Bir kitabı okuduktan sonra o kitapla ilgili bir instagram hikayesi de paylaşırım genellikle. Güzel bir fotoğraf, içerisinde diğer kitaplarımla hoş bir manzara… İster özendirme de, ister övünme ama konu da bu değil zaten. Hikayeye bir de müzik eklemek istedim. Her yanıyla sanatçı olan hemşerim Livaneli ‘nin bir kitabına yine onun elinden bir müzik buldum; Doğdukları Yerde Ölenler.

Kitaptan müziğe bir karmaşa yaratmak istemem ama kitapla doğrudan ilgili müzik de. İlk kez bir Livaneli kitabı okuyorum. Müziklerini ve sosyal yaşamındaki sanatçı duruşunu da severdim ama… Kitapları da bir başkaymış dedirtti. Tam da tahmin ettiğim gibi sorunlara değinen, müziğinde neyse edebiyatında da aynı duruşa sahip bir Livaneli gördüm. Hikaye yaratmada usta olmak ayrı bir şey tabi. Hikaye yaratırken halkının sıkıntılarını unutmamak… İşte o sanattır benim için. İnsanlığa sorununu ve hatta çözümünü bazen bir ipucu ile bazı kere ise haykırarak göstermek, sanat.

Balıkçı ve Oğlu

Kitabı çok daha öncesinden almıştım. Evli dahi değildim hatta. Kitap okumaya vakit ayıramamak, öne aldığım bi’ kaç eser derken; babaannemin elinde buldum çoğunlukla. Ve benim babaannem 80’e merdiven atmış, çat pat okuma yazması olan bir kadın. Bu çok önemli çünkü Livaneli ‘nin 7’den 70’e anlaşılabilir, akıcı bir dil kullanıldığının ispatı oldu benim için. Bunu henüz okumadan tahmin edebildim yani. Öyle de çıktı. Toplam 2 dolu günüme mal oldu nihayetinde. -Kitap okunan zaman aralığı boş zaman aralığı değildir!-

Bir balıkçı kasabasından hareketle aslında tüm Türkiye’yi ve hatta bu kasaba özelinde küresel bir anlayışı ele almış Livaneli. Kendi dünyalarında, ilk paragrafta da belirttiğim gibi, doğup büyüyüp nihayetinde de yine burada ölen bir toplum var. Bu kafanızı karıştırmasın, hikayeye konu olan mülteciler de bir zamanlar bu toplumlardan birine aitti. Basit bir şekilde “sanırım annesini döner dönmez öldürürler.” denilen Yeni Deniz’in annesi de aynı anlayışın farklı açıdan kurbanı sayılabilir. Livaneli burada çocuk kaybetmek gibi müthiş bir felaketi hikaye edinse de kitap bittiğinde denize bir öfke duymuyorsunuz. Balıkçıya, anneye ve denizin aldığı Deniz’e üzülseniz de düşmanınız farklı bir yerden çıkıyor. Belki Deniz’in cenazesinin bulunamasına sebep olan da balon balıklarıdır diyorsunuz. Böyle bir dünyadan her şey beklenir…

Dolayısıyla kitabı rafa geri koyarken her ne kadar da sonu nispeten mutlu sonla bitse dahi, bir burukluk ve farkındalıkla uzaklaşıyorsunuz kitaplığınızdan. Bu hikaye gerçek değil ama bir yerlerde gerçekleşmemesi için hiç bir engel yok. Ölüm de yaşam da hastalık da sağlık da insan için ama bunlar doğal bir yoldan geliyorsa tabi. Güzel olan her şeyin düşmanı bir algıyla üzerimize geliyorlar. Tam da bu yüzden, fark etmek üzerine bir gaflete gark olmadan; okuyalım.

Selametle…

Diğer Edebi Eserlerle İlgili Yazdıklarım;

The post Balıkçı ve Oğlu (Zülfü Livaneli) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Ha tabi istediğin kadar boş vaktin olsun, hayat seni bi’ yere itmeden o yere gitmek neredeyse imkansız. Hedeflerine güdümlü insanlar değiliz çok şükür. Ne yazılıysa o elhamdülillah. E bize de bunu yazmışlar, Tiamat.

