron Pmc adına yeniden başlamıştı. Yeniden başlamıştı dedim, “katılmıştı” değil çünkü Pmc bu furyayı belki Kadıköy Acil ve Melankolia Müzik’in Kafile albümünden sonra ilk başlatan şirketti. Daha önce de denendi ve o zamanın müzik pazarlama imkanları şimdiki gibi olmadığı için olsa gerek ne kadar uğraşılsa da bir sonuca varılamadı. Ve geçtiğimiz yıllardan bu yana Pmc yeniden noname isimlere şans vermeye başladı. Tabi birçoğu kendi kitlesini edindi ve artık noname denemez derecede başarı yakaladılar. Başarıları gerçek rap dinleyicisinden alkış da alıyor hem. Sound anlamında gündemi yakalıyor olmaları hem Pmc, hem kendileri için bir alkış hak ettiriyor bence de.

Legacy ise (sanırım bir seri olacak) Patron’un hazır gördüğü isimlerle bu yeni Pmc döneminde çıkardığı bir complation albüm. İlk olarak geçtiğimiz yıl 4 Nisan’da çıkmıştı ve aslında hem noname isimler için pr, hem diğer şirketler ve dinleyici için bir gövde gösterisiydi. İkincisi ise, yani aslında bu yazının da konusu olan Legacy 2, 20 Şubat 2020’de kulaklığımıza düştü. İlk albümde baskın olan Patron’a Ati de katılmış ve sanki albüm Patron ile Ati’nin ortak featuring albümü gibi olmuş. Patron 8 feat ve 1 solo parçayla, Ati 8 feat ve 2 solo parçayla, Emboli Reis 2 feat ve 1 solo parçayla, Bedo 1 feat parçayla, FRO 3 feat parçayla, Pos 1 feat ve 1 solo parçayla bu 15 parçalık albümde yer alıyor. Hemen hemen herkes sabit bir tarzın etrafında buluşmuş gibi dursa da aslında Emboli hariç herkesin tarzı aynı olduğu için böyle görünüyor. Öte yandan Patron, Fro ile feat’inde de kendi solo parçasıyla da biraz duygu zenginliği yaratmış ki bunun da diğer tutmuş 2. vites rap parçalarından kaynaklandığını sanıyorum. Böyle bir silahı varken kullanmaması manasız olurdu ki sırası gelince yazacağım, özellikle Fro ile feat çok güzel olmuş.

1 - Keş (Patron & Ati242)

Çoğu albümde giriş parçası yani bir “intro” için sakin ritimler yahut albümün özeti niteliğinde bir müzikal kullanılırken Legacy 2’de sanırım fazla parça olması sebebiyle yahut parçaların benzer yapıda olmaması sebebiyle böyle bir yol tercih edilmemiş. Hoş madem intro olarak kullanılmayacaksa bu parça, çıkış parçası niye 2. sıraya bırakılmış? Bilmiyorum. Patron’un duruşundan yana sorun yaşamamızın sebebi verse’ünden belli diye düşünüyorum. Gerçekleşen bir hayalin gururunu dinliyorsunuz ama sırtında hiphop’ı taşıması boş bir hayal olmadığını gösteriyor. Yine de “bak en tepedeyim, benim daha üstüm yok, serseriyim ve bu umurumda değil” temalı Ati242’den ilk ve son kez böyle bahsetmek istiyorum. Üzgünüm, kirli sesle yapılmış flowlar dışında bir şey göremedim. Bomboş bir bölüm. Ha, derseniz ki amacı dans ettirirken düşündürmek değil; iyi eğlenceler. Ayrıca eğlenmek için bu parçayı açacaksanız ki gayet tabi olabilir; tebrikleri Astral’e alalım. Kıyak iş. Tüm prodüksiyon işlerini bu adam mı üstlenmiş bilmiyorum (bilgisine ulaşamadım) ama beat bile tek başına önünü iliklettirir adamın. Respect!

