inceleme arşivleri - SESIBUZUSESİCE

Balıkçı ve Oğlu (Zülfü Livaneli)

sesibuzusesice — Sat, 07 Jan 2023 06:37:24 +0000

Duruş, Sanat ve Milli Sanatçımız Livaneli…

Bir kitabı okuduktan sonra o kitapla ilgili bir instagram hikayesi de paylaşırım genellikle. Güzel bir fotoğraf, içerisinde diğer kitaplarımla hoş bir manzara… İster özendirme de, ister övünme ama konu da bu değil zaten. Hikayeye bir de müzik eklemek istedim. Her yanıyla sanatçı olan hemşerim Livaneli ‘nin bir kitabına yine onun elinden bir müzik buldum; Doğdukları Yerde Ölenler.

Kitaptan müziğe bir karmaşa yaratmak istemem ama kitapla doğrudan ilgili müzik de. İlk kez bir Livaneli kitabı okuyorum. Müziklerini ve sosyal yaşamındaki sanatçı duruşunu da severdim ama… Kitapları da bir başkaymış dedirtti. Tam da tahmin ettiğim gibi sorunlara değinen, müziğinde neyse edebiyatında da aynı duruşa sahip bir Livaneli gördüm. Hikaye yaratmada usta olmak ayrı bir şey tabi. Hikaye yaratırken halkının sıkıntılarını unutmamak… İşte o sanattır benim için. İnsanlığa sorununu ve hatta çözümünü bazen bir ipucu ile bazı kere ise haykırarak göstermek, sanat.

Balıkçı ve Oğlu

Kitabı çok daha öncesinden almıştım. Evli dahi değildim hatta. Kitap okumaya vakit ayıramamak, öne aldığım bi’ kaç eser derken; babaannemin elinde buldum çoğunlukla. Ve benim babaannem 80’e merdiven atmış, çat pat okuma yazması olan bir kadın. Bu çok önemli çünkü Livaneli ‘nin 7’den 70’e anlaşılabilir, akıcı bir dil kullanıldığının ispatı oldu benim için. Bunu henüz okumadan tahmin edebildim yani. Öyle de çıktı. Toplam 2 dolu günüme mal oldu nihayetinde. -Kitap okunan zaman aralığı boş zaman aralığı değildir!-

Bir balıkçı kasabasından hareketle aslında tüm Türkiye’yi ve hatta bu kasaba özelinde küresel bir anlayışı ele almış Livaneli. Kendi dünyalarında, ilk paragrafta da belirttiğim gibi, doğup büyüyüp nihayetinde de yine burada ölen bir toplum var. Bu kafanızı karıştırmasın, hikayeye konu olan mülteciler de bir zamanlar bu toplumlardan birine aitti. Basit bir şekilde “sanırım annesini döner dönmez öldürürler.” denilen Yeni Deniz’in annesi de aynı anlayışın farklı açıdan kurbanı sayılabilir. Livaneli burada çocuk kaybetmek gibi müthiş bir felaketi hikaye edinse de kitap bittiğinde denize bir öfke duymuyorsunuz. Balıkçıya, anneye ve denizin aldığı Deniz’e üzülseniz de düşmanınız farklı bir yerden çıkıyor. Belki Deniz’in cenazesinin bulunamasına sebep olan da balon balıklarıdır diyorsunuz. Böyle bir dünyadan her şey beklenir…

Balıkçı ve Oğlu (Zülfü Livaneli)

Dolayısıyla kitabı rafa geri koyarken her ne kadar da sonu nispeten mutlu sonla bitse dahi, bir burukluk ve farkındalıkla uzaklaşıyorsunuz kitaplığınızdan. Bu hikaye gerçek değil ama bir yerlerde gerçekleşmemesi için hiç bir engel yok. Ölüm de yaşam da hastalık da sağlık da insan için ama bunlar doğal bir yoldan geliyorsa tabi. Güzel olan her şeyin düşmanı bir algıyla üzerimize geliyorlar. Tam da bu yüzden, fark etmek üzerine bir gaflete gark olmadan; okuyalım.

Selametle…

Diğer Edebi Eserlerle İlgili Yazdıklarım;

Roman İncelemelerim

Şiir İncelemelerim

Öykü Hikaye İncelemelerim

The post Balıkçı ve Oğlu (Zülfü Livaneli) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Tiamat (İhsan Oktay Anar)

sesibuzusesice — Wed, 04 Jan 2023 23:29:21 +0000

Uzun zaman sonra yeniden birşeyler paylaşmak için buradayım. Hayatımda pek çok şeyin değişmesi bi’ yana, öte yandan bu tip işlere meyilim hiç değişmemiş. Belimde düzene isyan eden bi’ kaç disk sayesinde işimden aldığım raporla “her şerde bir hayır” deyimini yaşadığımı umarak okumaya ve araştırmaya yöneldim tekrar. Tabi bu özel ilgi alanlarına zaman ayırmak basit değil, istikrarlı bi’ diziye girişmek de zor oluyor haliyle. Ama hayat bi’ günse o da bugün, öyle mi?

Ha tabi istediğin kadar boş vaktin olsun, hayat seni bi’ yere itmeden o yere gitmek neredeyse imkansız. Hedeflerine güdümlü insanlar değiliz çok şükür. Ne yazılıysa o elhamdülillah. E bize de bunu yazmışlar, Tiamat.

Peşinen söyleyeyim, “aman Ya Rabbi!, kim yazmış bu kitabı, nasıl bi’ şeymiş böyle!” demedim. Ama kitapların şahsi kimliklerinde varoluşlarına saygısızlık etmek de huyum değil. Kendi atmosferiyle, toprağıyla hatta daha doğrusu bol tuzlu deniziyle tutarlı bi’ dünyası var. Kahramanlar, kötü canavarlar ve finalde size “kötüler mi iyiydi iyiler mi kötüydü?” diye sorduran olay örgüleriyle kendini zoraki okutan bir eser. Günümüzde yazılan kitaplara, çok satan ama bu satışlarının da sebebini sorgulatan kitaplara muhalefeten bi’ şey anlattı bu kitap bana. Kazancın somut olması elzem değildir nihayetinde. Evet yaşamını idame ettirirken gereksinimlerini somut bir peynir yahut kağıtla sağlarsın ama mevzu bahis bir kitapken soyut da olsa kazanımın olması gerekir. Okuduk bitti, tuğla gibi kitaptı, anlaşılması zordu ve sen de laf olsun ya işte, kaptın bir iki anafor; iş mi? Tutunamayanları okuyamadığını itiraf edenler, çakma Olric edebiyatını her zaman tokatlar. Bunu Mevlana başka kelimelerle, Yunus Emre başka kelimelerle, Edebiyat dünyası ise topyekün bu amaca yazdıkları roman ve şiirlerle dile getirmiş. İhsan Abi de şeytanla ve melekle.
Okuyun. Bulunsun kitaplığınızda. Baş ucunuzu işgal etsin bir süre ki o baş ucunuzu hatta başınızın içini meşgul etmek isteyecek bi kamyon melun mahlukat var. Hepsi içinizde, sanmayın ki bi’ sandıktan çıkıyor kötülük, iyilik…

Sayfa sayfa irdelemek, matematiğini özetini anlatmak gelmiyor içimden. Zaten saçma gelmiştir tüm özetlemeler. Ben okumuş biri olarak farkına vardıklarımı paylaşayım sen de değer görürsen, buradan yola çıkıp eline bu kitabı alırsan paylaş; tanışalım bu dünyada yalnız kalan tüm yalnızlarla. Selametle.

The post Tiamat (İhsan Oktay Anar) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Defkhan “Uppercut” İsimli Losttape’i Yayınladı!

sesibuzusesice — Thu, 30 Apr 2020 11:05:35 +0000

Böyle bi’ albümü incelemeyeceğiz de ne inceleyeceğiz? Zaten eski şarkılar diye atlarsak yüksek ihtimalle Allah çarpar. Ayrıca şeçilmiş Defkhan parçaları. Alelade değil.

Yıllar Öncesinden Geri Dönüş!

Defkhan çok büyük bir isim ama bugün büyümedi. “Flow King” yazan arkadaşlarla büyümedi. 10 kişilik parçalarda hit çekmesi, piyasanın normal olarak saygı duyuyor olması, herhangi bir disse meze olmadan kariyerini geliştirmesi ve saire; günden güne ama benim için büyüdüğü yıllar tam da bu yıllardı. Underground iş yapan, dinleyen herkes için devdi. Bu yıllarda düşünün Sagocular ve Cezacılar var, Allame ve Joker Sekiz’e sinirli, No1 Denizli’de, Pmc altın çağında hatta Sansar da Sago’yla çekişiyor. Bu yeni tiplerin hiç biri yok. Khontkar vardı belki ama piyasaya trap ayarını vermemişti daha. Sadece sözlerin, flowun, duygunun ve nihayetinde kalitenin değer gördüğü zamanlar, durduramadık.

Defkhan, Gold Tape

Bu sebeplerle benim yaşımdaki, eski kafalı, yenileri de pek sindirememiş insanlar için altın gibi. Zaten 3-4 adam var dinlediğimiz, bozmamış, onlardan biri şimdi elinde tepsiyle 22 tanesini güncelleyip getirmiş. Şimdi kulaklıkları takıp, gözleri kapatıp lisede dersi kırdığını, kız arkadaşına gittiğini, kömür kokusundan burnunun sızladığını hayal etme zamanı…

1. Sade King (ft. Fırtına)

Dersin ki kaç senelik şarkı, beat desen yoktur mix desen yoktur… Şu zamanda daha kötü şarkılar var hem de en büyük sahnelere çıkarılıyorlar. Bu şarkının ise alt yapısında Dj Orient var. Yani söyle ki orijinal kere orijinal eski okul. Scratch, flow, punch. İntro’ya gider kısa bir parça olduğu için sanırım başa alınmış. Kısa olduğuna da bakmamak lazım İsveç çakısı gibi derler ya, öyle.

2. Tornavida

Bu parçayı bilmeyen de ne bileyim… Harbiden Burak Kut’la falan feat atmıştır. Gerçi şimdi kendi de Mustafa Sandal’a feat verdi ama açmayım oraları bu parçanın hatrına. Hani İsmail Yk da var ama iyi adammış İsmaik Yk da.

“Gel sokağıma dayak ye,
Git paranı al sigortadan.”

3. Senin Suçun Bu Rap (ft. Fırtına)

Bence bu parçanın yenisi de gelmeli. Rap belli ki hayatında çok şeyi değiştirmiş. O da bizim hayatımızda çok şey değiştirdi o yüzden. O yüzden de Fırtına haklı. Senin suçun bu Def!

4. Aç Mı Tok Mu? (ft. Fırtına)

Ben bu parçayı hatırlayamadım. Ya ben dinlemeyi ya Def zamanında bunu atmayı atlamış ki kulağıma gelmemiş. Dinlesem unutmam, tam gecekondu parçası. Tam kendinde yokken paylaşanların parçası. Modunuz düşecek ama düşsün, canı sıkılmayanın mutluluğu değersiz.

“Bak da gör, utansın üstündeki markalar!”

5. Bayrak (ft. Fırtına & Dervizz)

Alperen ocaklarında geçirdiğim aynı lise çağında Defkhan’ı biraz da bundan severdim ne yalan söyleyim. Hatta Sir-Dav’ın Ben Türküm şarkısıyla az konular yaşanmadı. Şimdi böyle vatan, millet dendiğinde ocak geliyor aklıma, bu da benim sorunum. Ama bu şarkıdaki insanların hasretini de anlıyorum. Sadece üniversite için ayrıldığım şehir bile beni değiştirmişti. Siyasi falan anayıp burun kıvıran varsa da, kendi bilir. Neyi değiştirebilirim ki? Güzel iş.

6. Nasıl Desin Def

Albüm 3 parçadır dalağımızı gondiklemeye niyetli ama güzel gondikliyor ha. Bizim nesilde benim gibi gençler var, biliyorum. Sevin sevmeyin; Sagopa, Ceza, Norm, Defkhan, Sansar, İndigo… Bunlar yetiştirdi bizi. Böyle yetiştirdiler. Anlamaya çalışırken, anlamayı düşünürken anlayışlı olduk. Her dörtlükte bi’ şey dikkat çekiyor. Senin dikkatini çekiyor. O söylemek istediği şeyi senin gözüne sokmuyor, hayır. Öyle bi üslup değil bu, öyle bi’ yazım da değil. Yani şöyle söyleyim, sürtük diyemeyen toplumun sürtük kelimesini, bastırılmış duygusunu patlatmak için 50 bin kere sürtük denilen parçalar gibi bi şeyi değil 50 çeşit sürtük koyuyorlardı ki birinin de yüzüne tükürmezdik.

Şeytanın mermisi toz, duman;
En büyük şerefsiz değil midir ki
Bunu görüp de göz yuman?

7. H.M.H.A. (ft. Shane)

Tempo biraz daha artıyor? Tam bir aşk şarkısı. Ne bi’ eksik ne bi’ fazla. Bi’ sözü var ya başka bi’ parçada “diskotekte manita değil” diye; gerçek amk, gerçek, gerçek! Bu yaşıma kadar 1 kere sevgilim oldu onun da yanında oturup dinledim. Rapresent’di onlar da. Bunun gibi. İndigo da bi’ videosunda “kadınların yerine müzik girdi hayatıma, ergenliğe geç girdim” diye. Hiphop bu.