Peşinen söyleyeyim, “aman Ya Rabbi!, kim yazmış bu kitabı, nasıl bi’ şeymiş böyle!” demedim. Ama kitapların şahsi kimliklerinde varoluşlarına saygısızlık etmek de huyum değil. Kendi atmosferiyle, toprağıyla hatta daha doğrusu bol tuzlu deniziyle tutarlı bi’ dünyası var. Kahramanlar, kötü canavarlar ve finalde size “kötüler mi iyiydi iyiler mi kötüydü?” diye sorduran olay örgüleriyle kendini zoraki okutan bir eser. Günümüzde yazılan kitaplara, çok satan ama bu satışlarının da sebebini sorgulatan kitaplara muhalefeten bi’ şey anlattı bu kitap bana. Kazancın somut olması elzem değildir nihayetinde. Evet yaşamını idame ettirirken gereksinimlerini somut bir peynir yahut kağıtla sağlarsın ama mevzu bahis bir kitapken soyut da olsa kazanımın olması gerekir. Okuduk bitti, tuğla gibi kitaptı, anlaşılması zordu ve sen de laf olsun ya işte, kaptın bir iki anafor; iş mi? Tutunamayanları okuyamadığını itiraf edenler, çakma Olric edebiyatını her zaman tokatlar. Bunu Mevlana başka kelimelerle, Yunus Emre başka kelimelerle, Edebiyat dünyası ise topyekün bu amaca yazdıkları roman ve şiirlerle dile getirmiş. İhsan Abi de şeytanla ve melekle.
Okuyun. Bulunsun kitaplığınızda. Baş ucunuzu işgal etsin bir süre ki o baş ucunuzu hatta başınızın içini meşgul etmek isteyecek bi kamyon melun mahlukat var. Hepsi içinizde, sanmayın ki bi’ sandıktan çıkıyor kötülük, iyilik…

Sayfa sayfa irdelemek, matematiğini özetini anlatmak gelmiyor içimden. Zaten saçma gelmiştir tüm özetlemeler. Ben okumuş biri olarak farkına vardıklarımı paylaşayım sen de değer görürsen, buradan yola çıkıp eline bu kitabı alırsan paylaş; tanışalım bu dünyada yalnız kalan tüm yalnızlarla. Selametle.

The post Tiamat (İhsan Oktay Anar) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Boşalır denizler gökyüzüne bir gün, 

Buralarda yaşama inanır bir de evren ahalisi.

Yaşam; meçhuldür, kayıptır ve çok güzeldir. 

Başkası yoktur, başka yoktur,

Bizimdir tüm çiçeklere annelik eden bu toprak,

Pay eder adaletiyle rayihaların en güzelini. 

Evrenlerden bir evren, isimsiz, çok meşgaleli, senin. 

İnsan sevildiği kişilerde yaşar çünkü.

Evi de kimliği de bulunduğu yürekte belirlenir burada.

Burası senin evin. 

The post Ev appeared first on SESIBUZUSESİCE.

The post x,(y.z+6,4348738386992-4y,h+2) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Aslında siz silinmiş yazılarımı ve tekrar tekrar geri dönüşlerimi göremediğiniz için bunun nasıl bir klasik giriş olduğunun farkında değilsiniz. Belki de klişe… Evet evet şakalı girişler falan yapıyorum 🙂

Yapmam gereken tek şeyin bu olduğuna inandığımı söylemiştim. Martin Eden miyim nedir!? O daha idealist çıktı ama, öyleymiş yani, yada yaşasa öyle olurmuş, idealist. Bense sanırım varoluşuyum. Bu öyle mi oluyor bilmiyorum ama ne yaşandığını değil nasıl yaşandığını irdeliyorum. Martin abimiz delikanlı bir abimizdi. Ölümünü bile kendi seçmişti hatta. Hatta hayatını tamamen kendi seçmişti. Bense bana verilen hayatı okumayı, yorumlamayı ve ona göre ruhumu defans altına almayı hedefledim hep. Martin Eden’le kıyas konusu olamayacağımı düşünüyor olabilirsin, zira o gerçek değil ve garsonluk yaparken virüs kapıp sevgilisi ile haftada bir kez olan buluşma şansını kaybetmedi. Teşekkürler. Ayrıca kıyas edileceksem Jack abiyi tercih ederim. Hiç değilse basılı kaynaklarda adını görebiliyoruz. Hiç değilse modern zamanlarda olmasa da herhangi bir zaman diliminde yaşamış biri. Ajdar egosu ile yazdığım satırların sonuna gelirken Türk Müziğinin altın sesi İzzet Altınmeşe’ye… 

Hani bi mevsim geliyordu ya, geldi. 

The post Selam Herkese(!) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

The post Zul Gelir Yalnızlık appeared first on SESIBUZUSESİCE.