2 - Whatsapp (Patron & Ati242)

Parça albümün çıkış parçası olarak öne çıkıyor. Önden yayınlanan bi’ parça değil hatta önden yayınlanan parçalar olmasına rağmen (Kırgın Adımlar, Seni Sevmiyorum, Kaparoz) esas yatırım alan, özenilen parçanın bu olduğunu hissettim. Teknik olarak hat safhada olduğunu kimse göz ardı edemez. Hele ki bir mekanda, konserde çaldığını hayal ederseniz gerilere çekilip bu başarıya ortak olabilir ve gururlanabilirsiniz. Öte yandan esprisi anlaşılmıyor diye şive ile güldürmeye çalışan komedyen havası da var. Arka arkaya gelen kısa kelimelerle nakaratı ezberletmek, normal. Bu aslında trap ile aramdaki uyumsuzluk olabilir. Kabullenemiyorum. Ama yine de Patron’un nakarattaki back vokalleri bile seviye belirliyor. Yani tamam Professional 1-2-3 iyiydi ama oradaki herhangi bi’ parçayı da klibi de bugünkü ile kıyaslayamayız. Prodüksiyon işlerinde ise mix ve master Kupa’ya aitmiş. Kalan işlemler yine Astral tarafından. Albümün yıldız ismi de artık bence gayet açık.

3 - Nefret (Bedo & Patron & Ati242 & Emboli)

Parça 3’e geldiğimizde trap-rap arası bir altyapı ile bu parça çıkıyor. Sanırım Patron da dinleyicilerini para temasıyla sıkmamak için parçanın genel temasını rapresent’e çekmiş biraz daha çünkü parçada kim var? O değil, o değil. Albümün baba ismi ilk kez bu parçada giriyor. Lirikal boğa. Son zamanlarda trap duruşu olmayan adam bu işi yapamaz gibi bir dalga var sanırım. Tam karşısında da Embo duruyor. Güzel de duruyor. Diğer şirketler bu tip işlere yer vermezken Pmc’nin gerek Stabil’le dirsek teması kurması, gerek Emboli’nin stiline yer açması… Takdire şayan. Zaten bir tesellim de şu ki ortada bir fırsat varsa o fırsatı youtuber’lardan önce böyle şirketlerin yakalaması lazım. Yıllarca bu işe emek verenlerin bu fırsattan, pazardan pay alması lazım ama kendini tamamen kaptırmadan. Tıpkı böyle farklı tarzlardan ataklarla. Gerçi ilk 6 parçanın hepsine Ati’yi dahil etmeleri… Güzel flow. Emboli içinse şehir değiştirip konserine gidebilirim. Bozmazsa yine az kazanıp az yatırım alacaktır ama kitlesini oluşturduğunu heryerden görebilirsiniz. 5 yıldızlı RESPECT! Bu parçanın prodüksiyonu ise Uğur Öztürk’ten, eline emeğine sağlık.

4 - Gecenin Başı (Patron & Ati242)

Parton için geldiği son level olabilir ama bir nebze de deneysel. Back vokallerdeki incelik nakaratta okey ama verse’lerde güzel değil. Olumsuz bir eleştiriyle başlamam bozmasın geri kalan herşeye (2. verse hariç) okey’im. Parçada kullanılan vokalin ses eleştirmenleri açısından da değer göreceğine dibine kadar eminim. Ayrıca ototon olmadan da oluyor moruk jilet gibi. Big Pun gibi flow, Pac gibi rhyme homie! Prodüksiyon ise yine Astral’den.

5 - La Vida Loca (Ati242)

Zevk meselesi. Blasian’ı tebrik ederim.

6 - Pegasus (Ati242 & Fro & Patron)

Parçada Pmc’nin genç yeteneklerinden Fro da yer alıyor. Adamın flowu tonlamalarıyla renklendirmesi güzel gerçekten. Verse’ündeki beat’i kullanma şekli ve Astral’in destekleri farklı bir yere taşımış parçayı. Albümün genel yapısında teknik olarak bir güzellik var zaten ama Fro da bunu kullanmayı becermiş hani. Patron ise bildiğimiz gibi. Sırtlanmış gidiyor ve kendisi de başta söylediğim şeyden burada bahsediyor. Hedef artık birilerinden fazla dinlenmek değil. Tamam kazanç var işin içinde, şirket olarak yer alıyorlar ama artık Bushido’dan öylesine bahsedilmediğine herkes emin. Hedefteki pastanın üzerinde Eminem’in bile payı var. Ne Ben Fero’su amk?