8. Mechullerdeyim

Daha önce yayınlanmış şarkılardan biri daha. Defkhan’ın klasiklerinden. En azından benim sd kartımda vardı. Bunu “Nerdesin Def”in altına koyardım hatta oradan da hatırlıyorum. Güzel şarkıdır ama arkada çalsın diye mesela. Tema bütünlüğü yok pek. Bu günkülere göre Lev Tolstoy mk, orası ayrı. Ben Def’in standardı açısından diyorum. Çünkü standardı daha hızlı ritimler, flowlar. Kimse kötü demedi kaba etinizle anlamayın.

9. Başka Kadın

Bi’ şey var ama… Anlayamadım. Zaten daha önce duymamıştım ama farklı bi şarkı olmuş. Sample’ın notalarına göre nota yazılmış sanırım, tam üzerine. Verse anında giren flüt mü tuşlu mu bilemedim ama sample çoook güzel. Şarkının sonunda Vokali de sanırım mikrofon kalitesi ya da eskilikten böyle. Biraz ağzının dibinde dinliyormuşum gibi oldu. Yine de güzel şarkı. Eski olsun, Defkhan olsun çamurdan olsun. Ben bu yeni nesile iyi içerlenmişim ha şimdi fark ediyorum da…

10. Hayallerim ve Ben (ft. Fırtına)

Hayallerle ilgili kendini dinleten bi’ parça. Mantık olarak Ezhel’in “İyi Bil” parçasını anımsattı bana. Şarkıda Fırtına da var. Böylece rapi yıllar önce bırakmış birinin yeni şarkı çıkartmış olmasını da sağladı Def. Aynı frekansta yazabilme özellikleri vardı. Yine de var. Bana öyle geliyor ki Fırtına bi’ şarkı yazıp Defkhan’a okutsa çok da fark etmeyiz. Aynı alt yapıya yapılabilecek alternatif flowları yapıyorlar. Kanake Style.

11. Selam

Bi’ dayı vardı, Ahsen TV muhabirine ayar veriyordu. Atatürk’ün “selamın aleyküm”ü tasvir edişiyle ilgili. Tasvir o ki “selam”, barış demektir. Selam, benden sana zarar gelmez, güvendesin demektir. Ama “or*spu çocuğu da olsan selam” diyor :D. Aklıma orta parmak kaldırarak etrafı selamlayan o aktrist geliyor ama adı aklıma gelmedi… Keşke intro bu olsaymış. Doğru düzgün eleştirenler adına o selamı ben alıyorum bu arada; aleyküm selam.

12. Yaşlanan Gençlik (ft. Hakikat & Fırtına)

“Sabah değil, akşam 10’da yattığım zamanlar”

Yazmaya sahurdan sonra başladığım için şu an saat 10’u henüz geçmiş. Tam tutturamadım ama bahsetmek istediğim o değil daha hayatın içinden esprilere katılabiliyorsunuz bu tip şarkılarda. Dinleyici kendinde bulmalı yazdığınızı, derlerdi; şimdi neredeyse hiç yok. Gençliğin elinden kayıp gittiğini, zamanı güzel kullanmak gerektiğini anlatan kaç parça var?

13. İki Arada Bir Dere

Almanya’da Türk olmayı en iyi anlatan şarkıdır. Ben de bu şarkıda anladım tabi anladığım kadarıyla ama duygusal olarak bütün anladıklarımı bu şarkıya borçluyum. Eğer ghetto’yu anlatmak esas iş olsaydı Killa, Ayaz ve Eko’dan sonra Türkçe rapin en çok dinlenen ismi olurdu. Malesef ki öyle değil. Öyleymiş gibi yapılıyor. Endüstri sokak kavgası tutarsa deve gibi şirketlere diss yazdırıyor. O yüzden ben bu plak şirketinde işe girme mevzularından tiksiniyorum. Böyle parçaların önü kesildi çünkü. Eskiden rap müzikler yayınlanmıyor dediğimizde o rapin defkhan, sansar yahut dapoet olduğu belliydi ama şimdi rapin kimliğinin temelini kaydırdılar. Şimdi TV’de rap yok dediğimizde saçma sapan bi popçunun rap müzikte para var diye adını kullandığı bi parçayı gösteriyorlar. Rap müzik gelişmedi o yüzden bence. Rap müzik öldü. Al sana kanıt; bu parçayla bugün çıkacak bi’ parçayı kıyaslayın.

14 - Dünya Yalan (ft. Melih)

Şimdi size bi’ soru; Def bu parçayı diğerleri gibi çok eski zamandan mı koparıp getirmiş yoksa şarkının yapısı eski diye mi bu albüme alınmış? Bence 2.si. Olmamış. Hani yine dinlemediğimiz ama yine eski bi parça olsaydı bozulmazdı akış. Yeni olduğu çok belli ki bu cam kaplı masanın arasına sıkıştırılan eski paraların arasında 2020 etiketli 200 lira gibi. Diğerlerini değersiz gösteriyor. Ama öyle değil işte. Keşke ayrı yayınlasaydılar.

15. Ölüm Var

Ağır sağcı bir parça ama… Şimdi ben zaten imam-hatip lisesi mezunuyum, Konyalıyım; bunu tahmin edebilen eder ki ben de sağda yetiştim. Şimdi sağcı değilim de diyemem solcu değilim de. Ama çok solcu bunu dinledikten sonra sağcılara da hak verebilecektir. Aslında hedeflerimiz aynı, hep, iyi olan. İyi olanı yazmış işte. Belki Ahmet Kaya’ya atılan taş birilerinin canını yakar diye diyorum; Ahmet Kaya kadar özgür ve geleneklerini seven bir adamı yargılamak da size düşmez. O yüzden fazla irdelememek lazım. Ki gurbet psikolojisini tatmadan bilemeyiz bunu. Türk olduğumuz için kimse karşmıza geçmedi.

16. Kinsan

Yazarken buraya gelmeyi bekledim hep. Pencere genişliği böyle bir şey ey cemaat! Şu adamın sözleri hutbede okunsa utancınızdan yerin dibine girersiniz, ama bir rap şarkı diye umursanmayacak. Zaten insan kendisini suçlamayı, daha doğrusu suçunu, kendi suçunu üstlenmeyi pek sevmez. O yüzden “yav he” denecektir. Sanat dallarının hepsi de yuvarlanıp gidiyor bu yüzden. Eğlence diye bi’ sektörün kölesi oldu. Burayı okuyorsan senden ricam, hakkım varsa helaline şartım; gece uyumadan gözünü kapatıp dinle bir kez.

“Ve artık bu konuları yorumlamak hep boş,
Olabilir, olacak da; söyle hangi dert hoş?”

17. Uzak

Bu parça biraz daha benim “Defkhan tarzı” dediğim tarz. Tıkır tıkır ilerleyen, bayrak gibi dalgalanan flowlar. Klasik ritimler ve klasik enstrumanlar. Ses tonuyla da ilgisi var tabi. Ses tonu farklı olsa, mesela biraz daha ince olsa, bu tadı vermeyebilir. Bence Orchi ve Aga B de böyle bu arada. Sesi ile anılacak adamlar bu adamlar. Bi’ de şöyle bir bilgi; şarkı sözlerinden (1-2 kelime hariç) bir kelimeyi çıkarırsanız anlam kaybedecektir. Yanisi, hiç bir kelime boş değildir.

18. Ölemem Ben

Baştaki ses tonu, şiir girişteki o trampet ama o beat… Sonradan bu beat değişmişti sanırım. Zaten susturmak için bi kaç yerde punch kesme bahanesiyle drum kit susturulmuş ki susturulmasa çekilmez. Şarkının geri kalan her şeyi mü-kem-mel!

19 - Homie Bak (ft. Fırtına)

Olabildiğince pozitif bir şarkı. Tatile giderken dinleyecem söz. Güneye doğru, belki platonik takıldığım biri yahut bi’ dostla. Yalnız “abi” gibi “abi” olunmasını tekrar tekrar gündeme getirmiyorum siz dinler hakkını kafanızda verirsiniz. Yine de bi yerinde “gerek yok ki boğmaya” diyor sanki. Fiil olandan bahsediyor ben eminim. Doğu Akdeniz’i kaybetmeyelim.

20. Bak Gülüm (ft. Hakikat & Fırtına)

Bi canlı yayın kesmişler Youtube’da gördüm, Def diyor ki “gençliğimizde yaptığımız saçma sapan aşk şarkıları” vs. Yenge kızar diye böyle üstünü kapatmadıysa benim de sesimbüzüşmesin :D. Güzel şarkı çünkü. Güzel de değil aslında ama bi hatırası var bizde. Şimdi böyle bi’ şey çıkarsa mesela dinler miyiz diyeceğim ama dinleriz de vallahi. Mustafa Sandal dinledik bu adamın hatrına.
Bu arada bu şarkı 25 Mustafa Sandal 30 Melis Fis eder ki tam da karşılamayacağı için kalan üzerine de 5 mumble sakız alırsınız.

21 - Zengin Oldum

Adam bunu komik diye yapmıştı, şimdikiler bunu inanarak yapıyor ya… Gerçekten komik ya. Bu arada yeni versiyon da süper olmuş. O tat korunmuş. O tat dediğim şey vokaldeki dip ses olabilir, bilmiyorum ama o sırrı bulmaları lazım. Sıradaki bütün parçalar böyle çıkmalı. Defkhan flow bakanı olsun yazmış geçen bi çocuk; bakan olursa bunu da yasalaştırsın artık.

22. 7/24 (ft. Fırtına)

Öncelikle şunu söylemeliyim ki indirmedim. Ama zamanında indirdiklerim için özür dilerim, yoktu ama yani n’apalım? Şimdi de biz istiyoruz şirketler basmıyor.

Parça tam outro bu arada. Konu albüm olarak ele alınmış, eski bir iptal olan albüm artık hangisiyse 16 parçaymış bi de. Nomal albümü 16 şarkı olan adamın losttape’i 22 değil 52 şarkı olması lazım ama buna da teşekkürler. Hiç yoktan güzel bi’ albüm dinledik. Eskileri yad ettik. Tekrar eskiteceğiz hatta. Aslında yarısından çoğu zaten olan parçalar ama insan bunlar tekrar öne çıkınca seviniyor.

Okudun mu? Helal olsun. Ben olsam George Orwell’in Hayvan Çiftliği’ni okurdum bunun yerine, arkadan da açardım bu albümü 😀 Albümün bendeki karşılığı bu. İyilik, güzellik. Bendeki karşılığı bu olmasa bu kadar yazmazdım zaten ya neyse. Fırtına’nın dediği gibi; umarım albüm kısa zamanda hak ettiği yere gelir, sonunda bitti…

The post Defkhan “Uppercut” İsimli Losttape’i Yayınladı! appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Noyan Majestik – Feat Tape (Albüm İnceleme)

sesibuzusesice — Fri, 03 Apr 2020 00:07:32 +0000

Selam, ben Osman AYAS. İçinde bulunduğunuz (kişisel) blogta dikkatimi çeken, müptelası olduğum konular ve kişiler hakkında yazıyorum. Böyle bir girizgahı daha önce yapmamıştım ama tanıtım için yararlı olabilir dendi. Olabilir, fark etmez demiştim ki etmedi de sanırım. Bu sayfada ise sanki başlıkta okumamışsın gibi belirtmeliyim ki; Noyan Majestik’in bugün için son yayınlanmış albümüne bakacağız beraber. Daha doğrusu ben bakınca ne gördüğümü okuyacaksınız.

Noyan’ı buraya kadar zahmet edip gelen kitle zaten biliyordur ama bilmeyen birileri varsa onları da haber dar etmek için biraz kim hakkında konuştuğumuzdan bahsetmek istiyorum.

Antakyalı bir mc olan Noyan… Şaka bir yana Noyan Antakya için sayılı isimlerden biridir. Yapılan organizasyonlardaki rolü ile olsun, şehrin dinleyicilerini organize edebilmesi ile olsun Antakya hiphop’ı için büyük bir isimdir. Antakya da boş bir şehir değildir hani. İskenderun’da okumuş olmamdan mütevellit Antakya’ya gitmişliğim hatta hiphop buluşmalarına katılmışlığım var. Oradan biliyorum ki bu buluşmaların benzerleri Konya’da da oluyordu. Bunun öncülüğünü “İzmir için hiphop vakti” gibi organizasyonlar yapmıştı ama Konya’da daha başladığı yıllarda bitti. Antakya’da hiphop severlerin hala sokaklarda buluşup kültürlerini konuşuyor olmaları çok hoşuma gitmişti. Orada buluştuğumda da mecliste görevli yaşını almış bir hiphop sever ağabeyle organizasyonlar konuşuluyordu. Ekonomi yaratılmıştı yani. Ki zaten şunu söyleyebilirim ekonomisi olmayan iş hayır işine dönüşür ve yok olmaya mahkumdur. O yüzden bu ekonomiden alacağını alan organizasyoncular eğer aldığı paranın hakkını verirse böyle olur. Az önce Noyan’ın profillerine baktım ki halen çalışıyorlar. Boo Yaka’ların sonu gelmeyecek gibi duruyor ki inşallah da gelmez. Kulaklık dışında bir yerlerden de bu müziği duymak, hakkında kalabalık bir kitlenin konuştuğunu görmek bizi önere eder. Yeri gelmişken bu saydığım şeyler için şükran duyuyorum, Antakya’nın hiphop emekçilerine!

