Bir kitabı okuduktan sonra o kitapla ilgili bir instagram hikayesi de paylaşırım genellikle. Güzel bir fotoğraf, içerisinde diğer kitaplarımla hoş bir manzara… İster özendirme de, ister övünme ama konu da bu değil zaten. Hikayeye bir de müzik eklemek istedim. Her yanıyla sanatçı olan hemşerim Livaneli ‘nin bir kitabına yine onun elinden bir müzik buldum; Doğdukları Yerde Ölenler.

Kitaptan müziğe bir karmaşa yaratmak istemem ama kitapla doğrudan ilgili müzik de. İlk kez bir Livaneli kitabı okuyorum. Müziklerini ve sosyal yaşamındaki sanatçı duruşunu da severdim ama… Kitapları da bir başkaymış dedirtti. Tam da tahmin ettiğim gibi sorunlara değinen, müziğinde neyse edebiyatında da aynı duruşa sahip bir Livaneli gördüm. Hikaye yaratmada usta olmak ayrı bir şey tabi. Hikaye yaratırken halkının sıkıntılarını unutmamak… İşte o sanattır benim için. İnsanlığa sorununu ve hatta çözümünü bazen bir ipucu ile bazı kere ise haykırarak göstermek, sanat.

Balıkçı ve Oğlu

Kitabı çok daha öncesinden almıştım. Evli dahi değildim hatta. Kitap okumaya vakit ayıramamak, öne aldığım bi’ kaç eser derken; babaannemin elinde buldum çoğunlukla. Ve benim babaannem 80’e merdiven atmış, çat pat okuma yazması olan bir kadın. Bu çok önemli çünkü Livaneli ‘nin 7’den 70’e anlaşılabilir, akıcı bir dil kullanıldığının ispatı oldu benim için. Bunu henüz okumadan tahmin edebildim yani. Öyle de çıktı. Toplam 2 dolu günüme mal oldu nihayetinde. -Kitap okunan zaman aralığı boş zaman aralığı değildir!-

Bir balıkçı kasabasından hareketle aslında tüm Türkiye’yi ve hatta bu kasaba özelinde küresel bir anlayışı ele almış Livaneli. Kendi dünyalarında, ilk paragrafta da belirttiğim gibi, doğup büyüyüp nihayetinde de yine burada ölen bir toplum var. Bu kafanızı karıştırmasın, hikayeye konu olan mülteciler de bir zamanlar bu toplumlardan birine aitti. Basit bir şekilde “sanırım annesini döner dönmez öldürürler.” denilen Yeni Deniz’in annesi de aynı anlayışın farklı açıdan kurbanı sayılabilir. Livaneli burada çocuk kaybetmek gibi müthiş bir felaketi hikaye edinse de kitap bittiğinde denize bir öfke duymuyorsunuz. Balıkçıya, anneye ve denizin aldığı Deniz’e üzülseniz de düşmanınız farklı bir yerden çıkıyor. Belki Deniz’in cenazesinin bulunamasına sebep olan da balon balıklarıdır diyorsunuz. Böyle bir dünyadan her şey beklenir…

Dolayısıyla kitabı rafa geri koyarken her ne kadar da sonu nispeten mutlu sonla bitse dahi, bir burukluk ve farkındalıkla uzaklaşıyorsunuz kitaplığınızdan. Bu hikaye gerçek değil ama bir yerlerde gerçekleşmemesi için hiç bir engel yok. Ölüm de yaşam da hastalık da sağlık da insan için ama bunlar doğal bir yoldan geliyorsa tabi. Güzel olan her şeyin düşmanı bir algıyla üzerimize geliyorlar. Tam da bu yüzden, fark etmek üzerine bir gaflete gark olmadan; okuyalım.

Selametle…

Diğer Edebi Eserlerle İlgili Yazdıklarım;

The post Balıkçı ve Oğlu (Zülfü Livaneli) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Ha tabi istediğin kadar boş vaktin olsun, hayat seni bi’ yere itmeden o yere gitmek neredeyse imkansız. Hedeflerine güdümlü insanlar değiliz çok şükür. Ne yazılıysa o elhamdülillah. E bize de bunu yazmışlar, Tiamat.