7 - Aklımı Kaçırdım (Patron & Ati242)

Patron ve yeni nesilin arasındaki fark yeni müzik stillerinin takibi olabilir-di. Yeni nesil sadece güncel kalırken şimdi ise Patron’un güncel içinde nasıl oynamalar yaparak kendini ortaya koyduğunu görebilirsiniz. Deneysel sanılabilir kısımları var. Rap için iddialı vokaller, ses kullanım şekilleri var. Standart ve benim de sevdiğim akıllıca rap bir yanda dururken, yanına yeni nesil bir stil ve Patron’un geliştirdiği vokaller var. Bi’ de Ati’yi Zen-G’ye benzeten bi’ ben miyim? Prodüksiyon işlemlerinde Uğur Öztürk’ün mesaisi alınmış. Başarılı, yenilikçi ve gerçek. Respect!

8 - Seni Sevmiyorum (Patron)

Patron’un son dönemde trend kıran slow parçaları çok öne çıktı. Gördük ki farklı temalarla yeni parçalar yapılabilir. Ama bu parça için şöyle bir eleştirim var ki böyle slow bir ritim içinde bu kadar rahat duygu değişimi yaratması hoş olmamış. Sevmediği kim varsa ona yazmış aslında mantıken parçayı toplayan bir cümle var bu açıdan ama yine de 1. verse aşk konusuna dem vururken 2. verse bariz eski dostlara giydirme, gücenme gibi olmuş. Yazılamaz yahut kötü yazılmış demiyorum. Yanlış anlaşılabilir konuları öngörebilme yeteneğim var. Bahsettiğim şey temada bir bütünlük yaratılabilirdi ve zor olmazdı Patron için. Hele ki albümdeki tek solo parçası buyken. Ayrıca diğer slow parçaların altında kaldığını söyleyebilirim. Prodüksiyon işlemleri Astral tarafından yapılmış.

9 - Trap King (Ati242)

Airpods kullağımda
Yanım boş İzmir uçağında
Gece paff sıcağı sıcağna
Her line up da sürtük kucağımda
para bok saçtım etrafa
Kovaladı peşimi onlarca Svetlana

10 - Crossfit (Pos)

Niyeyse “prestij” demesini bekledim nakaratta…

11 - Kaparoz (Emboli & Ati242)

Daha bir önceki parçada crossfit derken “sokarım badine”… Alsın yürüsün kardeşim. Bu parçayı trap dinlemek için açan dinleyicilerin şansını istiyorum bu hayattan. Beat’in hakkını vermiş atmış kenarı. Bu kadar seviyorsun da fark ne diyecek olursan birincisi altyapıyı okumak yada prodüksiyon için matematik bırakmak kalem ister moruk. Bu verse’ü acapella kaydıyla paylaşsalar dediğimi anlarsınız. Hatta 2 mc’nin verse’ünü de acapella olarak yayınlarlarsa farkı 5x daha iyi anlayacağınızı sanıyorum. Lirikal matematiğini bu sebeple seviyorum. Öte yandan adamın sözleri de gayet güzel ve üzerine düşünülmüş, ağırlığı olan tonlamalarla okunmuş. İstanbul’u anlattığı sahneyi sokakta yürürken gözünüzde canlandırıyor. Kozmopolit kelimesini öğretiyor adeta. Ve bi de unutulmuş bir adettir; punchline’ı kullanıyor. Astral, biliyosun.

12 - Sil Baştan (Patron & Ati242)

“Ben olsam son parça olarak kullanırdım” diyebileceğim bir şarkı. Parçanın temposu düştüğünden mi nedir Ati bi’ şeyler anlatmış. Yapamadığından değil zaten ama bilmiyorum. Yani diğer parçaları yapan biri biraz daha kasarsa zaten çıkar. Parça hit kovalamaktan yayınlamaya fırsat kalmamış gibi araya sıkıştırılmış duruyor. Böyle single’lar yapmasını da beklerim. Patron sadece nakarat kısımlarında eşlik ediyor. Güzel bir parça. Sakin ve hoşça kal, güçlü kal tadında. Astral, ihihihi (ihihihi)…

13 - Kırgın Adımlar (Fro & Ati242)

Ben lise çağlarındayken takıldığımız rap çevremizde belli oluşumlar vardı ve saygı duyduğum bir abim demişti ki “fazla Contra dinleme, hatta mükünse bizi de dinleme” sebebini benzeşmeler olarak söylemişti. Belli bir stilin bir yakada sahibi olmak ve bir coğrafyaya, gruba kazandırmak güzel ama böyle olunca da bir şeyler tatsız oluyor. Yani ne gerek vardı küçük bir Patron yaratmaya? Bu tamamen şahsi görüşüm. Öte yandan parçada hiçbir sorun yok. Albümden yanlış hatırlamıyorsam bir hafta önce kadar yayınlanmış ve trendleri zorlamıştı. Patronun slow trend parçalarını aratmayan bir tatta. Dinleyicisi sabit ve alıcısı hazır bir parça. Öyle de oldu, olacak çünkü kaliteli yapılıyor. Gitarda Kaan Uğur, diğer müzik yapım işlemlerinde Efe Can ve mix & mastering’te Kupa-A görev almış. Canlı işlerin ayrıca hastasıyız.