Bu son çıkan albüm ise Noyan’ın daha önce yayınlanmış fakat araya kaynadığı düşünülmüş olsa gerek ki tekrar gündeme getirilmiş parçalardan oluşan bir mixtape. 1-8 yıla kadar eski parçaları da bulunduruyor ve özenle seçildiği bariz. Çünkü 2020 etiketli bir albümde Psikopat Yazar’ı dinlemek için öyle olması gerekiyor. Mart 20’de yayınlanan albümde Sansar, No.1, Orchi, Firar, Mackberk, Power, Asdecx, E.M.G. ve Güfta’nın bulunduğu 7 underground, eski underground parça var. Sound anlamında bir bütünlük yahut güncellik beklentiniz olmasın, buram buram rap var başka da bir şey yok. Zamanının en iyi tarzları burada, geeaael! Parçalar ise şöyle efenim:

1 - Yarını Dinle (ft. Sansar Salvo & Firar)

Bu parçayı yanlış hatırlamıyorsam Sansar’ı dinlediğim yıllarda dinliyordum zaten. Noyan’ın parçalarını özellikle arayıp, bulup indirmiyordum ne yalan söyleyim. Ama sevmediğimi falan da çıkarmayın. Fırlatılmış ok gibi şarkılar. Çok atak bir beat’i yada farklı olmak için saçmalanmış vokal stilleri yok ama şimdikilerde olmayan baba gibi duruşu var parçanın. Sansar’ın yeni stilini eski stiline değişmeyen biri olarak, gizli gizli hala “180 km” parçasını dinleyen biri olarak keşke eski ve yayınlanmamış birkaç parçayı daha ekleseydiniz diye geçirdim içimden. Firar’ınsa sanırım tam azaltarak bıraktığı yıllardandı. Ne yıllardı ama?

2 - Sor (ft. No.1)

kıltıllek eribi sittek oww!

3 - Sokak Şiiri (ft. Orchi & Power)

Yine Hatay’ın bereketli topraklarında hâye’ler ile devam ediyoruz. Noyan gibi Antakya’da yaşayan Power ve İskenderun’un apoletleri parlayan Ağabey’i Orchi var parçada. Biraz iddialı bi’ tanıtım olabilir ama öyle. Rap’çiler için şu kesin ki vasfının hiçbir önemi yok. Vasıfsız olduklarından falan bahsetmiyorum, kimin kime sıkıp içeriye girdiğiyle ya da neler satarak geçimini sağladığıyla ilgilenmediğim gibi. Yazar öğrenci olabilir, işsiz olabilir, garson parçası ya da vardiyalı işçi de olabilir ama rap yapıyorsa apoletleri parlayan bir ağabey de olabilir. Sahneye nasıl çıkarsanız öyle tanınacaksınızdır ama bunun karmaşasına düşen birçok mc kendini milyarder tanıtıp öyle olmadığı anlaşılınca çaptan düşüyor. Oysa buradaki insanların dinleyici kitlesiyle arasındaki bağ anlattıklarının yalan olmamasıyla ilgili. Tanrı’nın kafese tıktığı kalbinden bahseden Power’a kim yalancısın diyebilir? Kitabın ortasından konuşan Orchi’ye kim ne diyebilir? Sahte mi, saçma mı, boş mu? Onların hepsini ah param, ah kadınlarım diyen arkadaşlara saklayın. Çok istedim Orchi’nin yeni albümünü yazayım buraya ama nasip Noyan’ın albümüneymiş. Albümün başrolü ise her temada gösterdiği başarıyla devam ediyor bu parçada da bu yılda da (2019 model olması gerek). Parçaya görsel olarak eklenen klip de fazlasıyla başarılı. Klibin görüntüleri gibi argümanları kullanmak her zaman yasaklanamaz, eğer orijinalinden iyi kullanıyorsan anne sütü gibi helaldir, tıpkı sample’lar gibi. Güzel klip, parça, fikir… Respect!

4 - No More Pain (ft. Asdecx & E.M.G. & Güfta)

Küçük görmek, saygısızlık gibi olmasın ama sanırım featuring’deki isimler daha underground isimler. Daha önce denk gelmemiştim ilk kez dinledim ve gelecekleri olacağına eminim. Rap’in anlam ve sound dengesini koruyarak yükseklere çıkarmak böyle bir iştir. Dünyada bunun örneğini Eminem yapıyor ve yapabildiği için Eminem olmuş o adam da. Bu yolu seviyorum. Çok saç telini döktüreceğine eminim, zor ama yapılabilirse kesin sonucu olan bir yol. Ceza, Hidra ve Joker gibi isimler de buna örnektir. Flowlar da lirikler de güzel, güzel bir enerji. Bi de sanırım bu parça diğerleri gibi eski değil yeni bir çalışma. En azından diğerlerine göre daha taze görünüyor.

5 - Deveyi Öldür (ft. No.1)

Sonra diyorlar ki yazdığın albümlere kötü bir şey yazmıyorsun hiç. Eleştiri diyorsun ama hep pohpohluyorsun, diyorlar. Ya birader bu parçalar kesinlikle cımbızla seçilmiş. Herhangi bir hiphop severin en fazla 1 parçada eksisini alabilir o da olur ya zevk farkıdır falan hani. Belki biraz prodüksiyon diyebilirsiniz ama ben lirik ve duruş kısmında bulunduğum için umursamıyorum bile. Bu parçayı canlı kayıt yapıp paylaşsalar da aynı şeyi yazardım. Belki sonuna bi not düşerdim, daha fazla özen gösterilebilir diye ama bu kadar yani. No.1’in daha Trip dalgasına karışmamış zamanlarından… Köprü bu hatta direkt, geçmişle dinleyici arasında. Sigara içerek poz kestiğimiz yıllarda ne işler dinlemişiz, kendi ruhumuzu anlamadığımız yıllarda… Güzel.

6 - Dert Hanesi (ft. E.M.G. & Macberk)

Yazan herkesin hayatıyla yüzleştiği, soru sorduğu bir parça. Bir önceki parçada bahsettiğim zevk meselesi diye eksi alabilecek parçalardan biri bu. Tamamen kişisel bi’ görüş bu ama hani bu “darbe almış” felsefesinin dozu kaçınca tadı tuzu da kaçıyor temanın. Yani genel önermeye bakınca bi “dik durdum, sen de dur” dediğini hissetmek istiyorum. Öyle bi’ his bekliyorum.

7 - B.O.I.

Bir önceki parçanın yapısını anımsatıyor bu parça da ama biraz daha söyleyecekleri olan, şikayetçi bir parça gibi geldi. Noyan’ın son iki parçadaki dönemleri sanırım bu tarz üzerineydi yanlış hatırlamıyorsam. Yine de beat’i ele alma şekliyle, bir şeylerden bahsediyor olmasıyla yeni isimlere tercih edebileceğim bir parça. Yahut kendi dönemindeki diğer hisli şarkı yazanlara karşın savunulabilir bir parça. Yine de ben de böyle olsun istemezdim, şimdi daha farklı tabi tarzı ama yapılan her kahpeliğe kurşuni bir flow borcumuz olsun hâye!

Albüm iyi, albüm güzel. Geçmişte bir tur attırıyor dinleyiciye. Ve biraz sağduyu ile yaklaşırsanız dinozor yaftanızı bir kenarı bırakıp; eskiden de çok güzel işler çıkıyordu. Sadece popüler kültüre yaltaklanmak için çiftçi gibi yılın tutan mahsulü ertesi yıl en çok ekilen mahsul olmuyordu. Noyan da kendi mahsullerini güzel yetiştiriyormuş misal, farklı ama geçen yılların kattığı tadı da alıyorsunuz. Keşke albümde bulunan bütün isimler de geçmişte kalan underground parçaları mixtape olarak paylaşsa. Eskiyi bilmeyen insanların da ufku açılır, eminim.

Saygı, sevgi, barış!

The post Noyan Majestik – Feat Tape (Albüm İnceleme) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

PMC – Legacy Vol. 2 (Albüm İnceleme)

sesibuzusesice — Thu, 02 Apr 2020 13:10:18 +0000

Bayadır yazmak ve yazmamak arasındaydım ki korona virüs sağ olsun fazlasıyla vaktimin olması ve albümün de kulağıma artık oturmuş olmasıyla yazmaya karar verdim. Zaten bu rap dinleyicisinin genelde yaşadığı bir sorundur. Önümüze gelen ürüne ilk dinlemede notunu verirsek pişman olacağımızı biliriz. Bu ürün değil de yeni bir tarz olarak geldiğinde de böyle hissettiriyor. Geç kalmış bir eleştiri o yüzden.

Evet, trap dalgasına her yeni kapılan mc’ye bakıp üzüldüğüm doğru. Çünkü benim rap’i ve bu mc’leri benimsediğim dönemlerde bu iş böyle değildi, eskisi gibiydi yani. Boom bap beat’ler ve “battle” adı verilen o tarz hatta funky gibiydi ama işler değişti. Bu değişim kitleleri tabiri caizse avladı ve ünü doğurdu. Şöhretin insanları ve tavırlarını değiştirdiği bir gerçekken ve bir rap’çinin en önemli olayının duruşu, tavrı olduğunu düşünecek olursak, korktuk. Kendi adıma ödüm bokuma karıştı hatta içten içe. Sebebi saçma bir kıskançlık değil. Korkum dinlediğim insanların duruşlarını değiştirip artık hedefini para, şöhret, kadın ve esrar olarak güncellemesindendi. Korktuğum başıma geldi ama tesellimiz de yok değil. Çok iyi teselliler var, dinlediğiniz kişi duruşunu oryantal dansçıya çevirmedikçe. İşin içinde olup bunu okuyan varsa, moruk bu açık bir uyarıdır ki siz gün gelir para uğruna popüler kültüre köle işler çıkarır da sokaktan koparsanız suratınıza tükürmeyiz emin olun. O raddeye geldiğinizde biliyorum ki sizin de umurunuzda olmayacaktır. Ben dinleyiciyim, hiphop’a aitim ve aynı gemideyiz.

Dünya müziği güncelleme üzerine güncelleme alırken, her 10 yılda bir yaşanan evrim artık internet sayesinde dakikada bire kadar indi. Müzikle haşır neşir olmakla dünya standardında iş yapmak doğru orantılı oldu. Türkiye bu ülkelerden sadece biri. Ülkemizi övmek için kıçımdan bir şey üretmeme gerek yok zira Türkiye’nin müziğe ilgisi ile hiçbir ülkeyi kıyaslayamazsınız. Bu yeni çağda dünya arenasına çıkacak olmamız da bu sebeple çok şaşırtıcı değil. Peki bu vizeyi, pasaportu ilk kim alacak dersiniz? Hande Yener değil, emin olabilirsiniz.

Pmc ve Patron cephesinde ise bu yıllar ne kadar sanatçılar arasında çalkantılı geçse de üretim durmadı. Diss’lerle de olsa, taşlamalı parçalarla da olsa devam edildi ve her yeni parçada bir adım değişim yaşandı. Bu değişimi ileri, geri, iyileşerek ya da kötüleşerek gibi tanımlayamayız ama değişti. Türkçe sözlü rap müziğin her icracısı yoluna belli ayrımlardan dönerek devam etti. Bu esnada “rapper” sıfatıyla yeni yollardan katılan wack mc’ler de oldu. Çok farklı şekilde devam edenler de oldu. Hatta tam bir wack mc diye niteleyeceğim bazı insanlar rapper da oldu. Farklı farklı şirketler kuruldu ve icracılar arasındaki kaos sanırım Patron’a saygısızlık olarak döndü. Patron ise en iyi bildiği işi yaparak kendini savunduğu bir parça ve “SosyoPat” ile kaos bulutunu gerisinde bıraktı. Yeni stilini sevmek ya da sevmemekten bahsetmiyorum ki gayet rahatlıkla Patron’un iyi bir rapper olduğunu söyleyebiliyorsak ve Patron da böyle bir başarıyı yakalamışsa; bu rap adına başarıdır arkadaşlar.

Bu icracılar arasındaki kaos ve şirketleşmede kullanılan noname isimler furyasına Patron Pmc adına yeniden başlamıştı. Yeniden başlamıştı dedim, “katılmıştı” değil çünkü Pmc bu furyayı belki Kadıköy Acil ve Melankolia Müzik’in Kafile albümünden sonra ilk başlatan şirketti. Daha önce de denendi ve o zamanın müzik pazarlama imkanları şimdiki gibi olmadığı için olsa gerek ne kadar uğraşılsa da bir sonuca varılamadı. Ve geçtiğimiz yıllardan bu yana Pmc yeniden noname isimlere şans vermeye başladı. Tabi birçoğu kendi kitlesini edindi ve artık noname denemez derecede başarı yakaladılar. Başarıları gerçek rap dinleyicisinden alkış da alıyor hem. Sound anlamında gündemi yakalıyor olmaları hem Pmc, hem kendileri için bir alkış hak ettiriyor bence de.