Peşinen söyleyeyim, “aman Ya Rabbi!, kim yazmış bu kitabı, nasıl bi’ şeymiş böyle!” demedim. Ama kitapların şahsi kimliklerinde varoluşlarına saygısızlık etmek de huyum değil. Kendi atmosferiyle, toprağıyla hatta daha doğrusu bol tuzlu deniziyle tutarlı bi’ dünyası var. Kahramanlar, kötü canavarlar ve finalde size “kötüler mi iyiydi iyiler mi kötüydü?” diye sorduran olay örgüleriyle kendini zoraki okutan bir eser. Günümüzde yazılan kitaplara, çok satan ama bu satışlarının da sebebini sorgulatan kitaplara muhalefeten bi’ şey anlattı bu kitap bana. Kazancın somut olması elzem değildir nihayetinde. Evet yaşamını idame ettirirken gereksinimlerini somut bir peynir yahut kağıtla sağlarsın ama mevzu bahis bir kitapken soyut da olsa kazanımın olması gerekir. Okuduk bitti, tuğla gibi kitaptı, anlaşılması zordu ve sen de laf olsun ya işte, kaptın bir iki anafor; iş mi? Tutunamayanları okuyamadığını itiraf edenler, çakma Olric edebiyatını her zaman tokatlar. Bunu Mevlana başka kelimelerle, Yunus Emre başka kelimelerle, Edebiyat dünyası ise topyekün bu amaca yazdıkları roman ve şiirlerle dile getirmiş. İhsan Abi de şeytanla ve melekle.
Okuyun. Bulunsun kitaplığınızda. Baş ucunuzu işgal etsin bir süre ki o baş ucunuzu hatta başınızın içini meşgul etmek isteyecek bi kamyon melun mahlukat var. Hepsi içinizde, sanmayın ki bi’ sandıktan çıkıyor kötülük, iyilik…

Sayfa sayfa irdelemek, matematiğini özetini anlatmak gelmiyor içimden. Zaten saçma gelmiştir tüm özetlemeler. Ben okumuş biri olarak farkına vardıklarımı paylaşayım sen de değer görürsen, buradan yola çıkıp eline bu kitabı alırsan paylaş; tanışalım bu dünyada yalnız kalan tüm yalnızlarla. Selametle.

The post Tiamat (İhsan Oktay Anar) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Boşalır denizler gökyüzüne bir gün, 

Buralarda yaşama inanır bir de evren ahalisi.

Yaşam; meçhuldür, kayıptır ve çok güzeldir. 

Başkası yoktur, başka yoktur,

Bizimdir tüm çiçeklere annelik eden bu toprak,

Pay eder adaletiyle rayihaların en güzelini. 

Evrenlerden bir evren, isimsiz, çok meşgaleli, senin. 

İnsan sevildiği kişilerde yaşar çünkü.

Evi de kimliği de bulunduğu yürekte belirlenir burada.

Burası senin evin. 

The post Ev appeared first on SESIBUZUSESİCE.

The post x,(y.z+6,4348738386992-4y,h+2) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Aslında siz silinmiş yazılarımı ve tekrar tekrar geri dönüşlerimi göremediğiniz için bunun nasıl bir klasik giriş olduğunun farkında değilsiniz. Belki de klişe… Evet evet şakalı girişler falan yapıyorum 🙂

Yapmam gereken tek şeyin bu olduğuna inandığımı söylemiştim. Martin Eden miyim nedir!? O daha idealist çıktı ama, öyleymiş yani, yada yaşasa öyle olurmuş, idealist. Bense sanırım varoluşuyum. Bu öyle mi oluyor bilmiyorum ama ne yaşandığını değil nasıl yaşandığını irdeliyorum. Martin abimiz delikanlı bir abimizdi. Ölümünü bile kendi seçmişti hatta. Hatta hayatını tamamen kendi seçmişti. Bense bana verilen hayatı okumayı, yorumlamayı ve ona göre ruhumu defans altına almayı hedefledim hep. Martin Eden’le kıyas konusu olamayacağımı düşünüyor olabilirsin, zira o gerçek değil ve garsonluk yaparken virüs kapıp sevgilisi ile haftada bir kez olan buluşma şansını kaybetmedi. Teşekkürler. Ayrıca kıyas edileceksem Jack abiyi tercih ederim. Hiç değilse basılı kaynaklarda adını görebiliyoruz. Hiç değilse modern zamanlarda olmasa da herhangi bir zaman diliminde yaşamış biri. Ajdar egosu ile yazdığım satırların sonuna gelirken Türk Müziğinin altın sesi İzzet Altınmeşe’ye… 

Hani bi mevsim geliyordu ya, geldi. 