14 - Propaganda (Emboli)

Emboli’nin solo parçası. Ritimlerdeki hareketliliğe tarzından taviz vermemesi standardının biraz dışında algılanmasına sebep olmuş olsa gerek ki bazı sözlüklerde şarkının feat’lerdeki verse’lerinden geri kaldığı yargısını basmışlar. Daha önceki parçalarını ve Avangart’ı playlist’ine ekmiş olamama binaen ben de sunu söyleyebilirim ki Emboli aynı sertlikte ve daha relax ritimlerde tarzını tam olarak yansıtabiliyor. Belki bir farklılık yaratmak istemişlerdir, olabilir. Deneme için iyi bir parça zaten. Rahatlıkla yağmurlu bir akşam kapşonunuzu çekip kulaklığı takabilirsiniz. Geçerli. Prodüksiyon işlemlerini ise Uğur Öztürk üstlenmiş.

15 - Ağla (Pos & Fro)

Sözleri açıp okuyun, sözleri dinleyin, flow’lara dikkat edin. Hani yalnız kalacağımı sanmıyorum beğenmemekte. Hatta… Çok fazla bu.

POS manitalarla money yaparken gariban ağlar ha!
Kazanmak burada tehlike demekse sana yok pay lan al
Başını ya da defolup git kaşını gözünü yarmadan biz.
Herifler kaypak ağız, yeter ki birazcık say para

Nihayetinde ben ve benim gibi insanlar için bir geçiş albümü olduğu kesin. Dünya’da yıllardır kullanılan bu stillere hala alışıyoruz, alışacağız. Topluma kültürümüzü kabul ettirmeyi bile zar zor başarmışken şimdi onlara müziğimizi satıyor olmak zaten kolay olmayacaktı. Endüstri yaratırken hem de. Hem de büyük şirketleri pazardan kendi başlarına silerken… Yaptığım kötü eleştirileri çok fazla umursamayın bile bu yüzden. Günün sonunda aynı masada oturacaksak, bu müzik en az tiktok’ta kullananlar kadar benim müziğim.

Saygı, sevgi, barış!

The post PMC – Legacy Vol. 2 (Albüm İnceleme) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Merhaba (Afirmasyon Denemeleri 1)