Legacy ise (sanırım bir seri olacak) Patron’un hazır gördüğü isimlerle bu yeni Pmc döneminde çıkardığı bir complation albüm. İlk olarak geçtiğimiz yıl 4 Nisan’da çıkmıştı ve aslında hem noname isimler için pr, hem diğer şirketler ve dinleyici için bir gövde gösterisiydi. İkincisi ise, yani aslında bu yazının da konusu olan Legacy 2, 20 Şubat 2020’de kulaklığımıza düştü. İlk albümde baskın olan Patron’a Ati de katılmış ve sanki albüm Patron ile Ati’nin ortak featuring albümü gibi olmuş. Patron 8 feat ve 1 solo parçayla, Ati 8 feat ve 2 solo parçayla, Emboli Reis 2 feat ve 1 solo parçayla, Bedo 1 feat parçayla, FRO 3 feat parçayla, Pos 1 feat ve 1 solo parçayla bu 15 parçalık albümde yer alıyor. Hemen hemen herkes sabit bir tarzın etrafında buluşmuş gibi dursa da aslında Emboli hariç herkesin tarzı aynı olduğu için böyle görünüyor. Öte yandan Patron, Fro ile feat’inde de kendi solo parçasıyla da biraz duygu zenginliği yaratmış ki bunun da diğer tutmuş 2. vites rap parçalarından kaynaklandığını sanıyorum. Böyle bir silahı varken kullanmaması manasız olurdu ki sırası gelince yazacağım, özellikle Fro ile feat çok güzel olmuş.

1 - Keş (Patron & Ati242)

Çoğu albümde giriş parçası yani bir “intro” için sakin ritimler yahut albümün özeti niteliğinde bir müzikal kullanılırken Legacy 2’de sanırım fazla parça olması sebebiyle yahut parçaların benzer yapıda olmaması sebebiyle böyle bir yol tercih edilmemiş. Hoş madem intro olarak kullanılmayacaksa bu parça, çıkış parçası niye 2. sıraya bırakılmış? Bilmiyorum. Patron’un duruşundan yana sorun yaşamamızın sebebi verse’ünden belli diye düşünüyorum. Gerçekleşen bir hayalin gururunu dinliyorsunuz ama sırtında hiphop’ı taşıması boş bir hayal olmadığını gösteriyor. Yine de “bak en tepedeyim, benim daha üstüm yok, serseriyim ve bu umurumda değil” temalı Ati242’den ilk ve son kez böyle bahsetmek istiyorum. Üzgünüm, kirli sesle yapılmış flowlar dışında bir şey göremedim. Bomboş bir bölüm. Ha, derseniz ki amacı dans ettirirken düşündürmek değil; iyi eğlenceler. Ayrıca eğlenmek için bu parçayı açacaksanız ki gayet tabi olabilir; tebrikleri Astral’e alalım. Kıyak iş. Tüm prodüksiyon işlerini bu adam mı üstlenmiş bilmiyorum (bilgisine ulaşamadım) ama beat bile tek başına önünü iliklettirir adamın. Respect!

2 - Whatsapp (Patron & Ati242)

Parça albümün çıkış parçası olarak öne çıkıyor. Önden yayınlanan bi’ parça değil hatta önden yayınlanan parçalar olmasına rağmen (Kırgın Adımlar, Seni Sevmiyorum, Kaparoz) esas yatırım alan, özenilen parçanın bu olduğunu hissettim. Teknik olarak hat safhada olduğunu kimse göz ardı edemez. Hele ki bir mekanda, konserde çaldığını hayal ederseniz gerilere çekilip bu başarıya ortak olabilir ve gururlanabilirsiniz. Öte yandan esprisi anlaşılmıyor diye şive ile güldürmeye çalışan komedyen havası da var. Arka arkaya gelen kısa kelimelerle nakaratı ezberletmek, normal. Bu aslında trap ile aramdaki uyumsuzluk olabilir. Kabullenemiyorum. Ama yine de Patron’un nakarattaki back vokalleri bile seviye belirliyor. Yani tamam Professional 1-2-3 iyiydi ama oradaki herhangi bi’ parçayı da klibi de bugünkü ile kıyaslayamayız. Prodüksiyon işlerinde ise mix ve master Kupa’ya aitmiş. Kalan işlemler yine Astral tarafından. Albümün yıldız ismi de artık bence gayet açık.

3 - Nefret (Bedo & Patron & Ati242 & Emboli)

Parça 3’e geldiğimizde trap-rap arası bir altyapı ile bu parça çıkıyor. Sanırım Patron da dinleyicilerini para temasıyla sıkmamak için parçanın genel temasını rapresent’e çekmiş biraz daha çünkü parçada kim var? O değil, o değil. Albümün baba ismi ilk kez bu parçada giriyor. Lirikal boğa. Son zamanlarda trap duruşu olmayan adam bu işi yapamaz gibi bir dalga var sanırım. Tam karşısında da Embo duruyor. Güzel de duruyor. Diğer şirketler bu tip işlere yer vermezken Pmc’nin gerek Stabil’le dirsek teması kurması, gerek Emboli’nin stiline yer açması… Takdire şayan. Zaten bir tesellim de şu ki ortada bir fırsat varsa o fırsatı youtuber’lardan önce böyle şirketlerin yakalaması lazım. Yıllarca bu işe emek verenlerin bu fırsattan, pazardan pay alması lazım ama kendini tamamen kaptırmadan. Tıpkı böyle farklı tarzlardan ataklarla. Gerçi ilk 6 parçanın hepsine Ati’yi dahil etmeleri… Güzel flow. Emboli içinse şehir değiştirip konserine gidebilirim. Bozmazsa yine az kazanıp az yatırım alacaktır ama kitlesini oluşturduğunu heryerden görebilirsiniz. 5 yıldızlı RESPECT! Bu parçanın prodüksiyonu ise Uğur Öztürk’ten, eline emeğine sağlık.

4 - Gecenin Başı (Patron & Ati242)

Parton için geldiği son level olabilir ama bir nebze de deneysel. Back vokallerdeki incelik nakaratta okey ama verse’lerde güzel değil. Olumsuz bir eleştiriyle başlamam bozmasın geri kalan herşeye (2. verse hariç) okey’im. Parçada kullanılan vokalin ses eleştirmenleri açısından da değer göreceğine dibine kadar eminim. Ayrıca ototon olmadan da oluyor moruk jilet gibi. Big Pun gibi flow, Pac gibi rhyme homie! Prodüksiyon ise yine Astral’den.

5 - La Vida Loca (Ati242)

Zevk meselesi. Blasian’ı tebrik ederim.

6 - Pegasus (Ati242 & Fro & Patron)

Parçada Pmc’nin genç yeteneklerinden Fro da yer alıyor. Adamın flowu tonlamalarıyla renklendirmesi güzel gerçekten. Verse’ündeki beat’i kullanma şekli ve Astral’in destekleri farklı bir yere taşımış parçayı. Albümün genel yapısında teknik olarak bir güzellik var zaten ama Fro da bunu kullanmayı becermiş hani. Patron ise bildiğimiz gibi. Sırtlanmış gidiyor ve kendisi de başta söylediğim şeyden burada bahsediyor. Hedef artık birilerinden fazla dinlenmek değil. Tamam kazanç var işin içinde, şirket olarak yer alıyorlar ama artık Bushido’dan öylesine bahsedilmediğine herkes emin. Hedefteki pastanın üzerinde Eminem’in bile payı var. Ne Ben Fero’su amk?

7 - Aklımı Kaçırdım (Patron & Ati242)

Patron ve yeni nesilin arasındaki fark yeni müzik stillerinin takibi olabilir-di. Yeni nesil sadece güncel kalırken şimdi ise Patron’un güncel içinde nasıl oynamalar yaparak kendini ortaya koyduğunu görebilirsiniz. Deneysel sanılabilir kısımları var. Rap için iddialı vokaller, ses kullanım şekilleri var. Standart ve benim de sevdiğim akıllıca rap bir yanda dururken, yanına yeni nesil bir stil ve Patron’un geliştirdiği vokaller var. Bi’ de Ati’yi Zen-G’ye benzeten bi’ ben miyim? Prodüksiyon işlemlerinde Uğur Öztürk’ün mesaisi alınmış. Başarılı, yenilikçi ve gerçek. Respect!

8 - Seni Sevmiyorum (Patron)

Patron’un son dönemde trend kıran slow parçaları çok öne çıktı. Gördük ki farklı temalarla yeni parçalar yapılabilir. Ama bu parça için şöyle bir eleştirim var ki böyle slow bir ritim içinde bu kadar rahat duygu değişimi yaratması hoş olmamış. Sevmediği kim varsa ona yazmış aslında mantıken parçayı toplayan bir cümle var bu açıdan ama yine de 1. verse aşk konusuna dem vururken 2. verse bariz eski dostlara giydirme, gücenme gibi olmuş. Yazılamaz yahut kötü yazılmış demiyorum. Yanlış anlaşılabilir konuları öngörebilme yeteneğim var. Bahsettiğim şey temada bir bütünlük yaratılabilirdi ve zor olmazdı Patron için. Hele ki albümdeki tek solo parçası buyken. Ayrıca diğer slow parçaların altında kaldığını söyleyebilirim. Prodüksiyon işlemleri Astral tarafından yapılmış.

9 - Trap King (Ati242)

Airpods kullağımda
Yanım boş İzmir uçağında
Gece paff sıcağı sıcağna
Her line up da sürtük kucağımda
para bok saçtım etrafa
Kovaladı peşimi onlarca Svetlana

10 - Crossfit (Pos)

Niyeyse “prestij” demesini bekledim nakaratta…

11 - Kaparoz (Emboli & Ati242)

Daha bir önceki parçada crossfit derken “sokarım badine”… Alsın yürüsün kardeşim. Bu parçayı trap dinlemek için açan dinleyicilerin şansını istiyorum bu hayattan. Beat’in hakkını vermiş atmış kenarı. Bu kadar seviyorsun da fark ne diyecek olursan birincisi altyapıyı okumak yada prodüksiyon için matematik bırakmak kalem ister moruk. Bu verse’ü acapella kaydıyla paylaşsalar dediğimi anlarsınız. Hatta 2 mc’nin verse’ünü de acapella olarak yayınlarlarsa farkı 5x daha iyi anlayacağınızı sanıyorum. Lirikal matematiğini bu sebeple seviyorum. Öte yandan adamın sözleri de gayet güzel ve üzerine düşünülmüş, ağırlığı olan tonlamalarla okunmuş. İstanbul’u anlattığı sahneyi sokakta yürürken gözünüzde canlandırıyor. Kozmopolit kelimesini öğretiyor adeta. Ve bi de unutulmuş bir adettir; punchline’ı kullanıyor. Astral, biliyosun.

12 - Sil Baştan (Patron & Ati242)

“Ben olsam son parça olarak kullanırdım” diyebileceğim bir şarkı. Parçanın temposu düştüğünden mi nedir Ati bi’ şeyler anlatmış. Yapamadığından değil zaten ama bilmiyorum. Yani diğer parçaları yapan biri biraz daha kasarsa zaten çıkar. Parça hit kovalamaktan yayınlamaya fırsat kalmamış gibi araya sıkıştırılmış duruyor. Böyle single’lar yapmasını da beklerim. Patron sadece nakarat kısımlarında eşlik ediyor. Güzel bir parça. Sakin ve hoşça kal, güçlü kal tadında. Astral, ihihihi (ihihihi)…

13 - Kırgın Adımlar (Fro & Ati242)

Ben lise çağlarındayken takıldığımız rap çevremizde belli oluşumlar vardı ve saygı duyduğum bir abim demişti ki “fazla Contra dinleme, hatta mükünse bizi de dinleme” sebebini benzeşmeler olarak söylemişti. Belli bir stilin bir yakada sahibi olmak ve bir coğrafyaya, gruba kazandırmak güzel ama böyle olunca da bir şeyler tatsız oluyor. Yani ne gerek vardı küçük bir Patron yaratmaya? Bu tamamen şahsi görüşüm. Öte yandan parçada hiçbir sorun yok. Albümden yanlış hatırlamıyorsam bir hafta önce kadar yayınlanmış ve trendleri zorlamıştı. Patronun slow trend parçalarını aratmayan bir tatta. Dinleyicisi sabit ve alıcısı hazır bir parça. Öyle de oldu, olacak çünkü kaliteli yapılıyor. Gitarda Kaan Uğur, diğer müzik yapım işlemlerinde Efe Can ve mix & mastering’te Kupa-A görev almış. Canlı işlerin ayrıca hastasıyız.

14 - Propaganda (Emboli)

Emboli’nin solo parçası. Ritimlerdeki hareketliliğe tarzından taviz vermemesi standardının biraz dışında algılanmasına sebep olmuş olsa gerek ki bazı sözlüklerde şarkının feat’lerdeki verse’lerinden geri kaldığı yargısını basmışlar. Daha önceki parçalarını ve Avangart’ı playlist’ine ekmiş olamama binaen ben de sunu söyleyebilirim ki Emboli aynı sertlikte ve daha relax ritimlerde tarzını tam olarak yansıtabiliyor. Belki bir farklılık yaratmak istemişlerdir, olabilir. Deneme için iyi bir parça zaten. Rahatlıkla yağmurlu bir akşam kapşonunuzu çekip kulaklığı takabilirsiniz. Geçerli. Prodüksiyon işlemlerini ise Uğur Öztürk üstlenmiş.