The post Selam Herkese(!) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Aramızda Tunç reisi tanımayan yoktur diye tahmin ediyorum. Belli bir dönem için kültürün dinamo taşı. Bu “belli dönem”in de Türkçe rap’in Türkiye’deki doğum yıllarına denk geldiğini düşünecek olursak. Daha doğrusu Türkiye’de hiphop’ın doğduğu yıllara denk geldiğini düşünecek olursak bir mihenk taşı. Diğer müzik yada dünya görüşlerinde böyle insanlara ihtiyaç var mıydı, şu an başka kültürlerin mihenk taşları kendine nasıl bir evren kurmuş bilmiyorum ama benim açımdan, bizim kültürümüz mihenk taşlarını gömlek cebinde taşır, taşıyor. Önce ne ifade ettiğinden bahsetmek istedim. Bir büyüklük göstermek de değil ayrıca. Ben olmasam da, sen olmasan da adam neyse o zaten. Bu konuda bilgi, saygı ya da sevgi olması gerekendir yani. Biz uzun süre bu yükümlülüğü yerine getirdik ki bi kökenden bahsedebiliyoruz. Başka kültürlerin dinamo taşları nasıl bir evrendeler hala meçhul.

Konumuza gelecek, konuğumuza gelecek olursak; Turbo yeni bir işle hiphop severlerin karşısına çıktı. 35. Years Graffiti Book. Bu iş birilerine diss atmak gibi geriye götüren, dalgalanma yaratan bir iş olmadığı için bol takipçili, eğik büğük yazılarla lirikleri videolara döken, muhtemelen 18 altı arkadaşların yönettiği hiphop profillerinde görülmedi. Hatta Turbo’yu takip etmeyen hiç kimse muhtemelen fark etmemiştir bile. Ama ne kadar sessiz ilerliyorsa da bi o kadar büyük iş. Bir kitap, grafiti kitabı. 

Ha öte yandan… Fiyatlandırmada benim gördüklerim yanlış değilse, bir yanlışlık yoksa ve ekonomimiz de eğer benim haberim olmadan büyük yüzdelerle bir iyileşme göstermediyse, çok pahalı. Hani dersin bu özel seri bir iş. Koleksiyonerler ve gücü olan insanlar için yahut global bir iş ve senin ekonomin ne der pek de önemli değil. Değil abi. Bu da grafiti ile uğraşan adamların hepsinin bir eksisi. Ayda yılda bir yayın çıkar göremeyiz. Taşraya hiphop uğramaz bilemeyiz. CD’ler elden satılır alamayız. Abi biz niye kültürümüzü göremiyoruz ya. Bu internet olmasa rap sevenler dinleyemeyecek harbi harbi. Tamam bunun yokluğu diye bi konu yok artık, tamam her evde kendimizi geliştirebileceğimiz bir işlemci var ama bu hiphop dediğimiz mevzu 1 ve 0’dan mı ibaret ya? İstanbul’un merkezi bir semtindeyseniz ne ala. Graffiti’nin en iyisi, partilerin en şen şakrağı, b-boy’lar, birbirini eğitmiş eğitememiş ama bir araya gelebilen insanlar… Ulan Konya’da 2010 gibi bi’ toplantı oldu sözde koca şehir ve ben de merkezindeyim ama 10 kişiydik. Bi’ konser olsada birbirimizi görsek, yalnız olmadığımızı hissetsek diyoruz. Bi’ adam görüyoruz spreylerle falan ama bi tane yani, onun çizdiklerinin üzerine de kireç vurmazsalar oh ne iyi. Ama başka bi’ şey yok. Senede bi’ konser, paran varsa elden bi’ albüm… Bitti baba bitti bu kadar. Evinde internet yoksa yada onu kullanamıyorsan, nereye bakacağını bilmiyorsan onlardan da haberin olmaz. Olmadı ve olmamaya da devam ediyor. Sat abi zengin zengin adamlara sat. Gucci, Fendi falan giyenlere bu sıra rağbet zaten. Ha şunu da tavşan halimle söyleyim, bu yüce dağı o şehirli sevmez. Dağına türkü yakan olmaz. Güzel iş.