sesibuzusesice — Wed, 01 Apr 2020 14:09:27 +0000

Sen kapıdan giriyorsun, bense…

Ben eski bir dostla karşılaşıyorum. Çeşitli sebeplerin uzaklaştırdığı ama içimde bitmeyen bir sevgiyle, şefkatle, selamla şaşırtılıyorum. İçimde bir şey filizleniyor umutları aşarak. Umutları gereksiz ve saçma bırakarak tam göğüs kafesimin ortasından. Sanki kalbimin dışarı vurduğu en temiz kanlarla beslenmiş. Öyle gür, umarsız, baş eğdirilemez ve müşkülpesent ki… Eski bir şarkı duyuyorum Arapça ve en anlaşılmaz kelimelerle. Akorlarını bir kurban vererek kazanmışlar gibi bir şarkı. Her vuruşta kalbim ayak uyduruyor bu coşkuya ama coşku denemez her anına. Korku var ve ağlıyor bazen. Uzun süredir görülmemiş bir aşkı hatırlattım dünyaya diye gururunu anlatıyor. Ben yüklenemiyorum bu yükü. Üzülüyorum; nabzımla, üzülüyorum. Ama bir kayboluş değil bu yok oluş değil. Ölüm yok ucunda, kaybetmeyeceğiz elimizdekini. Bunu bahşettikleri kurban vesilesiyle mi bilmem, değişiyor notalar. Dünya’dan kopmuşum. Farkında olmadan doğduğum sokakta yürüyorum. İlk aşkımın gülüşü var yüzünde. İlk aşkıma şefkat duyuruyor. Delice geçmiş gençliğime şefkat duyuruyor. Ellerinde değil ve dökülüyor yaprakları sokağımın. Yağmur yağıyor. Henüz az fabrikalı şehir bir toprak kokusu sunuyor insanlarına. Alın, hakkınızdır ey insanlar! Ve eski komşularımın verdiği bayram şekerleri, kandil börekleri, şaçımla bitişen okşamalar doğuyor o an. Yağmur henüz yağmış, odun sobasının dibindeyim bir kediyle. Dedem bahçe işine sinirli sadece. İnsanlar yağmura şikayet duyuyor ben yağmurun toprakla karışmasına deliriyorum. İstiyorum çamur olsun her taraf ve ben. Kazdığım kuyular ve eski oyuncağım, seninle oynuyorum. Açılıyor gökyüzü bir pazar günüsün, babamın işten erken döndüğü. Yeni olan ne varsa hasretini duyduğum, dibinde bitmiş. Aklımı salıncak etmiş üstüne taht kurmuş. Geçmiştesin şu an ama gelecekte de olacaksın. Aslında hep gelecekte olmanı beklemiştik. Bekledik ki gelecekle beraber geleceksin ama hayır. İşte buradasın ve o zaman da vardın. İyi olan ne varsa yanı başında. Usandığımız savaşlardan uzaklara uzanan yol gibi. Zanaatını, sanatını, yaşamını, aklını koruyan insanlar gibi. Onur gibi. Başı sonu dile gelmez bir zaman gibi. Kapıdan giren sen değildin belki?

Merhaba.

The post Merhaba (Afirmasyon Denemeleri 1) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

67. Kitap – Son Oyun

sesibuzusesice — Mon, 23 Dec 2019 16:04:27 +0000

Kitabı okuduğum zamanla bu metni yazdığım zaman arasından yaklaşık 4 kitap geçti. O yüzden bazı detaylarını anımsamak zorunda kalmam gerektiğini hissediyorum. Kitabı okuyup özümseyenlerden, sahiplenenlerden ve bir yanlışlığıma sivrilebilecek okurlardan ve ayrıca kitabın okuyucu adaylarından verebileceğim kısıtlı bilgi için özür dilerim. Ama bu her noktada böyledir zaten. Size ne kadar gördüğüm her detayı aktarmaya çalışsam da gözüme görünmeyecek küçük bir detay kalırdı, kalmıştır ve kalacaktır da. Hoş, bütün detaylarını anlatmayı başarabilsem (ki bu bir başarı mıdır, ayrı bir soru) kitabın ne yazılmasının ne de okunmasının bir önemi kalırdı. Yani ne kadar Martin Eden’i daha okurken yazmaya başlasam, hatta 2 kez yazsam da çok da kitaplara faşist yaklaştığımı falan düşünmeyin. Ya da gidin Martin Eden’le Son Oyun’u kıyaslayın. Totalde 5 okura ithafen yazdığım yazılarda dert edindiğim noktalara Jack London olsa bu kadar dikkat eder miydi, bunu da bi’ tartın ve takdir, tebrik mesajlarını aşağıdaki paylaş butonunda..he.bele..hübele

Yanlış anlaşılmasın, kötü bir kalemden bahsetmiyoruz. Ama ne kadar iddialı bir isimle yayımlanmış olsa da içeriği o kadar da iddialı olmayan bir kitaptan bahsediyoruz. Kısaca bir cinayet romanı yazmak için (hayalimce) Çukurova tarafında bir kasabanın büyüsüne kapılıp orada yaşamaya başlayan kahramanımızın varoluşçuluğuyla katil olarak yazdığı romanın içine düşmesinden olay örgüsünü alan bir kitap. Ortalarına geldiğinizde “kitap okuyorum” diyebiliyorsunuz. Çünkü ben ilk 3’te 1’ine kadar giriş çiğliğini mi desem nasıl anlatsam bilmiyorum ama o girişin gelişmeye geçtiğini hissedemedim. Yani aslında romanın ilerideki kısımlarının anlaşılması için karakterleri açıklamaya gidilmiş ve başarılı da olunmuş. Ne kadar ana karakterimizin adını dahi bilmesek de hizmetli kadının ensest ilişkisine varana kadar irdelenmiş karakterler, karakterlerin günahkâr tarafları.