15 - Ağla (Pos & Fro)

Sözleri açıp okuyun, sözleri dinleyin, flow’lara dikkat edin. Hani yalnız kalacağımı sanmıyorum beğenmemekte. Hatta… Çok fazla bu.

POS manitalarla money yaparken gariban ağlar ha!
Kazanmak burada tehlike demekse sana yok pay lan al
Başını ya da defolup git kaşını gözünü yarmadan biz.
Herifler kaypak ağız, yeter ki birazcık say para

Nihayetinde ben ve benim gibi insanlar için bir geçiş albümü olduğu kesin. Dünya’da yıllardır kullanılan bu stillere hala alışıyoruz, alışacağız. Topluma kültürümüzü kabul ettirmeyi bile zar zor başarmışken şimdi onlara müziğimizi satıyor olmak zaten kolay olmayacaktı. Endüstri yaratırken hem de. Hem de büyük şirketleri pazardan kendi başlarına silerken… Yaptığım kötü eleştirileri çok fazla umursamayın bile bu yüzden. Günün sonunda aynı masada oturacaksak, bu müzik en az tiktok’ta kullananlar kadar benim müziğim.

Saygı, sevgi, barış!

The post PMC – Legacy Vol. 2 (Albüm İnceleme) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Gazapizm – Hiza (Albüm İnceleme)

sesibuzusesice — Mon, 17 Feb 2020 16:45:01 +0000

Beklenmeyen Albüm: HİZA!

Twitter’da duyurulmadan önce bir albüm beklentim yoktu aslında. Sadece Gazap için değil kimseden bi’ albüm beklentim kalmadı. CD’sini alıp sindire sindire tükettiğimiz müzik albümleri artık aynı kanalla gelmiyor elimize. Artık daha ulaşılabilir ve tabi ki daha çabuk tüketilebilir. Buna rağmen takip ettiğim isimler arasında en son Fuat Ergin’de görmüştüm bu cesareti. Cesaret tam olarak bu girişimi tanımlar mı bilmiyorum ama albümün içindeki birkaç (klipi çekilmiş olduğundan gün yüzüne çıkmış) şarkıyı dinleyip gerisini merak dahi etmeyecek çok insan var. İçerisinden favori parçalarını ayıklamakla sadece trend olan parçaları sevmek, çok ayrı şeyler bunlar. Yine de bunun cesaret yahut kaygısızlıkla ilgisi olmadığını sanıyorum. Yani bence, eskisi gibi, albüm gibi albüm sunulmak istenmiş ki başarılı da olunmuş-olunacak hiç değilse şuna eminim ki tüketilemeyecek bir sanat işi olmuş olacak. Ne kadar beklemediğimiz büyüklükte bir çalışma olsa da beklediğimiz kalitenin üzerinde olması, güzel şaşkınlıklar.

Beklendiği Gibi...

Eskisi gibi, albüm gibi albüm dedim. Çünkü albüme şöyle bi’ baştan aşağı kulak kabartırsanız, ne kadar farklı ve çok kollu olsa da aynı köke bağlı ağaç yapısında olduğunu fark edeceksiniz. Ritimler değişiyor, vokaller kendi stilinin içinde ve hatta kendi albümünün içinde bile benzer değil. Ama aynı tavırla, duruşla size Gazapizm şarkısı dinlediğinizi hissettiriyor. Sıfır Bir dizisi ve “Heyecanı Yok” gibi parçalar patladığında tabiri caizse her köşede peyda olan o sahte, sokak jargonlu rap’çilerin ne kadar sahte olduğunu bu duruş farkıyla ayırt edebilirsiniz. Ki şimdi bu albümü dinlerken; o rap’çiler hakkında yaşam haklarına duyduğum saygıdan başka bir şey hissetmiyorum. Gazap’ın şarkılarını dinlemesini istemediği o kesimi hedef kitlesi yapıp sanki gerçekten bir dertleri varmış gibi poz kesmeleri, bırak Gazapizm’i yahut gerçekten sokak rap’çisi olan rap’çileri, rap’in ta kendisine sürülen utanç verici bir leke. Bir şey hakkında yazarken onun karşıtını ele almamak konusunda hatırı sayılır insanlarca uyarıldım ama ne yapayım, söylemesem olmazdı. Eskisi gibi bir albümle imitasyonlarını ezen bir duruşla gelmesi, beklediğimiz kalite dediğim.

Eleştiriler

Tarafsız olmak çabasızca olunabilecek bir şey değil. Bu yüzden biraz sözlüklere göz attım ama cevabı olmayan, kişisel zevk uyumsuzluklarından başka pek bir şey göremedim. Beğenmeyen çoğunluk bir grup Gazap’ın evrilen stilini arabalarda ve kavga sahnelerinde duyulacak bir pop-rap olarak değerlendirmiş. Evet bir kesim buralara yakıştırıyor ama o kesim sadece orada görmek istiyor diye, alt yapıya kendini kaptırıp salgıladığı adrenalinle yok etme iç güdüsünü besliyor diye… Öyle değil işte. Bunu eleştiren insanlar da biliyor. “İnsanlar Ölü”den biliyor, “Ölüler Dirilerden Çalacak”tan biliyor. Eğer birileri dinlerken sözleri ve müziği dikkate almadan, kendi kafasına göre, doğru ya da yanlış anlam katıyorsa yahut hiçbir anlam katamıyorsa, ortada dinleyiciye verilmiş geniş bir özgürlük alanı var demektir. Bu açıdan bakarsanız Gazap’ın bazı şarkıları özgürce anlaşılabilir yapıdalar. Bu da dinleyicinin düşünen yahut düşünmeyen cinslerden oluşmasıyla ilgili. Düşünen cinsi hedef alsan da ıskalayabiliyorsun. Ki bence çok önemli de değil. Ha bi’ de albüm kapağına çok takılmışlar. Benim çok ilgimi çeken bir alan değil bu da. Albümü değerlenirken dikkate alacağım bir kalem de değil ama böyle de bir konu var.

HİZA

Önümüze getirilen çoğu rap albümüne göre bu albümde ve hatta albümdeki her parçada birçok isim görüyorsunuz. Çünkü altyapılar bilgisayar ortamında başlanıp bitirilen işler değil ve gerçek enstrümanlar kullanılıyor. Gazap’ın böyle bir yolda ilerleyeceği yıllar önce kemanla, gitarla ilgilenmesiyle başlamıştı hatta bir canlı okuma yapmıştı ve gelen tepkiler de buna destek verir nitelikteydi. Video Youtube’da en çok izlenen Gazapizm videolarından biri hala. Öyle de devam etti. Herkeste görülmeyecek bir şey bu. Zamanında Sagopa, Ceza, Şanışer ve birçok isim bunu denedi. Elektriksiz ortamda da müzik yapabilmek gibi bir furya patlamadan sönmüştü. Deney niteliğindeydi çünkü. Kimse 10 sene sonra da böyle devam ederim diye girmedi bu işe. Oysa Gazap büyük bir yatırım ve hem bu yatırımı hem sanatını ve genel anlamda sanatın kendisini beslemek adına bir orkestrayla çıkmıştı ortaya. Şimdi (vereceği daha pek çok meyve olduğunu göze alarak) ilk meyvelerinden birini dalından koparıp getirmiş, sevisi kendi evi olan Argo İzmir’de yapıyor. Buyrun Halil İbrahim sofrasına!

1 - Dayan

“Mahallemi bilip
Aşağılık sektörde tabuları yendim
Aç gözlü şirketler davulları germiş
Bu İstanbul’a tahta bavulla mı geldim?”

Eskiden beri takip eden insanlarla yeni yeni tanışmış insanların duygularının ayrı olacağını düşünüyorum. Geçmişini biliyorsunuz bu adamın ve yaptığı müziğin nasıl karşılandığının ve aslında hala yutabilecekleri (olsa olsa biraz büyük) bir lokma olarak görüyorlar hala. Bu muhattap endüstridir, devlettir, sektördür falan ama asıl adı toplumdur. Posterini asanlar hatrına konseri basanlara, dayan!

2 - Çöplük

“Ne grisi göt her şey tozpembe (He he)
İnsanların önlerinde bol kepçe aş (Aynen)
Martılar ağlamıyor çöplükte
Yol yakınken hepinize dönmek de kar”

İçinde bulunduğumuz ortamı bi’ sanatçıya yaraşır şekilde ele almışlar. Bir şarkı öncesinde bahsettiğim farklı organlarla çalışan toplumun hediyesi ve durumumuz. Odağımızdaki saçmalıklar ve bu saçmalıklara sahip insanlardan beklenen saçmalıklar. Bu tip parçalar yeni nesil albümlerin işi değil. Daha çok single’lar ve patlaması muhtemel şarkılardan oluşan kısaçalarlara eğilim var ama demiştik, albüm gibi albüm.

3 - Pisliğin Üstüne Basmışlar

“Bir oyun devamlı tertiplenir
Herkes telaşlı herkes matiz
Yıkandılar yine kısmet deyip
Ama geçmedi pisliği
Yak kendini”

Albümün 3. parçasında ritim ve ahenk biraz daha hızlanıyor. Şarkıların hepsi aynı anda çıktığı için “çıkış parçası” kavramı boşa mı çıkmış oluyor bilmiyorum ama bir kliple beraber albümü temsil eden 2 parçadan biri bu diyebilirim. Bir nevi çıkış parçası yani. Yine “Heyecanı Yok” gibi özgür anlaşılabilir geldi bana. Yani düşünmeyen dinleyicilerce de dinlenebilitesi var. Yani üzgünüm ama bunun biraz da sözlerle ilgisi var. Müzik muhteşem bir özgünlükte, klise korosundan başka bir koroyu bir parçada görmek de muhteşem ama dediğim gibi şarkının daha açık mesajlar, içinde bulunduğumuz nefrete daha somut sebepler vermesini beklerdim. Bu çok bıçak sırtı bir konu. Çıkıp denebilir ki “Adalet temelse mülkün kimin Hayalet peşimde hükmün gibi Haysiyet her şeyin üstündedir Paçanda bok var sürtük seni” dizeleri yeterli gelmiyor mu yani? Evet çok derin anlamlar (da) çıkarılabilecek dizeler bunlar. Ama ben sadece “fark var” tümcesinin ezberlendiği Fark Var parçasından bahsediyorum. Gazapizm ulaşmaktan ve müziğini paylaşmaktan çekindiği kesimle arasına set çekmek istiyorsa bunu biraz düşünmeli. İndigo gibi anlaşılması için araştırılması gereken sözler mi yazar, Sinci gibi sadece araştıran insanlara lezzet verecek ritimlerin mucizesini mi keşfeder bilmiyorum. Ama şunu biliyorum ki kendisi de memnun değil ve bunu aşmak için çok güzel yaptığı bir şeyi evriltmek hoşuna gitmeyecek-gitmiyor.

4 - Yol

“Bitmek tükenmek bilmeyen uzun bir yol
Çocuk eminim zor
Ama tercihin çok
Vazgeçmek de yol seçmek de bi’ yol Yol”

Albümün en güzel parçalarından biri. Önden yürüyen “Ağabey”i görüyorsunuz. Sanki 2010’larda bir ağabeyle oturup çaycıda felsefe yaptığımız yıllar… Belki o yüzden yabancı gelmiyordur. Zıt bile olmayan seçeneklerle sonuçlarına vurgu yapılırken aslında iki yolun da yolcusunun bulunduğunu, seçeceğin ya da cayacağın her kavşağın bir sonrakinde getireceği belli olan bir şey olduğunu, hasretin kaçınılmaz varış noktası olduğunu söylemiş. Ama sen zaten biliyordun. Bunu birinin marş gibi söylemesi gerekiyordu. Aşındırılmış sevgi cümlelerinden sonra rapin beni en çok etkileme sebebi buydu. Yani sadece belli konularda yazabilen insanların bayağılığına bir çaredir bu dal aslında. Albümün en güzel şarkılarından çünkü albümün o farklı biçimdeki dallarından biri bu.

5 - Perişan (ft. Gaye Su Akyol)

“Hassiktir artist
Hanginiz akil
Üç gram akıl var o da tabii nakil
Türk müziğinde usul direnişim sakil”

Daha ikinci dizede “Bi’ seyyah sırtımda gör” diye ailesine selam vermiş Gazap. Açık mesaj dediğim konu burada mevcut. Sadece sosyal bilgisi düşük olan insanlar imgeleri anlayamamış olacak ki o da sansür belasına… Özellikle 2. verse’te, daha ne denebilir demeyeceğim zira daha pek çok şey denebilir ama denebileceklerin hepsi denilse albümü ve hatta Gazap’ın kariyerini ele geçirir bu konu. Baba Zula’nın altın çağını yaşadığı benim erken gençlik yaşlarımı anımsatan Gaye hanım efendi tam yarım ritim hızla bir zıtlık oluşturarak girmiş. Kendisi de rapçiler dışında dinlediğim sayılı insanlardandır. Anlattıkları ve sesi en az yüzü kadar güzeldir. Daha dinlemediysen Manço’nun “Hemşerim Memleket Nire” parçasını nasıl okuduğunu bir gör. Bu parçada küçük bir yer almış ama Gazapizm’le aynı parçada buluşmuş olması iki tarafın dinleyicisi için de güzel bir deneyim.