The post Turbo Yeni Graffiti Kitabını “35. Years Graffiti Book”u Satışa Sundu! appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Selam. Uzun zaman oldu. Böyle nadaslar iyi oluyor ama öte yandan baya aç uyanıyorsunuz. Bi süredir elim klavyeye varmıyordu; bilirsin insanlar yaşamak için çalışmak zorundadır. İşte tam o evreden “çalışmak için yaşama” evresine geçtiğimi hissettiğimde ufak bi geri adım oldu. Ha bi de küçük bi detay, birilerinin kalbi kırık. İndigo dinleyen kızla olur yargım devam ediyor ama indigo dinleyen erkekler için kızlar aynı şeyi düşünmüyor 😄 bu kendime ayırdığım ve anlayışınıza sunduğum paragrafın sonuna gelirken böyle yılın amk sayın okur! Yazmayı bırak başını kaşıyana aşk olsun.

The post 2020’de Türkçe Sözlü Rap Müzik appeared first on SESIBUZUSESİCE.

EP konsept olarak adından da anlaşıldığı gibi yorgun bi atmosfer taşıyor. Bu süreçte yaşadığı sıkıntılar, arkadaşlarıyla olan sorununu aktarmış. Kısaca değerlendirmeye geçersek

• AŞKIM : Nakaratını daha önceden duyduğumuz ve merakla beklediğimiz bi parçaydı, şahsi olarak benim beklentimin altında kaldı. Nakarata 10 puan verirsem parçaya genel olarak 7 verirdim galiba. Beat fena değil ama backvocal sesi fazla geldi bana, autotune kullanımı da bi tık alt olabilirdi ama Hasta albümüne göre daha dengeli geldi bana. Nakaratını açıp dinlemenizi tavsiye ederim.
• HANİ BAŞA GELEN ÇEKİLİRDİ : EPdeki en beğendiğim parçalardan birisi. Autotune çok güzel kullanılmış. Zaman zaman açıp dinleyeceğim bir şarkı olmuş.
• BU NASIL İŞ : EPdeki tarz olarak diğerlerinden bir tık farklı bi parça. Düşlemiyorum kariyer ve para sözü kendini ve parçayı özetleyen kısım. En sevdiğim 2. Parça olarak bunu yazardım galiba. Beati beni sardı umarım sizi de sarar 🙂
• ŞAŞIRMADIM : En derin parça olabilir. Hafif dark beat üstüne okumuş. Düştüğünde yanında dostlarının olmaması, kendine açılan davalar… Açıp dinlerseniz ne dediğimi az çok anlarsınız.
• FİYAKALI YOK OLUŞLAR: Geldik EPnin sonuncu ve en güzel parçasına. Sakin bi beat üstüne pes vocalle bir verse okuduktan sonra nakarata girişi tam anlamıyla muazzam. Nakaratı daha önce paylaşmıştı Bossy. Baya bekledik bu parçayı ve bence değdi. Siz de dinlerseniz bağımlısı olabilirsiniz… Sessiz sedasız, böyle olmalı çünkü fiyakalı yok oluşlar…

Genel olarak benim düşüncem böyleydi arkadaşlar, buraya kadar okuduysanız teşekkür ediyorum 🙂

The post Bossy Yorgun EP Çıktı! appeared first on SESIBUZUSESİCE.

The post Zul Gelir Yalnızlık appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Acımasız ve belki biraz duyarsızlaştırılmışça bir yargıyla “deli” deyip göz ardı edebileceğiniz bi’ adam. Ama biraz dikkatli dinlerseniz aslında delirmiş bir toplum içinde aklını korumaya çalıştığını görebilirsiniz Şam‘ın. Bu konuları konuşmak bile biraz kırıyor beni, kendimle çelişiyorum içten içe ama böyle. Sözlüklerde okuduklarımla duyup hissettiklerim arasında uçurum var neredeyse. Şam şöyle, Şam böyle ama Şam’ın neden bahsettiğini fark edenleri sorsan belki yarısı anlamamıştır. Bizim roman diye, film diye, distopya diye okuduğumuz bazı gerçekler vardır ve bunları bize sanatla öğretirler. Şam ise benim gözümde neredeyse Dali kadar sanatçıdır. Sanatı da kendi akıl sağlığını korumak içindir diye düşünüyorum. Bu şarkı da George Orwell’ın 1984 isimli kitabındaki ütopyaya ithaf ama gerçek bir hayatla ithaf. Yani Orwell’a Orwell’ın yazdılarını yaşadığını söyleyerek selam veriyor şarkı. Anlamlı bir iş. Beat’te Summer Rain  ve Ozoyo; mix’te Batuhan Bükücü, master’da Rodolfo Cruz ve klipte ise Yeiid var. 

The post Şam, Orwell’ın “1984”ünü Kendi Gözünden Aktarıyor appeared first on SESIBUZUSESİCE.