Evet, trap dalgasına her yeni kapılan mc’ye bakıp üzüldüğüm doğru. Çünkü benim rap’i ve bu mc’leri benimsediğim dönemlerde bu iş böyle değildi, eskisi gibiydi yani. Boom bap beat’ler ve “battle” adı verilen o tarz hatta funky gibiydi ama işler değişti. Bu değişim kitleleri tabiri caizse avladı ve ünü doğurdu. Şöhretin insanları ve tavırlarını değiştirdiği bir gerçekken ve bir rap’çinin en önemli olayının duruşu, tavrı olduğunu düşünecek olursak, korktuk. Kendi adıma ödüm bokuma karıştı hatta içten içe. Sebebi saçma bir kıskançlık değil. Korkum dinlediğim insanların duruşlarını değiştirip artık hedefini para, şöhret, kadın ve esrar olarak güncellemesindendi. Korktuğum başıma geldi ama tesellimiz de yok değil. Çok iyi teselliler var, dinlediğiniz kişi duruşunu oryantal dansçıya çevirmedikçe. İşin içinde olup bunu okuyan varsa, moruk bu açık bir uyarıdır ki siz gün gelir para uğruna popüler kültüre köle işler çıkarır da sokaktan koparsanız suratınıza tükürmeyiz emin olun. O raddeye geldiğinizde biliyorum ki sizin de umurunuzda olmayacaktır. Ben dinleyiciyim, hiphop’a aitim ve aynı gemideyiz.

Pmc ve Patron cephesinde ise bu yıllar ne kadar sanatçılar arasında çalkantılı geçse de üretim durmadı. Diss’lerle de olsa, taşlamalı parçalarla da olsa devam edildi ve her yeni parçada bir adım değişim yaşandı. Bu değişimi ileri, geri, iyileşerek ya da kötüleşerek gibi tanımlayamayız ama değişti. Türkçe sözlü rap müziğin her icracısı yoluna belli ayrımlardan dönerek devam etti. Bu esnada “rapper” sıfatıyla yeni yollardan katılan wack mc’ler de oldu. Çok farklı şekilde devam edenler de oldu. Hatta tam bir wack mc diye niteleyeceğim bazı insanlar rapper da oldu. Farklı farklı şirketler kuruldu ve icracılar arasındaki kaos sanırım Patron’a saygısızlık olarak döndü. Patron ise en iyi bildiği işi yaparak kendini savunduğu bir parça ve “SosyoPat” ile kaos bulutunu gerisinde bıraktı. Yeni stilini sevmek ya da sevmemekten bahsetmiyorum ki gayet rahatlıkla Patron’un iyi bir rapper olduğunu söyleyebiliyorsak ve Patron da böyle bir başarıyı yakalamışsa; bu rap adına başarıdır arkadaşlar.

Legacy ise (sanırım bir seri olacak) Patron’un hazır gördüğü isimlerle bu yeni Pmc döneminde çıkardığı bir complation albüm. İlk olarak geçtiğimiz yıl 4 Nisan’da çıkmıştı ve aslında hem noname isimler için pr, hem diğer şirketler ve dinleyici için bir gövde gösterisiydi. İkincisi ise, yani aslında bu yazının da konusu olan Legacy 2, 20 Şubat 2020’de kulaklığımıza düştü. İlk albümde baskın olan Patron’a Ati de katılmış ve sanki albüm Patron ile Ati’nin ortak featuring albümü gibi olmuş. Patron 8 feat ve 1 solo parçayla, Ati 8 feat ve 2 solo parçayla, Emboli Reis 2 feat ve 1 solo parçayla, Bedo 1 feat parçayla, FRO 3 feat parçayla, Pos 1 feat ve 1 solo parçayla bu 15 parçalık albümde yer alıyor. Hemen hemen herkes sabit bir tarzın etrafında buluşmuş gibi dursa da aslında Emboli hariç herkesin tarzı aynı olduğu için böyle görünüyor. Öte yandan Patron, Fro ile feat’inde de kendi solo parçasıyla da biraz duygu zenginliği yaratmış ki bunun da diğer tutmuş 2. vites rap parçalarından kaynaklandığını sanıyorum. Böyle bir silahı varken kullanmaması manasız olurdu ki sırası gelince yazacağım, özellikle Fro ile feat çok güzel olmuş.