6 - Sağı Solu Kes

İçi dolu bir clup şarkısı, belki yine bir dizide görülebilir. Direk sokaktan. Albümün tanıtımını üstlenen 2 şarkının diğeri de bu. Klip falan olmamasına karşın albüm çıktığında zirveye oturmuştu hemen. Bu sırada spotify’da da “Pisliğin Üstüne Basmışlar” türkçe rap listesinin başına geçmişti. Her girdiğimde bozuk Türkçe ile trap yapanları görmekten sıkılmıştım açıkçası. Şunu da söylemeliyim, benim de favorim budur efenim. Hani özgür anlaşılan parçalar falan diyordum ya o aslında benim hiç umurumda değil bunu söylüyorum çünkü “keko müziği” tanımlaması yapılmasını istemiyorum. Ya değilse “Heyecanı Yok” da “Ölüler Dirilerden Çalacak” parçası kadar güzel. Bu parça da diğerleri kadar güzel ama bu parçayı da o düşünmeyen dinleyiciden koruyamayacağız. Belki toplum kendi kendine uyanıp “ne diyo bu gomnist” diye uzaklaşır yahut belki de toplum gerçekten uyanıp mevzunun herhangi bir ekonomik sistemle ilgi bile olmadığını anlar. Bu parçaların Yamaç Koçovalı kötü adamı döverken çalsın diye yapılmadığını, eğer çalıyorsa da şarkının kimliğini ayrı değerlendirmek gerektiğini anlar belki de. Belki de biz artık umursamayız. Gazap’ı tv’den duyduğumuz ilk günün gururuyla devam ederiz. “Ebenizden aşağı atlamaya geliyoruz” deriz? Belki de kurtuluşumuzu bu herkese ulaşan parçalar sağlayacaktır. Ki beni uyandıran da Adanalı kötü adamı döverken çalan Ceza şarkısıydı. Ertesinde aldığım Cd’ye çekilmiş korsan Med Cezir’le, Sokak Sanatı’yla, Savaş Çocukları’yla ve daha sonra ortaya çıkan merakımın yol açtığı Batarya, Yeşil Oda, Kadıköy, Olympos ve kaç sene sonra bilmem Argo İzmir’i keşfetme yolculuğumdu bu. Belki birinin yola çıkmasını sağlayacaktır bu parça da? İnşallah öyle de olacak ama o çocukları bu gibi albümlerle mi uyandıracağız yoksa diğer İzmirli bir mc olan Khont’un aynı haftalarda flash mı ne bok karakteriyse onunla çıkardığı albümüyle mi?

7 - Yaşanırsa Diye (ft. Cem Adrian)

“Nedir telaşın
Bir gün çıkıp gelirse diye saklamıştık aşkları
Bu karanlık kursağında kalacakken akşamın
Nedir bizi korkutan, nedir benim kaçtığım”

Cem Adrian ile Gazapizm’in sanırım 3. şarksı. Adrian da Gazap’ın beraber çalıştığı diğer müzik türlerinden isimlerle aynı özelliğe sahip ki Adrian da beraber çalışacağı isimleri buna göre seçiyor aslında. Bir şeyler anlatıyorlar. Gaye Su Akyol da Cem Adrian da Deniz Sungur da öylesine şeyler yazmıyorlar. Sadece bu özellikleri bile endüsriye karşı gelmek olarak değerlendirilebilir. Sanat çabası içerisinde olduklarını kanıtlayabilir. Çünkü endüstri İvana Sert’e bile kucak açmışken ellerinde bulunan imkanlarla hele ki Cem Adrian’ın sesindeki imkanla, çok farklı bir endüstriyel zirveye geçebilirlerdi. Hala bir şey anlatmak derdinde ve bu halleriyle insanlara ulaşmaktalar. Olması gereken bu zaten. Ama o kadar yozlaşmış bir yüzyıl ki sanat eleştirdiği canavarın ellerindeyken üstelik… Boşuna denilmemiş bir söz; korkmaktır suçun. Nedir bizi korkutan sorusuna dize arasında verilen cevap da bence bu. En azından umutsuzluk.

8 - Bu Rüya Benim

“Belirli belirsiz kuşkular sarmışken her tarafımı
Dediler bu ruhun egzamasıdır”

Albümün neredeyse bütün parçalarında bulunan Okan Çam müzikleri üstlenerek harikalar yaratmış ama albümün en iyi alt yapısı bu olabilir. Nakarata yazılmış notalar ve sözler bir önceki şarkıda yazdığım imkanları ispatlıyor. Bu notaları bir tık üste kaldırıp biraz süslü bir kliple Merve Özbey’e satarsanız kendini yırta yırta okuyup yılın en çok radyoda çalan şarkısını ortaya çıkarabilir. Peki parça bu haliyle neden hala radyolarda çalmıyor? Eksik olan kendini yırtan bir bayan vokal mi? Hayır, eksik değil biraz fazla duruşu olan verseleri var da ondan. İnsanların görmezden gelme huyları ve şirketlerin satış öncelikleri bunun önüne geçiyor. Bakmayın birkaç rap parçanın radyolarda gece kulüplerinde çalmasına. O şarkılar bahsedip durduğum anlamayan dinleyici kitlesinin de artık potansiyel rap dinleyicisi olması sayesinde çalınıyor. Ya değilse bu parçalardan umut, heves ve azim dışında iyimser bir duygu çıkmaz. Yok etme arzusunu tetiklemesi ve anlaşılmaması bir dezavantajdır yani aslında ama bir avantajdır da.

9 - Efkar (ft. Deniz Sungur)

“Her şeyiyle bir çocuk susar
Özlemiyle konuşur özlemiyle boğulur
Susar

Her şeyiyle bir çocuk susar
Öfkesiyle tutuşur öfkesiyle yoğrulur
Susar”

Deniz Sungur, Gazapizm, Narkoz ve Çağrı Sinci ile daha geçen aylarda “Kaç İstersen”i yayınlamışlardı. Yani Gazapizm’in evreninde yeri olan birisi, aileden. İsmi çok yabancı gelmiyor muhtemelen diğer birkaç mcnin daha evreninde yeri var ki hiç yabancı gelmedi. Benzersiz sesi ve duruşuyla, tavrıyla; iyi ki burada da karşılaştık. Parçanın ele aldığı yani aslında son dizelerinde değindiği çocuk da yine biziz. Yani herkes aslında. Özlemleriyle gözlerine can gelen ve sebebi sürekli özlemek olan sonra özlemin gözlerine getirdiği aşkı 180 derece dönen ve nefretiyle yoğrulan çocuk.

10 - Unutulacak Dünler

“İyi söz yazarlarının ne kadar hükmü kaldı
Ben sana bu çiçekleri mezarlıktan çaldım”

Albümün en güzel altyapı ve sözlerinden biri daha. Güzel bir veda tonunda, Yol parçasının devamı gibi. Dünün kötüsünü unutacağına umut duyan ve güzel günlerin de bitmiş olmasına hüzün duyan ama yine dönüp yeni günlerin geleceğini söyleyen. Gazap’ın verse’lerinde aynı gelecek umudu yok ama. Küskünlük var bol bol. Sanki kendisi de biliyormuş gibi; albümde anlatılan erdemlere bu dünyada yer olmayacak. Belki bir 100 sene sonra o çiçek Anıl Ağabey’in mezarından kopartılacak? Ama biraz kötümser buldum şarkıyı. Yani o kadar da değil be! Bir misket bombası yağmurunda Kum Gibi parçasını söyleyecek gençler tanıyorum. O kadar bari hükmü var ya o da “biz”e hasret ettirmez.

Kişisel, Öznel, Kendi, Şahsi Yorumum;

Dinleyerek yazdığım için metin biraz melankolik-edebi bir hal almış olabilir. Çabuk etkileniyorum, ne yapsın garip. Şarkıların hepsine genel bir bakış atacak olursak, sanki bu 4 sayfalık word dosyasını ben yazmamışım gibi, aslında eski denebilecek zamandan beri canlı enstrümanlarla yoğurulmuş bir sokak stili diyebiliriz. Her baba yiğidin yapabildiği bir iş de değildir bu sentez. Türkiye’nin kendi müziğiyle Amerika’yı ve Avrupa’yı birleştirmek de kolay değil. Kullanılan altyapılar, enstrüman bölümleri ve feat’lerdeki uyum, genel olarak ahenk katabilmiş olmak bunların hiç biri kolay değil ve yapılmış. Ama konuştuğumuz isim de müzikle dün tanışmış yahut yeni yeni başarıyı yakalamış biri değil. Tabi siz başarıyı tanınmakla doğru orantılı sanıyorsanız başka… Yine ve tekrar şu konuya değinmek istiyorum ki Gazapizm’in boş insanlara şarkı yaptığını sananlara cevap olsun bu da: Toplumun akil geçinen kesiminde de yeraltında görünen kesimimde de boş insan var. Ve evet birileri anlamlarına bakmadan tüketiyor, kendilerine Gazapizm’in kitlesi olarak etiketler de yapıştırıyorlar ama yine de bu her şarkıda bir şey anlatıldığı, bir mesaj olduğu gerçeğini değiştirmez. Yukarıda bir yerde bir set çekilebilmesi için reçeteler yazdım ama bunlara da gerek yok aslında. Zira yine yukarılarda bir yerde bahsettiğim gibi bu benim umurumda da değil. Bana kalırsa herkes istediğini dinlesin ve isteğiyle ilgili bir yadırganmaya, yargılanmaya muhatap olmasın. Dinleyen ne anlamış anlatan ne anlatmış bunların bile bir önemi yok. Herkes ve hatta her şey kendini tamamlamakla görevli. Kendini nasıl tamamlıyorsa öyle de devam edecek zaten. Bu açıdan bakınca Gazap da kendini tamamlamaya devam ediyor. Ömrünü bir tuval gibi kullanarak bir köşesine hiza yazmış, benim hoşuma gitmiş ve senin umurunda olmayabilir. Birbirimizi hiçbir sebeple yok yere üzmeyelim. Hem doğruya doğru benim param yetse belki Doğan Slx alırım ve yüksek ihtimalle aldıktan sonra da Hiza’dan güzel bir parça açarım. Bu beni boş insan yapacak olursa birilerinin gözünde, umurumda olmaz. Belki de beni eleştirenler hiç gökyüzüne bakmamıştır.

Albüm ortada kardeşim. Alın diyemem, sanırım basılmadı da zaten çünkü ama basılsa da alın demezdim. Keza paylaşın beğenin cart curt da demeyeceğim. Sen ne yapsan da insanlar 20-30 yıl kadar sonra “Kum Gibi” parçasına bakar gibi “Unutulacak Dünler” parçasına bakacak.

The post Gazapizm – Hiza (Albüm İnceleme) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

71. Kitap – Gazap Üzümleri

sesibuzusesice — Mon, 10 Feb 2020 14:55:01 +0000

Hayatınızda neleri değiştirebiliyorsanız, ne kadar değiştirebiliyorsanız o kadar özgürsünüzdür. “Başkasının özgürlüğünü gasp etmediğiniz sürece” diye devam eder hatta bu. Başkasının kişisel alanına müdahil olunamaz yani. Peki, tamam ama yani şimdi ortada toprak var, su da var ve hem de burası tabiat ananın cömertliğiyle kutsanmış bir yer. Burası, yani bizim mavi gezegenimiz insanın yaşaması için günde 8 saat değil 2 saat bile çalışmasına gerek olmayan imkanlarla dolu. Avcılığı spor, besiciliği endüstri, çiftçiliği ise “basit” olarak görmeden hemen önce böyleydi en azından. Bu ve benzer nedenlerle ama temelde tek nedenle, insanın aç gözlülüğüyle artık bastığımız yere yani o bir metrekarelik boş alana patates ekmek bile suç. Evsizliği diğer sorunlara karşı basit görebilirsiniz ki ekmek bulmak yatacak yer bulmaktan önceliklidir de ama sokakta kalmak suç! Zaten yiyemeyeceğini bildiğiniz birinin o fazla ekmeğine risk teşkil etmek bile, suç! Bunun bir adı da var Anadolu’da “borçlu doğan” diye…

Hikaye akla uygun değil. Çünkü bahsettiğim gibi insan var olayın içinde. Daha fazlası için kurulu bir sistem, “ortada kar varsa o da sermaye edilmelidir” diyen bir sistem var. İnsanın endüstri 1.0’ından da önce ortaya çıkardığı, kalan fazla zamanında rahat batıp bir fazlasını istediği bir sistem. Aynı sistem Orhan Kemal’e “Bereketli Topraklar Üzerinde”yi John abimize ise “Gazap Üzümleri”ni yazdırmış. Bereketli Topraklar’daki ‘memleket’in tek farkı o kadar da değerli olmadığı için aileler orada bırakılmış. Halbuki bir Çukurova yerlisinin ezilmesini yazsaydı Orhan Kemal, neredeyse aynı hikayenin farklı varyasyonlarını okuyor olabilirdik.