İnsan toplum yahut ilahi inançlar tarafından sunulan belli kurallara uymak zorunda gibi algılanır. Mesela Müslüman bir toplum zannedebilir ki iman etmek ve namaz kılmak bir zorunluluktur. Oysa bu dinin temel emirlerinin bulunduğu Kur’an-ı Kerim’den de görülür ki insan tamamıyla özgürdür. İman konusunda da yaşam konusunda da. Yine de toplum kendi önüne koyduğu bu setin arkasına geçmekten müthiş zevk alsa da o seti önüne bir şeref gibi koyar, zevkini gömer ve sanki o setin bekçisiymiş gibi yaşar. Günahlar o yüzden olsa gerek, zevk vericidir. Bir Müslüman’ın alkolden aldığı zevkle bir Hristiyan’ın şaraptan aldığı zevk aynı değil muhakkak. Çünkü İslam’da az ya da çok, öylesi ya da böylesi, her şekilde haram, yani ruhani bir alemde cezası olan özgürlükken; Hristiyanlıkta bir sevap vesilesi dahi olabiliyor, her ne kadar farklı şekillerde pek hoş görülmese de. Yani insanlık kendine inançla koyduğu setler ya da içgüdüleriyle de olsa günaha tutsak ve ana karakterimiz de bunun farkındalığını, kader mevhumuyla beraber ele almış.

Kaderi insan üstü bir ilaha inanıp insan aklıyla eleştirmek bence en başından bir paradoks oluşturuyor. Bu tip zekice sanılan sorulardan ‘kelam’ alanında iş yapar diye İmam Hatip yıllarımda arkadaşlarla çok tartışırdık. Misal “Allah kaldıramayacağı bir taş yaratabilir mi?” diye insan aklının en uç noktasının bile basitliğini gösteren sorular çıkıyordu ve bir ateiste “Allah yoksa bu dağları kim yarattı?” diye sormaktan farksız geliyordu bu sorular. Kitabın ana sorunu, yazılma sebebi olan sorunun içindeki kavramlar inanca değinince “İnanç boyutunda değerlendirme yapılmamalı” ilkeleri boşa çıkıyor.

Örgüsü, kurgusu analizleri çok güzel. İlk sayfalarda yapılan küçük yerleşim yerlerinde herkesin aynı anda rüya görmeye başladığı tespiti gibi, insanların otoriteler arasında nasıl savrulabileceği gibi güzel tespitler var ama bazı noktaları da bi o kadar yersiz ama “bir yere bağlamak için gerekli” noktalar da var. Misal karakterimiz kadınların ruhundan çok iyi anlıyor ve bir satranç oyunu gibi ele alınırsa kadınların sonraki 3 hamlesini, erkeklerin de en az 5 hamlesini hesaplayıp oynuyor. Abartmış olabilirim. Tamam, belki bir erkek başka bir erkeğin 5 hamlesini de olsa tahmin edebilir. Ama her kadını da öyle daha diyaloğa bile geçmeden ‘çözmek’? Bu konu kitabın gerçekçiliğini düşürüyor bence. Bu yüzden de kendimi bir bilim-kurgu film izler gibi, ütopik bir roman okur gibi hissettim.

Finalde roman olarak değerlendirilebilecek bir kitaptı bence. Bunu roman olarak değerlendirilebilir görmek senin işin mi, derseniz; ben okurum. Elbette her şeyi beğenmek zorunda değilim ve elbette Ahmet Altan benim beğenimle yahut beğenmememle Ahmet Altan’lığından bir şey kaybetmeyecek, kazanmayacağı gibi. O yüzden roman olarak nitelendirilebilir bulmama rağmen mükkemmel bir roman diyemiyorum. İnsanların soru sormasını sağlamak sanatın asıl konusudur evet ama ben cevap da verilmesine karşıyım. İnsanların inançlarını ele almak bıçak sırtında bir konudur ve Ahmet Altan o kadar elastik değilmiş. Hiç değilse kitabı yazmadan önce küçümsenen cemaatlere bir danışsaymış bu “kader” mevhumunu. Çünkü kader ya da cüzzi-külli irade meselesi insanların kafasını boydan boya çatlatabilecek bir konu iken suçu kadere atmak fazla klasik arabesk. 10 üzerinden puan verecek olursam 5 diyebilirim.

The post 67. Kitap – Son Oyun appeared first on SESIBUZUSESİCE.