                Çoğu albümde giriş parçası yani bir “intro” için sakin ritimler yahut albümün özeti niteliğinde bir müzikal kullanılırken Legacy 2’de sanırım fazla parça olması sebebiyle yahut parçaların benzer yapıda olmaması sebebiyle böyle bir yol tercih edilmemiş. Hoş madem intro olarak kullanılmayacaksa bu parça, çıkış parçası niye 2. sıraya bırakılmış? Bilmiyorum. Patron’un duruşundan yana sorun yaşamamızın sebebi verse’ünden belli diye düşünüyorum. Gerçekleşen bir hayalin gururunu dinliyorsunuz ama sırtında hiphop’ı taşıması boş bir hayal olmadığını gösteriyor. Yine de “bak en tepedeyim, benim daha üstüm yok, serseriyim ve bu umurumda değil” temalı Ati242’den ilk ve son kez böyle bahsetmek istiyorum. Üzgünüm, kirli sesle yapılmış flowlar dışında bir şey göremedim. Bomboş bir bölüm. Ha, derseniz ki amacı dans ettirirken düşündürmek değil; iyi eğlenceler. Ayrıca eğlenmek için bu parçayı açacaksanız ki gayet tabi olabilir; tebrikleri Astral’e alalım. Kıyak iş. Tüm prodüksiyon işlerini bu adam mı üstlenmiş bilmiyorum (bilgisine ulaşamadım) ama beat bile tek başına önünü iliklettirir adamın. Respect!

                Parça 3’e geldiğimizde trap-rap arası bir altyapı ile bu parça çıkıyor. Sanırım Patron da dinleyicilerini para temasıyla sıkmamak için parçanın genel temasını rapresent’e çekmiş biraz daha çünkü parçada kim var? O değil, o değil. Albümün baba ismi ilk kez bu parçada giriyor. Lirikal boğa. Son zamanlarda trap duruşu olmayan adam bu işi yapamaz gibi bir dalga var sanırım. Tam karşısında da Embo duruyor. Güzel de duruyor. Diğer şirketler bu tip işlere yer vermezken Pmc’nin gerek Stabil’le dirsek teması kurması, gerek Emboli’nin stiline yer açması… Takdire şayan. Zaten bir tesellim de şu ki ortada bir fırsat varsa o fırsatı youtuber’lardan önce böyle şirketlerin yakalaması lazım. Yıllarca bu işe emek verenlerin bu fırsattan, pazardan pay alması lazım ama kendini tamamen kaptırmadan. Tıpkı böyle farklı tarzlardan ataklarla. Gerçi ilk 6 parçanın hepsine Ati’yi dahil etmeleri… Güzel flow. Emboli içinse şehir değiştirip konserine gidebilirim. Bozmazsa yine az kazanıp az yatırım alacaktır ama kitlesini oluşturduğunu heryerden görebilirsiniz. 5 yıldızlı RESPECT! Bu parçanın prodüksiyonu ise Uğur Öztürk’ten, eline emeğine sağlık.

                Parton için geldiği son level olabilir ama bir nebze de deneysel. Back vokallerdeki incelik nakaratta okey ama verse’lerde güzel değil. Olumsuz bir eleştiriyle başlamam bozmasın geri kalan herşeye (2. verse hariç) okey’im. Parçada kullanılan vokalin ses eleştirmenleri açısından da değer göreceğine dibine kadar eminim. Ayrıca ototon olmadan da oluyor moruk jilet gibi. Big Pun gibi flow, Pac gibi rhyme homie! Prodüksiyon ise yine Astral’den.

                Zevk meselesi. Blasian’ı tebrik ederim.

               Niyeyse “prestij” demesini bekledim nakaratta…

                Emboli’nin solo parçası. Ritimlerdeki hareketliliğe tarzından taviz vermemesi standardının biraz dışında algılanmasına sebep olmuş olsa gerek ki bazı sözlüklerde şarkının feat’lerdeki verse’lerinden geri kaldığı yargısını basmışlar. Daha önceki parçalarını ve Avangart’ı playlist’ine ekmiş olamama binaen ben de sunu söyleyebilirim ki Emboli aynı sertlikte ve daha relax ritimlerde tarzını tam olarak yansıtabiliyor. Belki bir farklılık yaratmak istemişlerdir, olabilir. Deneme için iyi bir parça zaten. Rahatlıkla yağmurlu bir akşam kapşonunuzu çekip kulaklığı takabilirsiniz. Geçerli. Prodüksiyon işlemlerini ise Uğur Öztürk üstlenmiş.

The post PMC – Legacy Vol. 2 (Albüm İnceleme) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

The post Merhaba (Afirmasyon Denemeleri 1) appeared first on SESIBUZUSESİCE.

The post 69. Kitap – Albaya Mektup Yok appeared first on SESIBUZUSESİCE.

The post 67. Kitap – Son Oyun appeared first on SESIBUZUSESİCE.