Konuya gelecek olursak “orada, bir köy var uzakta” şarkısını yazdırabilecek nitelikte güzel ve oturmuş bir yerleşim alanının, bankalar vasıtasıyla ele geçirilmesinden başlangıç yapıyor. Bu Konya Ovası’na uzak bir senaryo değil. Üstelik ekonomimiz biraz daha üreticiyi ötelerse Bereketli Topraklar Üzerinde yahut Gazap Üzümleri gibi bir kitabın yazılmaması da işten değil. Çünkü günümüzde bile bankalar verdikleri çeşitli çiftçi kredileri ile (hasat kredisi, yıllık kredi vs.) çiftçinin gelecekte kazanacağı paraya el koyduğu yetmez gibi tarlasını da ipotek altına alıyor. Yanisi şu ki siz kredi çekmişseniz (örneğin yeni bir traktör almak yahut icar usulü ile tarla kiralayıp üretiminizi artırmak için) ve işler hedefinize herhangi bir sebeple yaklaşamamışsa (ekonomi, mevsim vb. sebeple) artık bir tarlam var diyemezsiniz. Çünkü aldığınız kredinin faizle geri dönüşü yaptığınız yatırımın karla geri dönüşüne denk. Eğer işler az da olsa tökezlese bile artık yaptığınız kârda sizin bir payınız yok. E tabi bu kara deliğe düşenler kendi tarlasında bir umutla, belki önümüzdeki sene ekinim para eder diye kendi tarlasında ırgatlık yapmaya, tekrar tekrar kredi çekmeye devam ediyor. Sonucu ise Konya’da ekin arazilerinin yarısından fazlası ipotekli.

Sonuç olarak Amerika’yı tam bu senaryonun içindeyken bir de ekonomik buhran patlıyor ki ne sermaye sahipleri ne de halk bu durumdan memnun çünkü bankalar kasasında olmayan parayı tarlalar ve ürünlerle karşılamak zorunda kalıyor. Bankaların mantığı budur zaten bugün herkes bankadan parasını çekmeye kalksa, banka iflasını ilan etmek zorunda kalır. Çünkü sizden aldığı yatırımı en fazla 3 kez olmak üzere dağıtır. Böyle bir durumda banka, yani sermaye varlığını sürdürmek için elinden geleni ardına koymaz ve kılıfını önceden hazırladığı minareyi sırtına yüklenir. İpotek arsalar artık bankanın malıdır ve endüstriyi kullanarak yüksek verim almaya mecburdur. Peki buranın yerli halkı nereye gider?

Bölgesel bir felaket olduğunda, misal bir yangın olduğunda; artık yaşanılamayacak olan bölgeden zor da olsa bir iş bularak ve yaşanılabilir bir bölgeye göç edilebilir. Keza bu kitaptaki karakterler ve döneminde gerçekten bunu yaşayan insanlar da böyle yapmış, göç etmişler. Ama felaket bütün bir ülkenin tepesindeyse bu göç işe yaramayacaktır. En azından ülke içinde göç etmek için böyledir. Göç halindeki fakir halka tutunacak dal diye onu sömürecek bir boru uzatmak ise ancak insan ile açıklanabilir.

Nihayetinde çok duygusal sahnelerle bir göç yaşanır. Sonunda umut var olduğu için çekilen çileye katlanma gücü yüksektir ama daha varış noktasına gelmeden diğer göçmenlerden konu öğrenilmeye başlanır. O “Binlerce Kişiye İş Var” başlıklı ilanlar aslında 100 kişiye ancak yetecek bir iştir ve ücreti de öyle dolgun falan değildir. Amaç iş talebini yükseltip verilen ücretleri düşürmek (bir lokma ekmeğe kadar) yahut grev kırdırmaktır.

En acı durum ise “o kadar da olmaz artık” diyeceğiniz her şeyin aslında yaşanmış ve yaşanabilecek olması. İnsanların böyle durumlarda neler yapabileceği ve nasıl kolektif bir bilinç kazanabileceği ise ironik. Yani aslında insanlık zor duruma düşmeden bu kolektif bilince ulaşabilse, kendimize yetecek bir alan için izin almak, bedel ödemek zorunda kalmasak… Bu sosyalizm yahut komünizm değil hayır; özgür olabilsek gerçekten ama hiç kimseye özgürlüğümüzü gasp ettirmeden?

The post 71. Kitap – Gazap Üzümleri appeared first on SESIBUZUSESİCE.

69. Kitap – Albaya Mektup Yok

sesibuzusesice — Sun, 29 Dec 2019 10:15:54 +0000

Kültür ve anlayış şeklimizi etkileyen dinamitlerin benzer olduğu toplumlarda bununla karşılaşmak da mümkün. Savaş, çatışma ve kaos ortamından bizi kâr yahut hiç değilse zarara uğratmadan çıkaran insanların kutsallığından bahsediyorum. Unutamayız, değer veririz. Oysa insandır. Hani en iyisinin bile günahı vardır. Bundan 2 önceki kitaptaki günahları irdeleme konusundan da pencere açacak olursanız bir insanın tek kutsal yanı gazi yahut şehit olmak olabilir, gerisini insan olarak değerlendirmeli. Bu kitap da ise gazinin, şehidin insan tarafından bahsediliyor ama günahlarıyla değil, beklenmedik bir yönünü, terk edilmişliğini ele alıyor. Öyledir. Çok saygı duyduğumuz, kutsal gördüğümüz bu insanlar, hani 5 santim dik dursa kurşunu kalbine yiyip ‘ölümsüz’ olacak insanlar gazi kaldıklarında biraz kuytu köşede yere düşmüş ekmek muamelesi görüyorlar. Kimse yemiyor ama yerden kaldırılıyor, yüksek bir yere. Sonra terk ediliyor ama bir kutsallık kırıntısına sahip şekilde, vakur, hiçbir işe yaramasa da. Paragrafı toparlayacak olursak anlaşılabilir bir konu. Hatta Albay’ın adı bir Türk ismiyle anılsaydı hiç şaşırmazdık ‘İnsanlar böyle mi tepki verir gazi birine!?’ diye.

Adam savaşmış, hatta inandığı ve halkına hediye ettiği bu davasını oğlunun kanıyla sulamış. Yaşlı biri ama bürokrasi kadar değil. İnsanlıkla alakası olmayan devlet aklının bunamışlığı kadar da değil. Yine de öyle bir yaşta olsam depresyonlardan depresyon seçeceğim bir hale, hiç müdahale edemeden, hayat tarafından getirilmiş. Tüm zorbaların haklı olduğunu ispatlayabileceği, bahaneleri rahatça üretebileceği bir ortamda haksızlık oluşmuş. Yani ‘öylesine yazılmış’ gözüyle bakılamayacak kadar olası. Yalnızlık olası, açlık, bitiviye umutlarla yaşamak, hayatla tek bağının gözünün önünde erimesi olası. Çünkü bu zorbalıkları yapanların bir sebebe sarılıp trambolinmişsiniz gibi üzerinizde tepinmesi olası. Ve ‘ben olsam’ dediğinizde izleyebileceğiniz en mantıklı yolla Albay’ın seçtiği yol bire bir aynı. Belki biraz umarsız biri, aç oldukları ve ocaklarında yemek olmadığı gerçeğini saklamak için taş kaynatmama yolunu seçebilirlerdi diyebilirsiniz. İsyankâr bir ruhla “yeter lan” diye ayağa kalkabilirsiniz siz olsanız. Yine de postacıya umutla bakmaktan kendinizi alamazsınız. Beslediğiniz umut boşa çıkınca korku ve kinden ve biraz da boş vermişlikten başka ne kalır kalbinizde?

Yeni ve farklı bir dünyaydı bu kısacık kitap. Kitapların bir konuda diğer sanat dallarıyla benzerlik gösteriyor. Yine de bahsettiğim o konuda açık ara önde olduğuna emin olabiliriz. O da şudur ki; kitaba başlarsınız, okuyup (sayfalarını!) bitirirsiniz ve o hayatı artık yazardan devralırsınız. Okuduktan sonra o dünya da kitabın kapağıyla beraber kapanmıyor. Artık bir Albay’ım. Gururum var. Gururuma en büyük sebeplerden biri de canını milletine hediye eden oğlum. Artık bana bakacak kimse kalmasa da, hanımın hastalığına çare olacak gücümü bulamasam da yaşıyorum işte, varım. Boynu bükülen gururumla ben, bir de yaşlı eşim. Bana kazık atmaya çalışan dostlarım da horozum kadar benimle. Ben, boş ver…

The post 69. Kitap – Albaya Mektup Yok appeared first on SESIBUZUSESİCE.

65. Kitap – Martin Eden

sesibuzusesice — Sun, 01 Dec 2019 11:55:29 +0000

Kitap hakkında ikinci kez yazıyorum. Birini okumayı bitirmeden önce ‘Son Kalem’ isimli bir yazar grubu için yazmıştım ve finali görmeden yazmak, Jack London’un sadece sınıf ayrımı gibi avam bir konuyu (herkes tarafından ele alınan bir konuyu) ele alıp kitabı öylece bitireceğini sanmakla büyük, büsbüyük bir hata yapmışım meğer. Biraz konu bölümü hakkında spoiler verdim ama bunun temize alınmış, yeni baştan yazılmış ve dikkatle incelenmiş bir inceleme yazısı olduğunu bilmelisin. Ötekiler öyle değil miydi? Baştan savma mı yazılmıştı o kitap incelemeleri, işte bunu sorgulama. O bana kalmış. Bundan sonra böyle. Ben bi’ şeyler ortaya koymak için çabalayıp, kendimce güzel işler ortaya koyarken senin gibi alt sınıf, hatta üst sınıf olsa ne fark eder, sınıfına sadık biri bunu sorgulayamaz! Sorgularsanız ya da yetersiz görürseniz ya da sizle aynı paydada buluşamayacak kadar tüm sınıfları reddedip yalnız başıma kalırsam, 64’e binip Sille’ye gider Erhan Müdür’den tekneyle bi’ turu atmayı rica eder az ilerde intihar ediveririm.

Kitabı okumadan-yarısını okuyup bir kere; okuduktan sonra bir kere daha yazıyorsam, sen de en az iki kere okuyacaksın. Adil olanı bu. Bu yüzden kitabı okumayanların muhtemelen “ne diyo lan bu” deyip kapatacağı yazım, kitabı okuyanlarda bir gülümseme yaratacaktır.

Yazıyorum. Yani, Eden gibi değil. Büyük ihtimalle PTT bana 5 cent’lik bir çek bile getirmeyecek, banka hesabımı yazılarımla kazandıklarımla dolduramayacağım ama insan bir ortak payda buluyor işte okuduğu şeyle. Hele ki iş arkadaşı “ayna nöron fazlalığı var sende” (Ayna nöron empati kuran bölümde bulunan nöronlar ve araştırılması gereken bi’ mevzu imiş) teşhisi koymuş bir Osman için hiç de zor değil bir ortak payda yaratmak. Hemen bir amatör yazar olduğum aklıma geldi ve hop! Artık ben amansız bir Martin Eden’dim. Bahsettiğim yazar grubunda da bi’ arkadaş “benim gibi biri” diyerek tanıtmıştı. Diyemedim ki “hala nefes alıyorsun?” keza ben de az nefes almıyorum hani. Yine de intihar etmemiş olmamam beni Martin Eden’cilik maceramdan alıkoyamazdı.

Yazıyorum işte sen de biliyorsun ama “yazar mıyım?” diye sorsam cevabı ben bile veremem. Bu adam veriyor. İlk alınacak ders de bu zaten. “Amatör” kelimesinin kendisi bir amatörlük sebebi. Yani düşün ki ben bir otelde yiyecek içecek departmanında çalışmak istiyorum(!) o zaman evde tabak taşıyıp kariyer beklentisine giremezsin ve ben amatör bir garsonum da diyemezsin. Gidip bi’ kaç yere başvurur, işe girer, gerekirse asgari ücret gibi -“asgari”nin kelime anlamını bilmeyenlerin verdiği- bir miktar parayla çalışır, izler, öğrenir ve garson olursun. Alınacak ders bu aslında. Ben zaten amatörüm deyip kalemle kağıtla uğraşmıyor Martin. Gidip bir daktilo kiralıyor, babalar gibi okuyup öğrenip yazıyor. Demiyor ki “bilmem, iyi olmuş mudur acaba?” diye, ilk yazılarını bile bir dergiye gönderecek cesareti var çünkü inanmış. Hatta inancın insanın dışardan bir mevhuma verdiği açık senettir, bu adam biliyor. Biliyor ki Martin Eden bir yazar ismidir ve çok yakında pek çok kişi bu ismi saygıyla anacak. Aidiyet ve sevilen işin peşinden gitmek budur. Başlarda karı kız için edebiyat mı yapıyor algısı var ama bu bir yanılsama. Yani tabi ki Ruth için yazıyor ama yazdıkça Ruth’un bir değeri kalmıyor. İlla ki o delik kara olunca içine çeker diye bir şey yok. Aydınlık içine çekiyor Martin’i. Ve bi’ yerden sonra, o aydınlıkların içinde kalıyor. Ayna nöronlarım çok şükür o kadar safları sık tutmuyor da yırttım.

Jack London’un okuduğum 5. kitabıydı bu. Ve yavaş yavaş tanıyorum artık onu. Sorun neyse çat diye ortada. İnsanın bi’ durumda aklından geçirebileceği her şeyi ve erdem sahibi insanın ne yapacağını gösteriyor. Gösteriyor ki sen olsan aynı sonuca varmazsın. Sen bir yazar olsan o gemiye hiç binmezsin mesela, mesela garanti bir rahatlık varsa önünde, çekeceğin istediğini yapamama derdini sırtlanıp o istekleri ertelmişsindir çoktan. Ruhunu tatmin edip yüceltecek kararları genellikle salaklık olarak görürsün bir de. Halbuki insanlık o salaklıkları yaparak medeniyet kurabilir. Zaten yontma taşıyla av yapabilen insan, duvara resim çizmeye çalışanı, kağıdı bulduğuna sevinen insanı, tekerleğini döndüren insanı salaklıkla itham eder. Bugün o bulunamayan ve isteklerinizin üzerini eşip çıkaracağınız şeyi size fısıldayamam ama herkesin içinde o fısıltının zaten var olduğunu söyleyebilirim. Salak olun canım biraz da. Paraya önem vermeden son paranızı bir kafede yemek yemeye harcayın, en sevdiğiniz sigara malbora ise onu için, bıktıysanız bırakın, toplumun yaftalarına bakmadan bir yol tutturun ve ıslığınızla bastırın o güruhun uğultusunu. Mutluluk bu da değil ama mutsuzluğun sebebi bu saydıklarımın tam aksini hesaplamak. Bir roman kahramanı değiliz, Ruth sizi görse suratınıza tükürmez belki, kaslı kollarınız ve yaptım diyebileceğiniz hiçbir şeyiniz de yok işte o zaman hüsran yakındır. Birer roman kahramanı olmalıyız.

Yine de gerçekçiliği üzerinde kafa karıştırıcı bir kitap. London bu kitabı yazdığından bu yana o yıkıp geçtiği putlar yeniden inşa edilmiş ya da o birkaç putu devirmeyi unutmuş ki o putların torunlarıyla bugün biz haşır neşiriz. Çünkü bizim gerçeklik algımız bu putlara dayanıyor. Devleti tanımam, ben bireyselciyim diyebilen yoksa, youtuberlara boş insan gözüyle bakılıyorsa, ben market açmak istiyorum diyen gence önce bir işletme okuman gerek deniliyorsa bu böyle. Sınıf ayrımının temeline koyulan parayı kaldırmadıkça ve eğitimi -okuldan bahsetmiyorum- tek gerçek olarak ele almadıkça değil demokrasi, komünizm bile eşitliği sağlayamaz ve gerçek yargılara ulaşamayız. O sebeple de gerçekliği kafa karıştırır tabi bu kitabın. Çünkü gerçekle tanıştırıyor.

He bi de sınıf ayrımı, sınıfların üzerinde de bir Martin Eden var. Zengin zengin olduğu için iki üç kitap okuyup fiyakalı elbisesiyle elit olduğunu zannederken, altını çiziyorum zannederken; fakir zaten zenginlere has bu entel dantel işler zannediyor. Martin’e göre ise deneyimlenmemiş her şey muallak. Okumayı deniyor sadece ve o ışık içine çekiyor. Burada asıl konu aşk olmaktan da çıkıyor sonra. Sınıfları altta kalanın canı çıkıyor diye reddetmiyor çünkü. İnsan her yerde insan. Onu meşhur olduktan sonra yemeğe çağıran, arasının normalde bozuk olduğu eniştesi de suratına hakaret ettiği ve sonra yine ondan da yemek daveti alan Savcı kadar insan. Asıl insanlık ise Eniştesine para verip artık ablasını çalıştırmamasını istemesi. Eline geçen ilk ve devamının geleceği muallak olan toplu parayla Maria’nın çocuklarına ayakkabı alması. O ışık ilk içine çektiğinde okuyor, okumayı emrediyor ışık. Sonra vermeyi, güzeli görmeyi ve en sevdiği şey bile olsa çirkini reddetmeyi emrediyor. Bu her şart ve ahvalde iyi insan olmak diye de açıklanabilirken işin içine sınıf falan girmiş ki yazılan dönemdeki çatışmaların magazin değerini gözetmiş olabilir yazar. O da işin olay örgüsü. “İyi insandı Martin Eden” diye tek cümlelik bir kitap yazılamayacağına göre mazur görürüz tabi. Yine de bulunmayan bir tarafta, bireyci yaklaşımda bulunması ile toparlanmış.

Başrolde bir yazarın olması ilgimi fazlasıyla celbetti. Kitabın “nasıl özgür olunur” ve “hedefe giden yol” hakkındaki verdiği örnekler de iç açıcı, ümit verici doğrusu. Sonuçları pek içinizi açmayacaktır ama sahte bir hissiyat uyandırmıyor aksine kendinizi, kendinizi suçlarken buluyorsunuz. Kaç Martin’i öldürdük bilmiyorum ama toplumumuz hala aynı putlara takılıp ancak menfaate dayanan ilişkilerle birlik olabiliyor. Ve üzgünüm ki sınıfınızı geliştirmediğiniz sürece, bir çöpçü doktor kadar maaş alıp en az onun kadar iyi bir iş çıkarmadığı sürece, ele geçen her kuruşa tapıldığı sürece; sınıflar, cehalet ve ölü Martin Eden’lar olacak.

The post 65. Kitap – Martin Eden appeared first on SESIBUZUSESİCE.

64. Kitap – Kızçocuğu

sesibuzusesice — Thu, 28 Nov 2019 11:51:33 +0000

Bi’ süredir yaptığım şeyler oldukça monoton. Hatta bu süreç içerisinde kurduğum zorunlu iletişimleri saymazsak, yeni biriyle de karşılaşmadım-tanışmadım diyebilirim. Sevip sevmediğimin umursanmayacağı bir ortamı paylaştığım, sevip sevmeme konusunda elimden hiç bi’ şey gelmeyen iş arkadaşlarım ve yatağımın arasındaki mekiğin tek kaçış noktası olarak kitaplar kaldığı için ve heyecanlı bir kitaba denk geldiğim için; “Kızçocuğu”nu okumadım, yuttum. Bu Âh Muhsin Ünlü ile de ilgili sanırım. Onunla karşılaşmamı sağlayan, artık görüşmediğimiz arkadaş bile halen saygı uyandırıyor. Lanetli Malbora’nın lanetli bir sayıdan oluşan fiyatına rağmen tiryakisi olmamın sebebi de yine Ünlü’nün bir şiirinde yatıyor. O yüzden Onur Ünlü’yü Okan Bayülgen’in programında kitabını tanıtırken görür görmez -aslında daha çok Okan tanıtıyordu kitabı- ertesi gün kitapçıda aldım soluğu. Millet herifin genç sevgilisinden konuşurken benim düşüncelerim “Nasıl ya? Adam Türk Edebiyatına muhtemelen mihenk taşı gibi bir eser koymuşken derdimiz hayatını kiminle paylaştığı mı olacak gerçekten?” gibi cümleler arasında geziniyordu. Sonra okumaya başlayınca genç sevgilisinin, daha doğrusu hayat arkadaşının, adını bile unuttum. Elimdeki yarım kitabı da bitirdikten sonra -Ben Orada Değildim- hışımla kapağını katladım, bitti.

Kitabın hikâye örgüsüne, temasına, üslubuna falan geçmeden önce daha ilk sayfalardayken şunu fark ediyor insan; aslında bizim de çeviriye mahkûm olmadan kullanabileceğimiz bir dil var; Türkçe. Peki neden biz eski Türkçe’den yahut dünyadan çevirisi yapılmış, yapılan çeviriler de yetmemiş güncel çeviri ile son baskısı yapılmış kitaplar okuyoruz? Daha önemlisi bizim dilimiz günümüz edebiyatçılarının kullandığından daha iyi bir anlatımla kullanılamaz mı? Yani neden kaliteli ve güncel ve direkt bana yazılmış bir yerli metin göremiyoruz? Bu sorunun aynısı müzik ve bilhassa film-dizi sektörü için de geçerli. Sadece satılıyor-tutuyor diye yapılan son jenerasyon işlerinden kaçalım derken ya çevirmenlerin ya kötü yapımların kucağına düşüyoruz. Ama şükür ettiren birileri de çıkmıyor değil çok şükür. Kendimden bahsetmiyorum yahu kitap diyorum kitap…

Kitabın arka kapağındaki tanıtıma Peter ve Ayşe’nin para bulmaya çalışırkenki bir sahnesini koymuşlar. Cesur bir hareket bence bu. Türünün tek örneği değil tabi, arka kapak tanıtımını kesitlerle süsleyen birçok kitap bulabilirsiniz ama cesur sıfatını nasıl kazandığına dikkat çekmek istiyorum daha çok. Cesurca çünkü kitaptan haberi olmayan herhangi bir X kişisi eline alır almaz arka kapağına bir bakar ve bakınca da onu yakalayacağını sanıyorum, Doğan Kitap da öyle sanmış, bunun farkında olsa gerek. X isimli okurumuz da heyecan dolu güncel Türk Edebiyatı’ndan hoşlanıyor ise, şu an kasaya yürüyor olmalı. Abartmıyorum hayır. Belki ilk arka kapak okumanız “buuneeaaamına” diye sonuçlanabilir. Ama kitap okuyan biriyseniz oradaki özgün anlatımı ve heyecansız geçmeyen her bir cümleyi yeni keşfedilmiş bir renge bakar gibi karşılayacaksınız.

Kitap içerisinde birçok sosyal tespite değinip atıf yapıyor. Şöyle ki; Genç yaşta evlendirilen çocuklar, kırsal kesimde bitirilemeyen cehalet, cehalete çare diye bulunan doğmalar ve dogmaları da aşan içgüdüler, göçmenlerin yaşamı, bastırılmış cinsel eğilimler, katili katil yapan onca unsur, travesti cinayetleri, aşkın boyutları, azıcık siyaset, çok fazla 18 yaş altında yaşanan zulüm ve psikolojik bir geri dönüşü olan hayatlar, kolluk kuvvetlerine sert mi sert eleştiriler, Ermeniler ve yaşadıkları zulüm… Dersiniz ki “dur küfretme, zulüm de Allah’a dahil”. Ha yüksek mi yüksek bir yere çıkıp Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni izlemişsiniz ha bu kitap… Coğrafyanın kader olduğunu söylerler, oraya da atfı olacak bir tane ve üzerimize düşenleri satır aralarında kapabilirsiniz. Hoş okur kitaba başlamadan salim kafayla şöyle biraz düşünse ödevlerini hatırlar zaten ama kitabı bitirip kapağı kapatınca salim kafaya bile ihtiyaç duymuyor.

Onur Ünlü’yü yazar gibi yazar yapan ise bu kadar çok zümreye ve soruna temas edebilmesi değil sadece. Zaten köşe başına oturup mahallesindeki insanların derdini toplayıp üzerine biraz örgü kursan sen de bir yazar olursun benim gibi ama herif hem bunu layıkıyla ve hudutsuzca yapmış hem de Ayşe Şekeryan gibi bir deha yaratmış. Hani ben yazsam 3-4 popüler olmayan bilgiyi sıkıştırır, “Ayşe tecavüze uğramış bir dâhiydi” der geçerdim. Sanırım o yüzden benim adım Onur Ünlü değil ve ben hala bir blogta kendi kendimi ağırlıyorum ama takdirden çok hayret ettiğim bir konu bu deha yaratma meselesi. Sharlock Holmes kitaplarıyla ilk karşılaştığımdaki hazzı aldım nispeten ve sanmayın ki diğer karakterler de o kadar özen yok. Bi’ sır vermek gerekirse sanırım Onur ağabey olayı zihninde oluşturur oluşturmaz karakter kasmaya başlamış karakterlerin etrafını ve içini doldurdukça da böyle dörtdörtlük iş çıkmış. Tabi karakterlerin üzerinde duracak demeyin ben ne kitaplar okudum…

Olay ise aslında her yerde görebileceğiniz gibi -yan blogta var hemen- intikam hikayesi. İntikam alınıyor mu alınmıyor mu diye merak ediyorsan, hani mutlu son mu hazin son mu diye; şu kadarını söyleyebilirim gerçekçi bir son var. Tabi onu blogtan değil kitabın son sayfalarından okumak durumundasınız. Çok düşmüş akıllı mı akıllı bir genç kızın olağanın dışında aklıyla yarattığı olağan dışı çevre olsa olsa böyle olurdu dedirtecek olaylara kapı açıyor.

Kitap sizin evin kapısını da açar ve baş köşeye oturur umarım. Kendinize bir iyilik yaparsınız evet ama bu evladiyelik sanat eseri sülalenizin şirazesine ayar yapacaktır. Bunun okutulmasına ihtiyacımız var. Özellikle de romandaki dertler olağanüstü bir gerçeklikle yaşanırken, her gün bir çocuk tecavüze uğrarken. Kitabı “hiç gerçekçi değil” diye yorumlayabileceğimiz günlere…

Selametle.

The post 64. Kitap – Kızçocuğu appeared first on SESIBUZUSESİCE.